บทที่ 28 กระบะปลูกสาหร่าย

บทที่ 28 กระบะปลูกสาหร่าย

[คุณโจวมีความจริงใจเต็มเปี่ยมเลยนะคะ การค้าขายราบรื่นดีจริง]

[หึหึ แล้วคุณเฉินอยากจะแลกเปลี่ยนยังไงล่ะครับ?]

[วางขายในช่องซื้อขายค่ะ]

[ซื้อขายส่วนตัวไม่ได้เหรอครับ?]

[ตอนนี้คุณโจวน่าจะไม่มีถังผลิตออกซิเจนเหลือพอ 10 เครื่องใช่ไหมคะ?]

[ไม่มีจริงๆ นั่นแหละครับ ความหมายของผมคือ หวังว่าคุณเฉินจะยอมโอนผลไม้ไหมทองมาให้ผมก่อน ส่วนของแลกเปลี่ยนที่เหลือ ผมจะรีบสร้างและส่งตามไปให้ครบแน่นอน]

[คุณโจวพูดเป็นเล่นน่า]

[ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ ผมรู้ว่าคุณเฉินกลัวผมเบี้ยว แต่ดูจากประวัติการขายของผมกับคนอื่นๆ ในช่วงที่ผ่านมา คุณก็น่าจะพอมองออกนะว่าผมรักษาเครดิตแค่ไหน]

[เจ้าผลไม้ไหมทองนี่สำคัญกับผมมาก ยิ่งได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ผมจะโอนชุดเกราะหนามหนึ่งชุดกับฐานไม้สองอันไปให้ก่อน ส่วนที่เหลือจะรีบตามไปให้ไวที่สุด]

[มีดกระดูกปลาก็สร้างตอนนี้ไม่ได้เหรอคะ?]

[วัสดุที่ใช้ทำมีดกระดูกปลาคือกระดูกสันหลังปลายาวหนึ่งเมตร ความหายากของมันคุณก็น่าจะรู้นี่ครับ]

เฉินซินนิ่งคิดพิจารณาคำขอแลกเปลี่ยนล่วงหน้าของโจวเหวินอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจตอบตกลง จริงๆ เธอสังเกตโจวเหวินมาสักพักแล้ว ถึงหมอนี่จะมีกลิ่นอายของพ่อค้าหน้าเลือดอยู่บ้าง แต่การซื้อขายที่ผ่านมาก็ถือว่ายุติธรรมดี

[แถมถังผลิตออกซิเจนเพิ่มอีก 2 เครื่อง แล้วฉันจะยอมโอนผลไม้ไหมทองให้คุณก่อน]

[ตกลงครับ รวมเป็น 12 เครื่อง]

เมื่อตกลงกันได้ โจวเหวินก็รีบสร้าง [เกราะอกหนาม], [เกราะขาหนาม], [รองเท้าบูตยาวหนาม], [เกราะป้องกันเป้าหนาม], [ปลอกแขนหนาม], [หมวกเกราะหนาม] และ [เข็มขัดหนาม] ออกมาทันที รวมแล้วใช้เปลือกกุ้งไปทั้งหมด 38 ชิ้น

อุปกรณ์เซ็ตหนาม 7 ชิ้น กับฐานไม้ 2 อัน ถูกส่งคำขอแลกเปลี่ยนไป และเขาก็ได้รับผลไม้ไหมทองจากมือของเฉินซินมาครองได้สำเร็จ

[หวังว่าคุณโจวจะรักษาสัญญานะคะ]

[วางใจเถอะครับ คนเราต้องมีสัจจะถึงจะหากินได้ยาวๆ ข้อนี้ผมรู้ดี]

หลังจบการซื้อขายกับเฉินซิน โจวเหวินจ้องมองผลไม้ไหมทองในมือด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเก็บอาการไม่อยู่

สาเหตุที่โจวเหวินดีใจขนาดนี้ไม่ใช่เพราะผลไม้ไหมทองเพิ่มพละกำลังได้ 5 แต้ม แต่เป็นเพราะในคำอธิบายระบุว่า มันคือ "เมล็ดพันธุ์" ของสาหร่ายไหมทองต่างหาก

ตอนที่เห็นคำอธิบายครั้งแรก โจวเหวินแทบจะระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ แต่เพื่อไม่ให้คนหัวไวอย่างเฉินซินจับพิรุธได้ เขาเลยต้องแกล้งยื้อยุดฉุดกระชากกับเธออยู่นานสองนาน

"ดูเหมือนว่าแบบแปลนที่เปิดได้จากกล่องเสบียงจะมีประโยชน์ทุกอัน เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาของมันเท่านั้นเอง"

โจวเหวินรำพึงกับตัวเองพลางเปิดหน้าต่างระบบ พลิกไปดูหน้าแบบแปลน [กระบะปลูกสาหร่าย] รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

"สร้าง!" โจวเหวินสั่งการทันทีโดยไม่ลังเล

วัสดุสำหรับสร้างกระบะปลูกสาหร่ายคือหิน 20 ก้อน โจวเหวินมองกองหินที่มุมห้อง ตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนหินเลยแม้แต่น้อย

ทว่าระบบกลับไม่มีการตอบสนอง โจวเหวินกลับไปดูแบบแปลนกระบะปลูกสาหร่ายอีกครั้ง โอเค... มันต้องการน้ำทะเลด้วย เขาคงต้องรอให้กล่องเสบียงรอบที่สองมาถึงก่อนถึงจะสร้างได้

โจวเหวินเก็บผลไม้ไหมทองไว้อย่างระมัดระวัง แม้เฉินซินจะไม่บอกว่าเธอได้มันมายังไง แต่จากคำอธิบายที่บอกว่าเป็นเมล็ดพันธุ์สาหร่ายไหมทอง แสดงว่าเฉินซินต้องไปเจอต้นตอของมันเข้า

ก่อนหน้านี้เฉินซินมีถังผลิตออกซิเจนแค่เครื่องเดียว ความเร็วในการขนย้ายสาหร่ายย่อมช้า และช่วงเวลาที่เธอติดต่อมาขอแลกเปลี่ยน ก็เป็นช่วงหลังจากขนย้ายสาหร่ายเสร็จพอดี

นั่นหมายความว่า สาหร่ายไหมทองไม่ได้มาจากกล่องเสบียง แต่เป็นสาหร่ายสายพันธุ์พิเศษที่ปะปนอยู่ในกองสาหร่าย แล้วเฉินซินก็บังเอิญไปเจอเข้า

"ชัดเจนเลย พอมาวัดกันที่เรื่องดวง ฉันมันก็แค่พวกเกลือเรียกพี่"

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรทำ เขาได้แต่นอนรออยู่บนฐานไม้จนกว่ากล่องเสบียงรอบที่สองจะมา

สองสามชั่วโมงต่อมา เยื่อกั้นหลอดอาหารเปิดออก น้ำทะเลทะลักเข้ามาพร้อมกับกล่องเสบียงใบที่สอง แต่คราวนี้มีสิ่งมีชีวิตติดมาด้วย

โจวเหวินเข้าไปหลบหลังถังผลิตออกซิเจน เปิดหน้าต่างแบบแปลน แล้วสั่งสร้างกระบะปลูกสาหร่ายทันที

เมื่อน้ำลดลง โจวเหวินก็ได้ยินเสียง "แปะ... แปะ..." อันคุ้นเคย พอส่องไฟไปดู ก็เห็นแถบแสงดิ้นกระแด๋วอยู่บนพื้น มันคือปลาสากกระจกนั่นเอง

พอรู้ว่าสิ่งมีชีวิตในน้ำเมื่อกี้คือปลาสากกระจก โจวเหวินก็เบาใจ กระโดดลงจากฐานไม้ไปสำรวจกระบะปลูกสาหร่ายที่เพิ่งสร้างเสร็จ

รูปร่างหน้าตาของกระบะปลูกสาหร่ายเหมือนกับถังผลิตออกซิเจนเปี๊ยบ เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าเท่าตัว มันคืออ่างหินขนาดกว้างยาวสูงด้านละหนึ่งเมตร ภายในมีน้ำทะเลขังอยู่ และที่ก้นอ่างมีก้อนกรวดเล็กๆ ทับถมกันอยู่หนาแน่น

ตอนแรกโจวเหวินยังสงสัยว่าไม่มีดินจะปลูกผลไม้ไหมทองยังไง แต่พอเห็นก้อนกรวดที่ก้นอ่าง เขาก็เข้าใจทันทีว่านี่แหละคือวัสดุปลูก

โจวเหวินขุดหลุมเล็กๆ ในกองกรวด วางผลไม้ไหมทองลงไปอย่างทะนุถนอม แล้วกลบฝังด้วยก้อนกรวดเบาๆ

"ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะโตจนออกผลนะ?" ดูจากการที่มันเพิ่มพละกำลังได้ตั้ง 5 แต้ม ระยะเวลาการเติบโตน่าจะไม่สั้น อย่างน้อยก็น่าจะนานกว่าแตงโมและมันเทศ

พอคิดถึงแตงโมและมันเทศ โจวเหวินก็นึกถึงปุ๋ยระดับต่ำที่เพิ่งได้มา แต่เขาไม่แน่ใจว่าปุ๋ยชนิดนี้จะใช้กับสาหร่ายไหมทองได้หรือเปล่า

"ช่างเถอะ รอให้มันงอกก่อนค่อยว่ากัน"

เมื่อปลูกผลไม้ไหมทองเสร็จ โจวเหวินก็เดินไปหากล่องเสบียงใบที่สองแล้วเปิดออก

[ติ๊ง! ได้รับ ช่องอุปกรณ์ x1]

"ช่องอุปกรณ์?" ของที่ได้มาครั้งนี้ทำเอาโจวเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนบนหน้าต่างสถานะตัวละคร

โจวเหวินเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา พบว่าข้างๆ แถบข้อมูลตัวละคร มีกรอบสี่เหลี่ยมสีฟ้าปรากฏขึ้นมาหนึ่งช่อง

[ช่องอุปกรณ์: สามารถเก็บอุปกรณ์สวมใส่หรืออาวุธเข้าไปได้หนึ่งชิ้น]

โจวเหวินกดไปที่กรอบสี่เหลี่ยมสีฟ้า คำอธิบายผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เขาเข้าใจการทำงานของมันทันที

เขาลองสั่งเก็บเกราะอกหนามเข้าช่องอุปกรณ์ แสงสีฟ้าสว่างวาบ แล้วเกราะอกหนามก็ไปปรากฏอยู่ในช่องนั้น พอลองนึกกำหนดจิตอีกครั้ง เกราะอกหนามก็กลับมาสวมอยู่บนตัวเขา

"ของดีนี่หว่า!" โจวเหวินอุทานด้วยความทึ่ง

แน่นอนว่าโจวเหวินรู้จักช่องเก็บอุปกรณ์ดีในฐานะเกมเมอร์ที่เล่นเกมมาเป็นสิบปี เพียงแต่ไม่คิดว่าในโลกนี้จะใช้งานระบบช่องอุปกรณ์ได้ด้วย ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจมาก

แต่ช่องอุปกรณ์หนึ่งช่องเก็บได้แค่ชิ้นเดียว และจากการทดลอง มันเก็บของอย่างอื่นไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นอาหาร น้ำ หรือวัสดุพื้นฐาน เก็บได้เฉพาะชุดเกราะและอาวุธเท่านั้น

"ดูทรงแล้ว ช่องอุปกรณ์น่าจะเป็นไอเทมที่หาเพิ่มได้เรื่อยๆ"

หนึ่งช่องเก็บได้หนึ่งชิ้น ชุดเกราะหนามทั้งเซ็ตปาเข้าไป 7 ชิ้น บวกมีดกระดูกปลาอีก 1 รวมเป็น 8 ชิ้น ดังนั้นเขาจำเป็นต้องรวบรวมช่องอุปกรณ์ให้เยอะกว่านี้ ลำพังช่องเดียวแทบไม่มีประโยชน์

โจวเหวินเล่นสนุกกับช่องอุปกรณ์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปจัดการปลาสากกระจก เขาแล่เนื้อปลาออกเป็นสามส่วน แล้วเอาไปโพสต์ขายในช่องซื้อขายเพื่อขอแลกกับช่องอุปกรณ์ แม้จะรู้ว่าโอกาสได้มีน้อยนิด แต่ก็ขอลองดูหน่อย

ส่วนกระดูกปลา เขาเอามาคราฟต์เป็นมีดกระดูกปลาเล่มใหม่ จากนั้นก็ทำการส่งมอบมีดกระดูกปลาเล่มเก่าที่เขาใช้แล้วให้กับเฉินซิน ส่วนตัวเองเก็บเล่มใหม่ไว้ใช้