บทที่ 75 ค่ายเพลง SPO Entertainment

"อึนยอน มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่มาหาพวกเราล่ะ?"

"อ่า ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน!"

"ว้าว! กลับมาจากอเมริกาแล้ว ตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ?"

"ก็ทำงานในบริษัทลูกของคุณพ่อ เรียนรู้งานบริหารตามผู้ใหญ่น่ะ แล้วพวกเธอล่ะ?"

"ไม่มีอะไรหรอก! ก็แค่ออกมาเดินช้อปปิ้ง เล่นเกม แล้วก็นัดเพื่อนออกมาหาความสุขใส่ตัวบ้างเป็นครั้งคราว! ว้าว แล้วหนุ่มหล่อคนนี้ใครกัน?"

"ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คุณจางแทซู! เขาบอกว่า... เขาเป็นศิลปินในสังกัดค่ายเพลงน่ะ!"

พูดจบ อีอึนยอนก็เม้มปากกลั้นขำแล้วหันไปมองจางแทซู เมื่อกี้จางแทซูแค่พูดเล่นขำๆ นึกไม่ถึงว่าอึนยอนจะเอามาใช้อ้างกับเพื่อนจริงๆ

"อยู่ค่าย SM หรือ YG คะ?"

"เอ๊ะ อะไรนะครับ?"

"ฉันถามว่าเป็นศิลปินค่าย SM หรือเป็นเด็กฝึกของ YG Entertainment คะ ทำไมพวกเราไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลย?"

"เดี๋ยวนะครับ นี่พวกคุณรู้จักเด็กฝึกของค่ายเพลงพวกนั้นทุกคนเลยเหรอครับ?"

"ก็ไม่ทุกคนหรอกค่ะ แต่ถ้าหล่อระดับนี้พวกเราต้องจำได้แน่! บอกมาเร็วเข้า อยู่ค่ายไหน จะได้ขึ้นเวทีโปรโมทเมื่อไหร่ พวกเราจะได้ช่วยปั่นยอดโหวตให้!"

"อ๋อ... ผมอยู่ค่าย SPO Entertainment ครับ!"

"SPO Entertainment? ค่ายอะไรน่ะ? ทำไมพวกเราไม่เคยได้ยินเลย?"

"Supreme Prosecutors' Office หรือเรียกสั้นๆ ว่า 'สำนักงานอัยการสูงสุดแห่งสาธารณรัฐเกาหลี' ครับ ขอโทษด้วยครับเมื่อกี้ผมแค่ล้อเล่น ความจริงแล้วอาชีพของผมคืออัยการครับ"

"อะ... อัยการ..."

สาวๆ กลุ่มนั้นได้ยินคำเฉลยของจางแทซู ก็แสดงสีหน้าตกตะลึงทันที ส่วนอีอึนยอนนั้นขำพรวดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่กับท่าทางของจางแทซู

แต่ในขณะนั้นเอง...

"ขอโทษที! ขอขัดจังหวะหน่อยได้ไหม?"

ขณะที่จางแทซูกำลังคุยกับอีอึนยอนและเพื่อนใหม่ จู่ๆ ก็มีใครบางคนมายืนข้างๆ และพูดแทรกขึ้นมา จางแทซูเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ ก็พบว่าเป็นนาดงฮวี คนที่ตามตอแยอึนยอนเมื่อครู่นี้เอง

เมื่อเห็นไอ้คนน่ารำคาญคนนี้โผล่มาอีก สีหน้าที่มีความสุขของอีอึนยอนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เธอไม่ชอบให้ผู้ชายมาตามตอแย โดยเฉพาะในงานสังสรรค์กับเพื่อนฝูงแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้อีอึนยอนตั้งใจจะมาเปิดตัวความสัมพันธ์ของเธอกับจางแทซูด้วย

อย่างไรก็ตาม แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่อีอึนยอนก็ยังรักษามารยาทผู้ดีไว้อย่างดีเยี่ยม เธวางแก้วเหล้าลง แล้วถามด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อยว่า

"มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ คุณชายนา?"

"อ่า... ความจริงผมไม่ได้มาหาคุณหรอก อึนยอน! ผมมาหาไอ้หมอนี่ที่อยู่ข้างๆ คุณต่างหาก เมื่อกี้แกบอกว่าแกอยู่ค่ายเพลงอะไรนะ?"

"SPO!"

"SPO? ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้เลยวะ? เพิ่งเปิดใหม่เหรอ? ช่างเถอะ ไม่สำคัญ! เอาอย่างนี้แล้วกัน! นาฬิกาข้อมือเรือนนี้ ริชาร์ด มิลล์ (Richard Mille) ถ้าเอาไปจำนำ อย่างต่ำๆ ก็ได้สัก 100 ล้านวอน ถ้าโชคดีหน่อยอาจขายได้ถึง 200 ล้านวอน ว่าไง? ฉันให้นาฬิกาเรือนนี้กับแก แล้วแกก็ไสหัวไปจากตรงนี้ซะ ไปให้ไกลตีนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตกลงไหม?"

คำพูดของนาดงฮวีเรียกได้ว่าหยาบคายสุดๆ แต่เขาหารู้ไม่ว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คืออัยการจางแทซู คนที่เคยคิดจะปล่อยคดีเขาไปสักครั้ง จางแทซูได้ยินคำพูดพวกนี้แล้วไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด กลับรู้สึกขำเสียด้วยซ้ำ ไอ้หมอนี่ไม่รู้ตัวเลยสินะว่าระหว่างเราสองคน ใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายก้มหัวขอร้อง?

"นาฬิกาสวยดีนี่! ไปเอามาจากไหน? ผมจำได้ว่าเมื่อกี้คุณไม่ได้ใส่นาฬิกานะ?"

"ฉันเอามาจากเพื่อน! เพื่อน..."

จางแทซูมองนาดงฮวีด้วยความสงสัย จังหวะนั้นเอง อีอึนยอนก็ลุกขึ้นยืน ส่วนพัคซึงรีที่คอยจับตาดูสถานการณ์อยู่ก็รีบวิ่งเข้ามา

"เป็นอะไรครับ? เกิดอะไรขึ้นครับคุณชายนา?"

"ซึงรี วันนี้ขอยืมนาฬิกาพี่ใช้หน่อยนะ อีกอย่างไอ้หมอนี่บอกว่ามันมาจากค่าย SPO Entertainment นายรู้จักประธานค่ายมันไหม?"

"SPO Entertainment? ผมไม่ยักเคยได้ยินชื่อบริษัทนี้นะครับ! นี่ไอ้น้อง นายมาจากไหนกันแน่?"

จางแทซูมองหน้าคนที่ชื่อพัคซึงรี เขารู้จักคนคนนี้ หมอนี่เป็นหนึ่งในสมาชิกบอยแบนด์ที่ดังที่สุดของเกาหลี แม้จะไม่มีผลงานการแสดงอะไรให้คนจดจำ แต่อัลบั้มที่ทำร่วมกับวงก็โด่งดังไปทั่วโลก ขนาดในอเมริกาก็ถือว่าเป็นคนดังพอตัว เหมือนรัฐบาลเกาหลีจะเคยมอบรางวัลคุณงามความดีด้านวัฒนธรรมให้ด้วย

แต่ถึงอย่างนั้นแล้วจะทำไม จางแทซูไม่เห็นคนพรรค์นี้อยู่ในสายตาหรอก!

เมื่อเห็นการสนทนาเริ่มตึงเครียด จางแทซูและอีอึนยอนต่างมองนาดงฮวีที่ถือนาฬิการิชาร์ด มิลล์ ด้วยสายตาแปลกๆ เพื่อนสาวของอึนยอนที่เพิ่งคุยกันเมื่อครู่ เห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงแขนเสื้อพัคซึงรีเบาๆ แล้วกระซิบเตือนด้วยความหวังดีว่า

"เขาไม่ใช่นักร้องนะ เขาเป็นอัยการ!"

"อะไรนะ อัยการ?"

พัคซึงรีได้ยินเพื่อนเตือนก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ส่วนนาดงฮวีดูเหมือนจะได้ยินประโยคนั้นเช่นกัน เขาชะงักค้างไปด้วยความอับอายและทำตัวไม่ถูก

"ผมจำได้ว่า เมื่อกี้คุณบอกว่ารับนาฬิกาเรือนนี้มาจากคุณพัคซึงรี นาฬิกาเรือนนี้ราคาเท่าไหร่ครับ? อย่างต่ำ 100 ล้าน ถ้าโชคดีขายได้ 200 ล้านวอนใช่ไหม? ถ้าผมจำไม่ผิด คุณน่าจะเป็นลูกชายท่าน ส.ส. นา สินะครับ! ในฐานะคนในครอบครัวนักการเมือง จู่ๆ มารับของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ คุณไม่คิดว่ามัน... เกินไปหน่อยเหรอครับ?"

น้ำเสียงของจางแทซูไม่ได้ดังมาก แต่ด้วยสถานะอัยการ คำพูดเหล่านั้นทำเอาพัคซึงรีเหงื่อกาฬแตกพลั่กทันที ส่วนนาดงฮวีริมฝีปากสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ถ้าอัยการหนุ่มตรงหน้าเอาจริงกับสิ่งที่พูดเมื่อกี้ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะสร้างปัญหาใหญ่หลวงให้พ่อของเขาขนาดไหน ต้องรู้ว่าปีหน้าจะเป็นปีเลือกตั้งแล้ว นักการเมืองทุกคนจะต้องลงสนามศึกชิงเก้าอี้เพื่อกำหนดชะตาชีวิต หากเวลานี้เขาถูกอัยการเรียกตัวไป 'ดื่มน้ำชา' ปรับทัศนคติ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจะเกิดความวุ่นวายขนาดไหน

"เอ่อ... คือว่า... คือ..."

"อย่าเพิ่งเครียดไปสิครับ คุณชายนา! เมื่อกี้ผมแค่ล้อเล่น รีบคืนนาฬิกาให้คุณพัคซึงรีเถอะครับ... อึนยอน ลาเพื่อนๆ สิครับ ผมว่าเราควรกลับกันได้แล้ว!"

"อื้ม!"

อีอึนยอนพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็กล่าวลาเพื่อนสาวกลุ่มเมื่อครู่ แล้วควงแขนจางแทซูเดินออกจากไนท์คลับไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จ้องมองมา

จนกระทั่งจางแทซูเดินไปไกลแล้ว นาดงฮวีถึงเพิ่งจะพูดด้วยความเจ็บใจว่า

"ไอ้บ้านั่นมันบอกว่ามาจากบริษัท SPO อะไรนะ... ไอชิ..."

"SPO ย่อมาจาก Supreme Prosecutors' Office หรือสำนักงานอัยการสูงสุดครับ เมื่อกี้พวกเราก็โดนเขาหลอกเหมือนกัน... แต่ว่า คุณชายนาครับ เรื่องที่คุณทำลงไปเมื่อกี้ เขาคงไม่เก็บมาใส่ใจหรอกใช่ไหมครับ?"

"ใครจะไปรู้วะ?"