บทที่ 14 ทรายแมว

“ผม คิมซอกอู ผู้รับผิดชอบที่นี่ครับ ไม่ทราบว่าทุกท่านคือ...”

“ผมจางแทซู อัยการจากสำนักงานอัยการเขตโซลครับ นี่คิมจุนยองเพื่อนร่วมงานของผม และที่เพิ่งมาถึงเมื่อครู่คือผู้กองพัคแฮยองจากสถานีตำรวจคูโร วันนี้ที่พวกเรามาด้วยกัน ก็เพื่อจะมาสืบสวนเกี่ยวกับคดีหนึ่งครับ!”

จางแทซูเป็นคนกล่าวเปิดประเด็น ก่อนจะส่งไม้ต่อให้กับพัคแฮยอง ผู้กองพัคหยิบเอกสารสองสามแผ่นออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นไปตรงหน้าประธานคิมซอกอู

“เราอยากทราบข้อมูลเกี่ยวกับบัญชีผู้ใช้นี้ ในเกม ‘ตำนานเทพเจ้า’ ของบริษัทคุณครับ! หวังว่าทางคุณจะให้ความร่วมมือนะครับ!”

“พวกคุณต้องการตรวจสอบข้อมูลผู้ใช้เหรอครับ?”

“ใช่ครับ เราพบบัญชีเกมนี้ในคอมพิวเตอร์ของผู้เสียหายในคดีหนึ่ง แล้วได้ข้อมูลจากเพื่อนบ้านว่า ผู้เสียหายยึดอาชีพเล่นเกมเป็นหลัก เราเลยอยากรู้ว่า ในเกมนี้เขามีใครที่ติดต่อสนิทสนมเป็นพิเศษบ้างไหม?”

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”

ประธานคิมร้องอ๋อด้วยความเข้าใจ ก่อนจะยกหูโทรศัพท์เรียกเลขาเข้ามา เมื่อเลขาเข้ามาแล้ว เขาก็ส่งเอกสารเหล่านั้นให้เธอแล้วสั่งงานทันที

จากนั้นก็เป็นช่วงเวลาแห่งการรอคอย

ทุกคนนั่งรออยู่ในห้องทำงานของประธานคิมอย่างอดทน เพื่อรอให้เจ้าหน้าที่รวบรวมข้อมูลที่ต้องการเข้ามาส่ง คงเป็นเพราะกลัวบรรยากาศจะเงียบเหงาจนน่าอึดอัด ประธานคิมจึงเป็นฝ่ายชวนจางแทซูคุยก่อน

“นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าท่านอัยการจะมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง เมื่อกี้ทำเอาผมตกใจหมดเลย!”

“อ๋อ พอดีคดีนี้ค่อนข้างร้ายแรงครับ ผมแค่อยากจะปิดคดีให้เร็วที่สุด และเมื่อพิจารณาว่าการมาขอดึงข้อมูลจากบริษัทเอกชนต้องได้รับความเห็นชอบจากอัยการ ผมเห็นว่าถ้าให้ผู้กองพัคมาดำเนินการเองอาจจะยุ่งยากและเสียเวลา ผมเลยมาด้วยตัวเองครับ ไม่นึกเหมือนกันว่าจะมาเจอเขาที่นี่”

“นั่นสินะครับ ผมเองก็ไม่นึกว่าจะได้เจออัยการตัวเป็นๆ ที่นี่! ว่าแต่ท่านประธานคิมครับ เกมของคุณนี่ดังระเบิดจริงๆ คงฟันกำไรไปไม่น้อยเลยสินะครับ?”

“แหม พูดแล้วน่าอายครับ! พูดตามตรง ช่วงแรกเราทุ่มทุนวิจัยและพัฒนาไปมหาศาล จนนักลงทุนถอดใจถอนทุนกันไปหมด บริษัทเราเกือบจะล้มละลายแบบกู่ไม่กลับแล้วครับ! แต่โชคดีที่กัดฟันสู้จนผ่านมาได้ ไม่ทราบว่าพวกคุณสนใจเกมของพวกเราบ้างไหมครับ?”

“ผมเคยได้ยินชื่อเกมนี้จากนิตยสารการเงินครับ เห็นว่าเป็นปาฏิหาริย์ทางธุรกิจของวงการเกม แต่ส่วนตัวผมยังไม่เคยลองเล่น เลยพูดไม่ได้เต็มปากว่าสนใจครับ!”

“ท่านอัยการล้อเล่นแล้ว งานยุ่งขนาดท่านคงไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมของพวกเราหรอกครับ ความจริงแล้วตอนแรกสิ่งที่เราอยากสร้างไม่ใช่เกมหรอกครับ แต่เป็น ‘ชุมชนออนไลน์’! ชุมชนที่ผู้ใช้งานสามารถใช้ชีวิตอยู่ในโลกเสมือนจริงได้ ท่านเคยได้ยินคำว่า ‘เมตาเวิร์ส’ ไหมครับ?”

“เมตาเวิร์ส? มันคืออะไรครับ?”

“มันหมายถึงการที่หลังจากมนุษย์ตายไปแล้ว จิตวิญญาณจะยังคงถูกบันทึกไว้อย่างถาวรในรูปแบบข้อมูลในชุมชนเสมือนจริง และมีชีวิตอยู่ต่อไปในรูปแบบนั้นครับ แม้จะฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์ แต่ด้วยการพัฒนาของเทคโนโลยี เส้นแบ่งระหว่างโลกเสมือนกับโลกความจริงเริ่มเลือนรางลงเรื่อยๆ จนผู้เล่นบางคนแยกแยะความแตกต่างระหว่างโลกออนไลน์กับออฟไลน์ไม่ออกแล้วครับ ตัวอย่างเช่น บางคนแม้จะไม่ได้ทำงานทำการ แต่ก็สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการเล่นเกม นี่แหละครับคืออิทธิพลของเมตาเวิร์สที่มีต่อชีวิตจริงของผู้คน”

“ฟังดูเหมือนเป็นปัญหาเชิงปรัชญามากกว่านะครับ นึกไม่ถึงเลยว่าเกมเกมเดียว จะมีหลักการลึกซึ้งขนาดนี้”

“ท่านอัยการก็ชมเกินไปครับ!”

ในขณะที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เลขาสาวเดินนำพนักงานบริษัทสองสามคนเข้ามา จางแทซูเห็นพวกเขาวางคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะ

“ท่านประธานครับ เมื่อสักครู่เราได้ตรวจสอบข้อมูลใหม่อีกครั้งตามคำสั่ง แล้วก็พบบัญชีที่มีความเคลื่อนไหวข้อนข้างแอคทีฟอยู่ไม่กี่บัญชีครับ!”

วิศวกรซอฟต์แวร์พิมพ์คำสั่งลงในคอมพิวเตอร์ครู่หนึ่ง ข้อมูลของบัญชีผู้ใช้สองสามรายก็ปรากฏขึ้นมา แทซูมองข้อมูลยุ่บยั่บบนหน้าจอด้วยความงุนงง แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็เริ่มอธิบายให้ฟัง

“บัญชีเหล่านี้คือคนที่ติดต่อกับบัญชีเป้าหมายของพวกคุณบ่อยที่สุดครับ แต่เนื่องจากบางคนใช้สถานะนิรนาม เราเลยระบุตัวตนในโลกจริงไม่ได้ อย่างไรก็ตาม มีอยู่สองบัญชีที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบัญชีเป้าหมายมากที่สุดครับ บัญชีแรกใช้ชื่อไอดีว่า ‘รัตติกาลทมิฬ’เคยแต่งงานกับไอดีเป้าหมายในโลกเสมือนจริง ส่วนอีกบัญชีชื่อ ‘แม่มดแห่งท้องทะเล’ บัญชีนี้เคยได้รับไอเทมหายากจากผู้ตายครับ!”

“ไอเทมหายาก? หายากขนาดไหนครับ?”

“เอ่อ เรื่องนี้... ได้ยินว่าในโลกความเป็นจริง มีคนยินดีจ่ายเงินถึง 10 ล้านวอนเพื่อซื้อไอเทมชิ้นนี้เลยครับ!”

“แล้วสองไอดีนี้ สามารถตรวจสอบตัวตนจริงได้ไหมครับ?”

“ได้ครับ! ฝั่งนั้นใช้บัตรประชาชนตัวเองในการลงทะเบียน ดังนั้นยืนยันตัวตนได้ไม่มีปัญหาครับ”

“งั้นรบกวนช่วยระบุข้อมูลส่วนตัวของพวกเขาให้หน่อยครับ!”

“ได้ครับ ข้อมูลลงทะเบียนของ ‘รัตติกาลทมิฬ’ เป็นของผู้หญิงที่ชื่อ คิมซอนฮเย อายุ 24 ปี ส่วน ‘แม่มดแห่งท้องทะเล’ อายุ 17 ปีครับ!”

“17 ปี?”

แทซูได้ยินดังนั้นก็สะดุดใจขึ้นมาทันที ส่วนทางด้านพัคแฮยองรีบจดบันทึกข้อมูลเหล่านี้ลงในสมุดอย่างรวดเร็ว

หลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการจากห้องทำงานของประธานคิมซอกอูแล้ว พวกเขาก็กล่าวลาและเดินออกมาพร้อมกัน

เมื่อออกมาพ้นบริษัทเกม จางแทซูอดไม่ได้ที่จะหันไปถามพัคแฮยอง

“เมื่อกี้พวกคุณบอกว่าไปตรวจสอบที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมาแล้ว ผลเป็นยังไงบ้างครับ? อ้อ... เจอจริงๆ ด้วยสินะครับ มีพนักงานจำได้ว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน ในคืนหนึ่ง มีลูกค้ามาซื้อทรายแมวไปถึง 4 ถุงใหญ่! เพราะลูกค้าคนนั้นซื้อเยอะมาก ผ่านไปนานขนาดนี้พนักงานเลยยังจำได้แม่น!”

“โอ้? ดูเหมือนผมจะเดาถูกสินะ! แล้วเบาะแสนี้ตามต่อได้ไหมครับ?”

“เรื่องนั้น... เพราะซื้อของเยอะมาก ทางร้านเลยให้พนักงานช่วยขนไปส่งที่รถ กล้องวงจรปิดมีแค่ตรงทางเข้าออกซูเปอร์มาร์เก็ต แต่ตรงลานจอดรถไม่มีครับ แถมผู้ต้องสงสัยยังสวมหมวกปิดบังใบหน้า เลยถ่ายไม่เห็นหน้าและทะเบียนรถครับ”

“หา? น่าเสียดายจังเลยนะครับ! แต่ทรายแมวเยอะขนาดนั้น จะจัดการทิ้งก็น่าจะไม่ง่ายนะครับ?”

“ครับ! แต่ถ้าเป็นทรายแมว ต่อให้มีกลิ่นเหม็นบ้างคนก็ไม่สงสัย เป็นไปได้ไหมครับว่าคนร้ายอาจจะปะปนทิ้งไปกับขยะทั่วไป?”

“แล้วศพล่ะครับ ชิ้นส่วนอื่นๆ ของศพจัดการยังไง?”

“เอ่อ เรื่องนั้น...”

“ได้สังเกตไหมครับว่าคนร้ายจ่ายเงินด้วยอะไร?”

“อ๋อ เห็นว่าจ่ายเป็นเงินสดครับ!”

“เงินสด? ทำไมพนักงานจำแม่นจังครับ?”

“เพราะทางซูเปอร์ฯ ช่วยเช็กให้เราครับ ถ้าใช้บัตรเครดิตก็น่าจะเจอประวัติการรูด แต่นี่ไม่เจอเลย อีกอย่างคือน้อยมากที่จะมีลูกค้าซื้อทรายแมวทีเดียว 4 ถุงใหญ่ พนักงานเลยจำได้แม่นเป็นพิเศษครับ!”