บทที่ 8 ศิลปะแห่งการให้

เมื่อเห็นมีแขกมาเยือน แทซูจึงจำต้องบอกลาชาวบ้านให้ออกไปก่อน แล้วเชิญแขกแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน

“คุณเป็นใคร?”

แทซูนั่งนิ่ง กวาดตามองชายวัยกลางคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า อีกฝ่ายสวมแว่นกันแดด ดูอายุอานามราวๆ ห้าสิบปี รูปร่างท้วมท่วมแบบเสี่ยวัยกลางคน ผมสีดอกเลาหวีเสยไปด้านหลัง สวมสูทราคาแพงแต่กลับใส่แบบลวกๆ สร้อยทองเส้นโตที่คอ และรอยสักที่โผล่วับๆ แวมๆ ตรงข้อมือและคอปกเสื้อ บ่งบอกสถานะของเจ้าตัวได้อย่างชัดเจน

“ฮ่าๆ ต้องขออภัยจริงๆ ครับ ผมไม่ทราบมาก่อนว่าคุณป้าก็อาศัยอยู่ที่ทงเฮด้วย ดูสิ! เมื่อวานไอ้เจ้านี่มันไม่มีมารยาทเอาซะเลย บังอาจล่วงเกินคุณป้า วันนี้ผมเลยถือโอกาสเอาของขวัญมาขอขมาครับ!”

อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงประจบประแจง ก่อนจะกระชากคอเสื้อฮาจินวอน แล้วถีบเข้ายอดอกจนล้มกลิ้งไปกับพื้น เห็นรอยฟกช้ำใหม่ๆ บนหน้าฮาจินวอน แทซูก็เดาได้ทันทีว่าหมอนี่คงโดน 'จัดหนัก' ไปแล้วรอบหนึ่ง

ไอ้สวะไม่เจียมกะลาหัว กล้ามาลองดีกับอัยการ ต้องรู้ไว้นะว่าทั่วเกาหลีมีตำรวจกว่า 160,000 นาย แต่มีอัยการอยู่แค่ 1,500 คนเท่านั้น ซึ่งคนกลุ่มน้อยนี้ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เป็นบุคคลที่พวกนักเลงไม่กล้าตอแยด้วยทั้งสิ้น ฮาจินวอนโดนยำตีนครั้งนี้ก็ถือว่าสมควรแล้ว

เมื่อเห็นฮาจินวอนโดนเตะเข้าที่หน้าซ้ำอีกหลายที แม่ของแทซูก็ทนดูไม่ได้ ต้องรีบห้ามปราม

“พอเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้แล้วกันไปเถอะ!”

“ครับคุณป้า! ต่อไปถือว่าเรารู้จักกันแล้วนะครับ ผม ฮวางดงฮุน วันหน้าวันหลังถ้ามีอะไรให้รับใช้ คุณป้าเรียกใช้ได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะครับ!”

แทซูเห็นสีหน้ากังวลของแม่ จึงส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องห่วง แม่จึงขอตัวเข้าไปพักผ่อนในห้อง ปล่อยให้แทซูจัดการเรื่องข้างนอกตามลำพัง

แทซูมองฮวางดงฮุน แล้วพยักพเยิดหน้าให้เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ฮวางดงฮุนวางของขวัญลง แล้วรีบหยิบสัญญาออกจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นมาตรงหน้าแทซู

“คุณอัยการจางครับ นี่เป็นสัญญาฉบับใหม่ที่พวกเราเตรียมมา ลองพิจารณาดูนะครับ!”

...

จางแทซูรับสัญญามาดู กวาดสายตาอ่านคร่าวๆ ไม่พบกับดักทางกฎหมายอะไร แล้วจึงเลื่อนสายตาไปดูที่ตัวเลขจำนวนเงิน

พูดตามตรง บ้านไม้เก่าๆ ในหมู่บ้านชนบทเมืองทงเฮ กลับขายได้ราคาเท่ากับอพาร์ตเมนต์ในโซล ความจริงใจระดับนี้นับว่าน่าพอใจแล้ว แต่เขารู้ดีว่าถ้าขืนรับไว้ง่ายๆ ก็เท่ากับยอมให้ฝ่ายตรงข้ามกำความลับเอาไว้แบล็กเมล์ในอนาคต

หลังจากมาเกิดใหม่ในเกาหลีได้สักพัก แทซูตระหนักดีว่าสถานะอัยการนำมาซึ่งอำนาจบารมีมากแค่ไหน ถ้าเพียงเพื่อแลกกับอพาร์ตเมนต์ในโซลสักห้อง แล้วต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย จางแทซูคิดว่ามันได้ไม่คุ้มเสียเอาซะเลย

“คุณฮวาง...”

“ดงฮุนครับ ฮวางดงฮุน!”

“อา... คุณเป็นรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าผมตั้งเยอะ เรียกชื่อห้วนๆ คงเสียมารยาทแย่ ในนามบัตรเขียนว่าประธานสินะครับ?”

“อ่า... แฮะๆ ครับ!”

“ท่านประธานฮวาง! สัญญาฉบับนี้พวกคุณไม่มีความจริงใจเอาซะเลย!”

“ความจริงใจ? ราคาขนาดนี้ท่านยังไม่พอใจอีกเหรอครับ?”

“พอใจ? แต่น่าเสียดาย... ที่ผมรับไว้ไม่ได้ และไม่กล้ารับด้วย! พูดตามตรง เมื่อกี้ตอนคุณเข้ามาก็คงเห็นแล้ว ชาวบ้านที่นี่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้พวกเขากำลังรอให้ผมช่วยตัดสินใจ ผมน่ะ... กำพร้าพ่อตั้งแต่เด็ก โตมาได้ก็เพราะกิมจิที่ชาวบ้านแบ่งปันมาให้ แล้วแบบนี้จะให้ผมทิ้งพวกเขาเพื่อไปเสวยสุขที่โซลคนเดียวได้ยังไง!”

“ความหมายของคุณอัยการจางคือ...”

“ท่านประธานฮวาง พูดมาตามตรงเถอะครับ ไอ้คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังพวกคุณ จริงๆ แล้วให้ราคามาต่ำเตี้ยเรี่ยดินใช่ไหมล่ะ! สุดท้ายพวกคุณก็ต้องทำงานหนักแทบตาย แบกรับความชั่วช้าสารพัด แต่ได้แค่เศษเงินค่าแรง! ถามจริง คุณไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมบ้างเหรอ?”

“คุณอัยการจาง! ผมเองก็มีความลำบากใจของผม เรื่องนี้ขอความกรุณาท่านอย่าเข้ามายุ่งเลยครับ ไม่อย่างนั้น...”

“แล้วถ้าผมบอกว่า ถ้าผมลงมือ พวกคุณจะได้ผลประโยชน์มากกว่านี้ล่ะ?”

“อะไรนะครับ?”

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าเบื้องหลังคุณคือใคร พวกแชโบล? หรือ ส.ส.? แต่อย่าลืมนะว่าอัยการเกาหลี คือกลุ่มคนที่ส่งประธานาธิบดีเข้าคุกมาแล้ว!”

ประโยคนี้เหมือนไปสะกิดโดนต่อมอะไรบางอย่างของฮวางดงฮุน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเป็นประกายวาววับจ้องมองไปที่จางแทซูทันที

“ความหมายของคุณอัยการจางคือ...”

“ผมเดาว่าในมือคุณคงกว้านซื้อที่ดินไว้ได้ไม่น้อยแล้วใช่ไหม! คนพวกนั้นคิดจะทำอะไร? สนามกอล์ฟ? รีสอร์ต? หรือว่าบ่อนคาสิโน? ก็ไม่รู้นะว่าพวกคุณเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายจะมีโอกาสได้ส่วนแบ่งเค้กก้อนนี้ไหม หรือจะโดนเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์! เรื่องบางเรื่องพวกคนใหญ่คนโตเขาไม่อยากออกหน้า ก็เลยหา 'ถุงมือขาว' มาทำงานแทน พร้อมสัญญาว่าจะแบ่งเศษเนื้อข้างเขียงให้นิดหน่อย แต่คนจีนเขามีสุภาษิตว่า 'เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล' พวกคุณไม่กลัวเหรอว่าพอโดนหลอกใช้จนหมดประโยชน์แล้ว จะถูกยัดข้อหาส่งเข้าคุกไป? ถึงตอนนั้น ใครหน้าไหนจะมาช่วยพวกคุณได้?”

คำพูดของจางแทซูทำเอาฮวางดงฮุนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ยอมรับตามตรงว่าคนที่สั่งการอยู่เบื้องหลังเขาไม่ใช่คนธรรมดา ช่วงนี้เขาโดนกดดันอย่างหนัก จนลูกน้องต้องใช้ไม้แข็งกับชาวบ้านที่ไม่ยอมย้ายออก แต่อัยการหนุ่มตรงหน้าคนนี้ อาจจะเป็นคนที่ทำให้ผู้มีอิทธิพลคนนั้นต้องเกรงกลัวก็ได้

'อัยการเกาหลี คือกลุ่มคนที่ส่งประธานาธิบดีเข้าคุกมาแล้ว'

ฮวางดงฮุนครุ่นคิดตามคำพูดของจางแทซู ในใจกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะเชื่อฟังอัยการคนนี้ดีหรือไม่ แม้อีกฝ่ายจะดูหนุ่มแน่นอายุไม่ถึงสามสิบ หน้าตาหล่อเหลาเหมือนไอดอลบอยแบนด์ แต่เมื่อนึกถึงวีรกรรมอันดุเดือดของอัยการเกาหลี... อย่าว่าแต่เรื่องอื่นเลย ฮวางดงฮุนเคยเห็นกับตาตัวเองมาแล้วว่าขาใหญ่ในวงการที่โด่งดังระดับประเทศ ต้องกอดรองเท้าอัยการหนุ่มรุ่นลูกอ้อนวอนเหมือนหมาข้างถนน

จะเชื่อใจเขาได้จริงเหรอ? แต่เรื่องนี้เดิมพันสูงเกินไป เขาคงไม่สามารถตกลงอะไรกับจางแทซูได้เพียงเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคนี้

...

บางทีจางแทซูอาจจะมองเห็นความลำบากใจของอีกฝ่าย เขาจึงหยิบปากกาขึ้นมาขีดฆ่าตัวเลขในสัญญา แล้วเขียนราคาที่สมเหตุสมผลลงไป

“ท่านประธานฮวาง ถ้าอยากให้คนรับของขวัญจริงๆ ก็อย่าทำพลาดเรื่องพื้นฐานแบบนี้สิครับ การให้ของขวัญมันเป็นศาสตร์ชั้นสูงนะ! ต้องให้ของที่ดูดีมีราคา แต่ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ ราคาในสัญญานี้ผมแก้ให้แล้ว ตราบใดที่ราคายุติธรรม ผมยินดีขายบ้านหลังนี้! แต่... ผมคิดว่าคุณเองก็คงเหมือนผม ที่ไม่พอใจกับเศษเงินแค่นี้หรอกใช่ไหมครับ!”

“คุณอัยการจาง ผะ... ผมอยากรู้ว่า ท่านมีแผนยังไงกันแน่ครับ?”

“แผน? ตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าใครยืนอยู่ข้างหลังคุณ แล้วจะไปวางแผนอะไรได้ แต่ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไม่มีทางยอมปล่อยให้ลาภก้อนโตหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาแน่ เพราะโอกาสแบบนี้ในคังวอนโดใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ! ถ้าเกิดชาวบ้านข้างนอกนั่น หรือคนที่โดนพวกคุณหลอกไปก่อนหน้านี้ รู้ความจริงว่าพวกเขาสามารถซ่อมแซมบ้านแล้วขอประเมินราคาใหม่เพื่อเรียกค่าชดเชยได้มากขึ้น คุณคิดว่า... ปัญหาของคุณจะน้อยลงไหมล่ะ?”

จางแทซูพูดจบ ก็คิดว่าตัวเองบอกใบ้ไปมากพอแล้ว การรับซื้อบ้านในราคาสูงเกินจริง จางแทซูไม่มีทางรับไว้เด็ดขาด เพราะเมื่อเทียบกับอำนาจในมือ เงินแค่นี้มันจิ๊บจ๊อยมาก ตอนนี้เขาแค่อยากรู้ว่าใครกันแน่ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังแก๊งฮวางแฮ และเขาจะตักตวงผลประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้ได้บ้าง?

ขณะที่จางแทซูมองดูอีกฝ่ายหันหลังเดินกลับไป จนมือเอื้อมไปจับลูกบิดประตู จู่ๆ ฮวางดงฮุนก็หยุดเดิน แล้วหันกลับมาพูดว่า

“คนที่ต้องการซื้อที่ดินผืนนี้คือ ประธานพัค แห่ง ทงเฮคอนสตรัคชั่น ครับ พี่เขยของเขาคือ ส.ส. นาจองแท!”