บทที่ 45 ฉันสวยไหม

ในความมืด กลิ่นเหม็นเน่ายิ่งตลบอบอวล แสบจมูกลู่เฟยไปหมด

เขากลัววิญญาณร้ายจะลอบกัดทีเผลอ จึงรีบเปิดไฟฉายมือถือ

แต่แสงสลัวส่องเห็นแค่พื้นที่เล็กๆ ตรงหน้า เขากับหู่จึยืนหันหลังชนกัน ระวังตัวแจ

เสียงน้ำไหล ซู่ๆ ดังมาจากในห้องน้ำ

"หู่จึ นายอย่าเข้าไป ถ้าอักษรปราบผีโดนน้ำจะใช้การไม่ได้" ลู่เฟยสั่งเสียงเครียด "ฉันจะเข้าไปล่อมันออกมา พอมันโผล่หัวมาเมื่อไหร่ นายรีบใช้อักษรซัดมันทันที"

ไม่ว่าจะมีผีกี่ตัว ก็ต้องจัดการให้หมด

"ครับ!" หู่จึพยักหน้าหนักแน่น เฝ้าหน้าประตูห้องน้ำไว้

ลู่เฟยผลักประตูเข้าไป สาดไฟฉายส่องไปทั่ว

ห้องน้ำแคบๆ เต็มไปด้วยไอน้ำ ทำให้ทัศนวิสัยแย่ลงไปอีก

ลู่เฟยหรี่ตามอง

ท่ามกลางความสลัวราง ดูเหมือนมีเงาคนซ่อนอยู่หลังม่านกั้นอาบน้ำ

ลู่เฟยมือหนึ่งถือโทรศัพท์ส่องทาง อีกมือกระชับแส้กิ่งหลิว ย่ำน้ำที่เจิ่งนองเต็มพื้น เดินเข้าไปหาม่านกั้นอาบน้ำ

หู่จึยืนอยู่หน้าประตู มองแผ่นหลังของเขาด้วยความตื่นเต้น

เงาหลังม่านยืนนิ่งไม่ไหวติง

ลู่เฟยกระชากม่านเปิดออก พรึ่บ ยังไม่ทันดูให้ชัด ก็ฟาดแส้เข้าไปก่อนหนึ่งที

เพียะ!

เสียงแส้ฟาดโดนอากาศธาตุ

เงาหลังม่านกลายเป็นแค่เสื้อที่แขวนอยู่บนผนัง

แล้วลูลู่หายไปไหน?

ลู่เฟยร้อนใจมองซ้ายมองขวา

ห้องน้ำมีแค่นี้ เธอจะไปหลบตรงไหนได้?

หรือว่าจะกระโดดตึกหนีไปแล้ว?

ลู่เฟยใจหายวาบ รีบไปดูที่หน้าต่าง แต่หน้าต่างบานเล็กนิดเดียว ผู้ใหญ่ไม่มีทางลอดออกไปได้ ต่อให้ลูลู่จะผอมแค่ไหนก็เถอะ

"แล้วหายไปไหน?" ลู่เฟยเบาใจลงเปราะหนึ่ง แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้

ห้องน้ำแคบๆ ตู้เก็บของก็เล็กเกินกว่าจะซ่อนคน

หรือว่าตอนไฟดับ เธอแอบหนีออกไปจากห้องน้ำแล้ว?

คิดได้ดังนั้น ลู่เฟยก็หน้าถอดสี

หู่จึอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่เท่ากับว่าตกอยู่ในอันตรายเหรอ?

"หู่จึ ระวัง!"

หู่จึเพิ่งได้ยินเสียงเตือนของลู่เฟย ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ตามด้วยมือเย็นเฉียบคู่หนึ่งรัดคอเขาจากด้านหลัง แล้วรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ชั่วพริบตา หู่จึรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ต่อให้มีอักษรปราบผีก็ใช้ไม่ได้

"ปล่อยนะเว้ย!"

ลู่เฟยพุ่งพรวดออกจากห้องน้ำ ตวัดแส้ฟาดไปที่ด้านหลังหู่จึเต็มแรง

เงาร่างนั้นหายวับไปในความมืดทันที

หู่จึได้โอกาสสูดหายใจเฮือกใหญ่ กุมคอไอโขลกๆ

พอส่องไฟฉายดู บนคอของเขามีรอยนิ้วมือเขียวช้ำประทับอยู่

"ระวังตัวด้วย ผีตัวนี้เจ้าเล่ห์นัก รับมือยาก!" ลู่เฟยเอาขี้เถ้าธูปป้ายที่คอหู่จึ ป้องกันไอหยินแทรกซึม

"เถ้าแก่ ข้าไหว!"

หู่จึตั้งสติได้ บิดคอไปมา แล้วกลับไปยืนหันหลังชนกับลู่เฟย ช่วยกันค้นหาไปทั่วห้อง

ประตูห้องยังล็อกอยู่ ขี้เถ้าธูปที่โรยไว้หน้าประตูก็ยังอยู่ดี แสดงว่าลูลู่ไม่ได้หนีออกไป เธอต้องซ่อนอยู่ในห้องนี้แหละ

ห้องเล็กนิดเดียว ที่ซ่อนตัวมีไม่กี่ที่

ตู้เสื้อผ้า ใต้เตียง

ลู่เฟยกับหู่จึสบตากัน หู่จึกระชากประตูตู้เสื้อผ้าเปิดออก ลู่เฟยหวดแส้เข้าไปทันที

ข้างในมีแต่เสื้อผ้ารกๆ

งั้นก็เหลือแค่ที่เดียว

ลู่เฟยกับหู่จึนั่งยองๆ อยู่คนละฝั่งเตียง พยักหน้าให้กัน แล้วเลิกผ้าปูที่นอนขึ้นพร้อมกัน

คนหนึ่งส่องกระจกแปดทิศเข้าไป

อีกคนเตรียมซัดอักษรปราบผี

แต่ใต้เตียงกลับว่างเปล่า!

"ไม่อยู่เหรอ?"

ทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ลู่เฟยส่งสัญญาณให้หู่จึเฝ้าอีกฝั่งไว้ ส่วนตัวเองก้มลงไปดูใต้เตียงให้ชัดๆ

ไฟฉายส่องกราดเข้าไป ใต้เตียงมีแต่ฝุ่นจับหนาเตอะ

ลูลู่หายไปไหน?

"ฉันสวยไหม?"

ลู่เฟยยังไม่ทันยืดตัวขึ้น จู่ๆ ก็มีเสียงเย็นเยียบดังมาจากเหนือหัว

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็ต้องขนลุกซู่จนหนังศีรษะแทบระเบิด

ใบหน้าเปื้อนเลือดของลูลู่ห้อยหัวลงมาจากเพดาน ปากฉีกยิ้มกว้าง ริมฝีปากและฟันเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดๆ เหมือนเพิ่งไปกินเลือดใครมา

"มันสิงร่างลูลู่ดูดเลือดเธอ..."

เท่ากับว่าวันนี้ลูลู่ใช้เลือดเซ่นไหว้มันไปแล้ว อิทธิฤทธิ์ของมันเพิ่มขึ้นมหาศาล

ลู่เฟยตกใจสุดขีด กำลังจะหวดแส้สวนกลับไป

ตูม!

ลูลู่อ้าปาก พ่นลมเย็นยะเยือกออกมาอย่างรุนแรง ปะทะเข้าใส่หน้าลู่เฟยเต็มๆ

เขารู้สึกเหมือนโดนรถสิบล้อชน กระเด็นไปไกล มึนหัวตื้อไปหมด อวัยวะภายในปั่นป่วน

โทรศัพท์และแส้กิ่งหลิวหลุดมือกระเด็นไปคนละทิศละทาง

โชคดีที่โทรศัพท์ตกลงไปบนกองของรกๆ เลยไม่พัง ยังพอให้แสงสว่างรำไรได้อยู่

"เถ้าแก่!"

หู่จึตกใจ รีบซัดอักษรปราบผีไปทางลูลู่

แต่ลูลู่พลิ้วกายวูบเดียว ก็หายไปในความมืดอีกครั้ง

"เถ้าแก่ เป็นไงบ้าง?" หู่จึรีบวิ่งมาดูอาการลู่เฟยด้วยความเป็นห่วง

"ยังไหว รีบหามันให้เจอ อย่าให้มันดูดเลือดลูลู่จนหมดตัว ไม่งั้นถ้ามันกลายเป็นผีร้ายเต็มตัว พวกเราไม่รอดแน่!" ลู่เฟยกัดฟันลุกขึ้น หยิบกระจกแปดทิศออกมา กวาดมองไปรอบห้องที่มืดมิด หัวคิ้วกระตุกรัวๆ

"หรือว่ามันล่องหนได้? ไม่สิ ผีล่องหนได้ก็จริง แต่ตอนสิงร่างคน ร่างกายคนจะล่องหนไปด้วยไม่ได้ มันต้องซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ"

ลู่เฟยร้อนใจดั่งไฟเผา

หู่จึเองก็เครียดจนเหงื่อออกมือ รีบเป่ามือตัวเองฟู่ๆ กลัวอักษรปราบผีจะเลือนหาย

"ฉันสวยไหม?"

ทันใดนั้น ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นก็โผล่มาข้างหลังหู่จึ

หู่จึสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปซัดฝ่ามือใส่ แต่อักษรปราบผีโดนเหงื่อจนเลือนลาง ทำให้ไม่ได้ผล

ลูลู่อ้าปากพ่นลมเย็นออกมา

"ระวัง!"

ลู่เฟยรีบผลักหู่จึออกไป รับลมเย็นนั้นด้วยกระจกแปดทิศแทน

ตูม!

ลมเย็นถูกกระจกแปดทิศสะท้อนกลับ ลูลู่เคลื่อนไหววูบวาบ หายไปอีกแล้ว

"เถ้าแก่ ข้างบน!" หู่จึตาไว เห็นทิศทางที่ลูลู่หนีไป รีบชี้มือไปที่เพดาน

ลู่เฟยส่องกระจกแปดทิศขึ้นไปทันที

บนเพดาน มีเงาดำเคลื่อนที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟยขยับกระจกไล่ตามเงานั้น พอแสงจากกระจกจับเป้าหมายได้ ก็เปล่งแสงสีทองสว่างจ้า ตรึงร่างนั้นไว้

เงาดำหยุดชะงัก ขยับเขยื้อนไม่ได้ชั่วคราว

พอลู่เฟยกับหู่จึเห็นสภาพบนเพดานชัดๆ ก็ขนลุกชันไปทั้งตัว

ลูลู่เกาะติดเพดานเหมือนจิ้งจก ปากและใบหน้าเปรอะเปื้อนเลือด ข้อมือทั้งสองข้างมีรอยกัดเหวอะหวะ

ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด เนื้อที่แขนคงโดนผีกัดกินจนเละแน่

"หู่จึ รีบหาแส้กิ่งหลิวเร็วเข้า!" ลู่เฟยละมือจากกระจกไม่ได้ ไม่งั้นลูลู่จะหนีไปได้อีก

และพลังสะกดวิญญาณของกระจกแปดทิศก็มีเวลาจำกัด

"ครับ!"

หู่จึรีบควานหาไปทั่ว

แสงจากกระจกเริ่มหรี่ลง เวลาใกล้จะหมดแล้ว หู่จึเหงื่อท่วมตัวด้วยความรีบร้อน

"หู่จึ เร็วเข้า!"

ในวินาทีที่แสงกำลังจะดับมอด หู่จึก็เจอแส้กิ่งหลิวจนได้

"ฟาดมันเลย!" ลู่เฟยตะโกนลั่น

หู่จึเงื้อแส้สุดแรง ฟาดใส่ลูลู่ที่อยู่บนเพดานเต็มเหนี่ยว

เพียะ!

"กรี๊ดดด—"

แส้ฟาดเข้าที่ท้องของลูลู่อย่างจัง เสียงกรีดร้องสองเสียงดังประสานออกมาจากร่างเธอ ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงหล่นลงมา

"รับไว้!"

ลู่เฟยกับหู่จึพุ่งเข้าไปรับร่างลูลู่ไว้อย่างทุลักทุเล

ลูลู่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แรงเยอะมหาศาล อ้าปากเปื้อนเลือดจะกัดลู่เฟย