บทที่ 5 คนเขย่งเท้า ผีเข้าสิง

เซี่ยเหยาในเวลานี้ไม่ใช่ตัวเธออีกต่อไปแล้ว

ลู่เฟยเกร็งไปทั้งตัว

หลังจากเผชิญหน้ากันอย่างแข็งทื่ออยู่สองวินาที จู่ๆ ร่างของเซี่ยเหยาก็ไหววูบ แต่มิได้พุ่งเข้าใส่ลู่เฟย เธอกลับวิ่งเขย่งเท้าหนีออกไป

"คุณเซี่ย!"

ลู่เฟยรีบไล่ตามไปทันที

ทว่าในห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว จะยังมีเงาของเธออยู่อีกที่ไหน?

เธอวิ่งเร็วขนาดนั้น แต่กลับไม่มีเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่นิดเดียว

ลู่เฟยร้อนรนจนเหงื่อท่วมศีรษะ

คนที่ถูกสิ่งอัปมงคลเข้าควบคุมมักจะกระทำเรื่องน่ากลัวที่เหนือความเข้าใจออกมาได้สารพัด ไม่ทำร้ายคนอื่น ก็ทำร้ายตัวเอง

"ในห้องนอนไม่มี งั้นก็ต้องวิ่งลงไปข้างล่าง!"

ลู่เฟยวิ่งออกจากห้องนอนใหญ่ ยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินมองลงไปด้านล่าง

ห้องรับแขกโอ่อ่ากว้างขวาง มีเพียงโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาด้านบนที่ส่องแสงระยิบระยับเพียงเล็กน้อย ชั้นล่างทั้งหมดจมอยู่ในความมืดมิด

ราวกับบ่อน้ำนิ่งสนิท มองไม่เห็นเลยว่าเซี่ยเหยาอยู่ที่ไหน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อาศัยแสงจากไฟฉายส่องนำทาง แล้วรีบวิ่งลงบันไดไป

วิ่งลงมาได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างคว้าข้อเท้าเขาไว้อย่างแรง

เขาสะดุดกึก ร่างทั้งร่างถลาร่วงลงไปข้างล่างอย่างควบคุมไม่ได้ โชคดีที่ปฏิกิริยาไวพอ รีบคว้าเราจับบันไดไว้ได้ทัน จึงไม่กลิ้งตกลงไป

ลู่เฟยถลกขากางเกงขึ้น เห็นรอยกรงเล็บสีดำคล้ำประทับอยู่บนข้อเท้า ผิวหนังบริเวณนั้นด้านชาไร้ความรู้สึก

ลู่เฟยควักขี้เถ้าธูปกำหนึ่งสาดออกไปรอบๆ

ท่ามกลางความเลือนราง ดูเหมือนจะมีบางสิ่งถอยร่นออกไป

จากนั้นเขาใช้มือยึดราวบันไดไว้แน่น ค่อยๆ ก้าวลงไปทีละขั้นอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งลงมาถึงชั้นล่าง

ผ้าม่านสองชั้นหนาทึบถูกปิดสนิท ชั้นล่างทั้งชั้นไม่มีลมโกรก อึมครึมและเงียบเชียบวังเวง

ลู่เฟยกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง รู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาอย่างเย็นชามาจากในความมืด

ขณะที่กำลังค้นหาอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง

เขารีบหันขวับไป ทันเห็นเงาร่างของเซี่ยเหยาวูบผ่านตรงหัวมุมบันไดพอดี เขารีบตามไปทันที จึงพบว่าด้านหลังนั้นยังมีประตูอีกบานหนึ่ง

ประตูเปิดแง้มอยู่ บานประตูสั่นไหวเล็กน้อย ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากด้านใน

ลู่เฟยยกโทรศัพท์ขึ้นส่อง

ภายใต้แสงไฟสลัว บันไดทอดตัวลงสู่เบื้องล่างปรากฏแก่สายตา ร่างสีขาวซีดของเซี่ยเหยาหายวับไปที่ปลายสุดของบันไดราวกับภูตผี

"ห้องใต้ดิน"

ลู่เฟยสังหรณ์ใจไม่ดีเลย

ครั้งนี้การเดินลงบันไดราบรื่นดี พื้นที่ชั้นใต้ดินกว้างขวาง

ที่นี่เป็นห้องออกกำลังกายโดยเฉพาะ

"คุณเซี่ย!"

เมื่อเลี้ยวผ่านมุมห้อง ลู่เฟยก็เห็นเซี่ยเหยาในที่สุด

ที่สุดปลายห้องออกกำลังกาย มีกระจกบานใหญ่ติดเต็มผนัง

เซี่ยเหยายืนหันหน้าเข้าหากระจก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากพึมพำอะไรบางอย่างซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

สภาพอันแปลกประหลาดนั้นชวนให้ขนหัวลุก

"เธอพูดอะไรของเธอน่ะ?"

ลู่เฟยไม่มีเวลาคิดมาก สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องแย่งมีดเลาะกระดูกในมือเธอมาให้ได้ก่อน

เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเซี่ยเหยา พอได้ระยะประชิด ก็พุ่งมือไปคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดของเธอ

เซี่ยเหยาหันขวับกลับมาทันควัน พลิกมือกลับมาคว้าข้อมือลู่เฟยไว้แน่น ดวงตาที่มีเส้นเลือดฝอยขึ้นแดงก่ำภายใต้ผมยาวรุงรัง จ้องเขม็งมาที่ลู่เฟยอย่างอาฆาต

วินาทีถัดมา ลู่เฟยต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพในกระจก เงาดำทึบรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวผุดขึ้นมาด้านหลังเธอทีละตน ทีละตน

ในกระจก เงาดำเหล่านั้นเริ่มลงมือ มือสีดำบิดเบี้ยวหลายคู่รุมทึ้งศีรษะของเซี่ยเหยา ค่อยๆ กระชากเงาของเธอออกมาจากร่างทีละนิด

"วิญญาณ! พวกมันกำลังจะกระชากวิญญาณเธอออกมา!"

ลู่เฟยเบิกตากว้าง

ชั่วพริบตานั้น เขาเข้าใจแล้วว่าสร้อยเส้นนั้นคืออะไร

โซ่ดูดวิญญาณ!

สร้อยคอที่สามารถดูดกลืนวิญญาณคนได้ สร้างขึ้นด้วยวิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิต ลูกปัดกระดูกทุกเม็ดสามารถกักขังวิญญาณอาฆาตได้หนึ่งดวง

เงาดำพวกนั้น ก็คือวิญญาณที่ถูกดูดเข้าไปในสร้อยนั่นเอง

นี่เป็นของหายาก เซี่ยเหยาไปล่วงเกินใครเข้ากันแน่?

สมองของเขาแล่นเร็ว

เขาหาจังหวะอ้อมไปด้านหลังเซี่ยเหยา แล้วแทงมีดไม้ท้อเข้าใส่เงาดำในกระจกอย่างสุดแรง

เพล้ง!

มีดไม้ท้อและกระจกแตกกระจายพร้อมกัน รอยร้าวลามไปทั่วกระจกราวกับใยแมงมุม เงาดำบิดเบี้ยวและสลายหายไป ลูกปัดกระดูกคนร่วงกราวลงกับพื้น

เซี่ยเหยาร่างอ่อนปวกเปียกล้มพับลง หมดสติไปทันที มีดเลาะกระดูกร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง

แต่สร้อยคอกระดูกมนุษย์เส้นนั้นยังไม่สิ้นฤทธิ์ ลูกปัดสีขาวอมเทากลิ้งหลุนๆ ตรงเข้ามาหาทั้งคู่

ของสิ่งนี้เฮี้ยนเกินไป มีดไม้ท้อใช้ได้แค่ครั้งเดียวก็หมดสภาพ

ลู่เฟยรีบแบกเซี่ยเหยาขึ้นหลัง วิ่งหนีขึ้นบันไดอย่างไม่คิดชีวิต รวดเดียวจนถึงปากทางเข้า

แต่ประตูกลับปิดสนิท

ลู่เฟยจำได้แม่นว่าตอนเข้ามาเขาไม่ได้ปิดประตู เขาออกแรงบิดลูกบิดประตู แต่กลับเปิดไม่ออก

ประตูถูกล็อกเจากด้านนอก!

ลู่เฟยตื่นตระหนก

ใครเป็นคนล็อกประตู?