บทที่ 50: โปรโมชั่นขาดทุนครั้งใหญ่

บทที่ 50: โปรโมชั่นขาดทุนครั้งใหญ่

ถ้ารู้แต่แรกว่าการทำแบบนี้มันจะทำให้ขาดทุน เขาก็คงติดป้ายราคาทุนไปตั้งนานแล้ว

ทำไมหลี่เหลียนไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้นะ?

ไม่งั้นป่านนี้ ฉันคงขาดทุนจนเจ๊งไปแล้ว

แต่เอาเถอะ… ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหยงยงคงดื้อดึง ทั้งหลี่เหลียนและจูต้าเฉียงก็ทำอะไรไม่ได้

เฉียนจื้อหยงพูดขึ้นว่า "ยามานากะ มัตสึเชื่องช้าเกินไป เราต้องกดดันเขาเพิ่มอีก"

"พวกคุณช่วยสั่งคนไปแขวนป้ายให้ทั่ว ทำให้ยามานากะ มัตสึเห็นว่าเราเอาจริง"

"ป้ายอะไรเหรอครับ?" หลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงถามด้วยความงุนงง

เฉียนจื้อหยงยิ้มลึกลับ ชี้ไปที่กองผ้าสีแดงที่เตรียมไว้อย่างเรียบร้อยด้านข้าง

"นอกจากป้ายแล้ว รอให้ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนรับคนครบ เราก็จะเริ่มจัดโปรโมชั่นทันที" เฉียนจื้อหยงพูดต่อ

หลี่เหลียนถามอย่างสงสัย "จัดโปรโมชั่นยังไง? ซื้อเยอะแถมเยอะเหรอ?"

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "ซื้อเยอะแถมเยอะมันก็ไม่ต่างอะไรจากขายถูก มันไม่น่าสนใจ"

"เราจะจัดโปรโมชั่นใหญ่"

"ลุ้นส่วนลดหลักล้าน!"

"ทุกครั้งที่ลูกค้าชำระเงิน ให้พวกเขาหมุนวงล้อสุ่ม ได้ส่วนลด 20%, 30%, 80%, 90% หรือแม้แต่ได้ฟรีไปเลย"

"สุ่มได้เท่าไหร่ ก็ลดเท่านั้น"

หลี่เหลียนคิดตามแล้วก็รู้สึกว่ามีประโยชน์ เพราะลูกค้าจะได้เซอร์ไพรส์และสนุกไปด้วย

แต่เขาก็รู้ว่ารายละเอียดของเปอร์เซ็นต์ส่วนลดพวกนี้สำคัญมาก

เฉียนจื้อหยงจึงหยิบกระดาษแผ่นใหญ่ วาดวงกลมขึ้นมา

จากนั้นใช้ไม้บรรทัดแบ่งวงกลมออกเป็น 9 ช่องเท่ากัน แล้วเขียนคำว่า ฟรี! ลงไป

จูต้าเฉียงมองแล้วไม่เข้าใจ "นี่หมายความว่ายังไงครับ?"

เฉียนจื้อหยงอธิบาย "ก็ทำเป็นวงล้อใหญ่ๆ ให้ลูกค้าหมุนตอนคิดเงิน ได้ช่องไหนก็ลดตามนั้นไง"

หลี่เหลียนก้มดูครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมา "เอ่อ… นี่ไม่ถูกต้องนะ"

"ทำไมไม่มีเลขเก้า?"

เฉียนจื้อหยงเกาหัวแล้วยิ้มเขิน "อ๋อ พอดีแบ่งได้เก้าช่องพอดี เลขเก้าก็เลยไม่มีน่ะสิ"

"ไม่มีไม่เป็นไรหรอก ผมเชื่อว่าลูกค้าจะชอบแบบนี้มากกว่า"

หลี่เหลียนมองแล้วก็พยักหน้า "ลูกค้าคงชอบจริง แต่หากเราลดราคามากเกินไป ยิ่งขายก็ยิ่งขาดทุน"

เฉียนจื้อหยงก็รู้ดีว่าเขาไม่สามารถตั้งใจทำให้ขาดทุนได้ตรงๆ เพราะระบบไม่อนุญาต

แต่ถ้าอ้างว่าเป็น "การแข่งกับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน" แล้วทำเป็นโปรโมชั่นที่มีโอกาสขาดทุนบ้าง แบบนั้นระบบอนุญาตได้

"งั้นก็เพิ่มเงื่อนไข ต่อคนลดได้ไม่เกิน 200 หยวน ของที่แพงเกิน 200 ไม่เข้าร่วม" เฉียนจื้อหยงพูด

หลี่เหลียนถามต่อ "แล้วพวกข้าวสาร น้ำมัน แป้งล่ะ?"

เฉียนจื้อหยงตอบทันที "กำไรพวกนี้น้อยอยู่แล้ว แถมเราก็ขายในราคาทุนไปแล้ว ถ้าลดอีก แปลว่าลดเท่าไหร่ เราก็ขาดทุนเท่านั้น"

เขาลูบหัวตัวเองใช้ความคิด

กำไรจากข้าวสารและน้ำมันน้อยแสนน้อย…

งั้นยิ่งควรลดสิ!

เฉียนจื้อหยงโบกมือ ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น "สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือโปรโมชั่นแบบกั๊กๆ แบบนี้"

"ลดราคาแต่ยกเว้นโน่น ยกเว้นนี่ มันไม่สะใจ"

"ถ้าเรียกว่าโปรโมชั่น มันก็ต้องเป็นโปรโมชั่นจริงๆ"

"ของที่ทำกำไรลด ของที่ไม่ทำกำไรก็ลด แบบนี้ถึงจะเรียกโปรโมชั่นแท้จริง"

"ไม่งั้นมันก็แค่กลลวงของพ่อค้า"

"แต่ผมคือสุภาพบุรุษผู้ซื่อสัตย์ จะไม่ใช้กลลวงแบบนั้นเด็ดขาด"

"เพราะฉะนั้น ข้าว แป้ง น้ำมัน ก็ลดด้วย ทุกอย่างในร้านลดหมด ยกเว้นแต่ของที่กฎหมายห้ามลดเท่านั้น"

"ใช่แล้ว ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาก็เป็นส่วนหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตลดราคาแล้ว ร้านหม้อไฟก็ต้องลดด้วยเหมือนกัน"

หลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงได้ยินแล้วถึงกับใจสั่น

พอลองคำนวณคร่าวๆ ด้วยยอดขายมหาศาลของซูเปอร์มาร์เก็ตในตอนนี้

ถ้าทำตามวิธีของเฉียนจื้อหยง วันหนึ่งจะต้องขาดทุนอย่างน้อย 2 ล้าน

และต่อให้ร้านหม้อไฟเคยเป็นตัวช่วยอุดส่วนที่ขาดทุนได้ แต่ตอนนี้ร้านหม้อไฟก็ถูกบังคับให้ลดราคาเหมือนกัน

นั่นแปลว่าทุกสิ่งกลายเป็นขาดทุนล้วนๆ

หลี่เหลียนลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนเตือน "แบบนี้เราจะขาดทุนวันละ 2 ล้านเลยนะ…"

พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเฉียนจื้อหยงก็ส่องประกายทันที

เป้าหมายของเขาก็คือวันละ 2 ล้าน

ในที่สุดก็ทำได้แล้ว!

งั้นจะรออะไรอีก?

ลุยเลย!

"ชื่อมันก็คือ ‘โปรโมชั่นขาดทุนหลักล้าน’ ในเมื่อบอกว่าหลักล้าน ก็ต้องหลักล้านจริงๆ"

"เพื่อจะโค่นซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน ต่อให้ขาดทุนบ้างก็ไม่เป็นไร"

"บางทีลูกผู้ชายก็ต้องโหดร้ายกับตัวเองบ้างถึงจะดี"

กำหมัดแน่น มือสั่นด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นแรงราวจะระเบิด เฉียนจื้อหยงยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ

ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!

ด้วยวิธีนี้ เขาจะขาดทุนวันละสองล้าน และเมื่อถึงวันที่ระบบสรุปยอด เขาก็จะโกยเงินจากระบบได้ 100 ล้านเต็มๆ

ถ้าไม่ติดว่ามีหลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงอยู่ตรงนี้ เขาคงแหงนหน้าหัวเราะด้วยความสะใจไปแล้ว

ขอแต่งกลอนสรรเสริญตัวเองสักบท

ร้านขาดทุน ฉันชื่นใจ ความเอ่อสุขล้นหลั่งไหลจากฟากฟ้า

อ้าปากพร้อมเสียงหัวเราะดังลั่น ฉันจะครอง 100 ด้วยมือฉันเอง

ฉัน เฉียนจื้อหยง กำลังจะก้าวเข้าสู้เส้นทางมหาเศรษฐีพันล้าน!

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า——

แค่คิด เฉียนจื้อหยงก็มีความสุขจนหัวใจเบิกบาน

หลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงสบตากันด้วยความไม่เข้าใจ

ทำไมเจ้านายถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้นะ…

จูต้าเฉียงถาม "บอสครับ แล้วเราจะขาดทุนแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่?"

เฉียนจื้อหยงตอบอย่างมั่นใจ "ก็แน่นอนอยู่แล้ว ต้องไปจนกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนจะปิดตัวอย่างถาวร"

ในเมื่อหาข้ออ้างได้ขาดทุนได้อย่างสมเหตุสมผลของระบบ เขาก็จะขาดทุนให้สุดทาง

ได้ยินมาว่าทรัพย์สินของยามานากะ มัตสึมีหลายหมื่นล้าน…

เรื่องเงินเล็กน้อยแค่นี้ ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไรหรอกนะ?

ถ้ายามานากะ มัตสึยังสามารถยืนหยัดได้จนฟ้าดินสิ้นสลาย

เขาก็จะอยู่สู้กับยามานากะ มัตสึจนฟ้าดินสิ้นสลายเช่นกัน

เมื่อเป็นแบบนี้ ภารกิจของระบบในรอบถัดไปก็มีหลักประกันแน่นอน

ยามานากะ มัตสึเป็นคนดีจริงๆ

ถึงแม้ความสามารถจะธรรมดาไปหน่อย แต่ก็เหมือน "เทพแห่งโชคลาภ" ที่คอยส่งเงินทองมาให้เขา

เฉียนจื้อหยงตื่นเต้น ความสุขพลุ่งพล่านจนล้นทะลัก เขาคิดจะไปเล่นเกมสักตาหนึ่งเพื่อฉลอง

"เอาเป็นว่าแค่นี้ก็พอแล้ว พวกคุณช่วยเอาป้ายเหล่านี้ออกไปแขวนรอบๆ ซูเปอร์มาร์เก็ตให้เรียบร้อย"

"อ้อ… อีกอย่าง ผู้จัดการจู อย่าลืมว่าภัตตาคารเฟยหวงต้องรีบจัดการให้เสร็จ ยิ่งเร็วเท่าไห่รยิ่งดี"

"อย่าเสียดายเงิน ถ้าต้องเร็วขึ้น เพิ่มเงินอีก 10 ล้าน ผมก็ยอม"

จูต้าเฉียงรีบพยักหน้ารับอย่างจนใจ "ครับผม"

แล้วทั้งสองก็แบกป้ายผ้าออกไป

ระหว่างทาง จูต้าเฉียงทำหน้าเศร้าปนหนักใจ คราวนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้องจบแน่ๆ

"เจ้านายใช้เงินมือเติบเกินไปจริงๆ…"

"ที่สำคัญที่สุด เงินก้อนใหญ่กลับถูกเอาไปใช้ผิดที่ผิดทาง"

"เก็บ 50 ล้านไว้สู้กับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนก็ดีอยู่แล้ว ดันเอาไปเปิดร้านอาหารบ้าๆ บอๆ เพื่อทำสวัสดิการให้พนักงาน ทำไมถึงทำแบบนั้นนะ?"

"เฮ้อ… ไม่ว่าจะพูดยังไง เจ้านายก็ยังดื้อดึง ห้ามไม่อยู่จริงๆ"

จูต้าเฉียงร้อนใจจนแทบไหม้ ในสายตาของเขา เวลานี้เป็นจุดชี้ชะตาการแข่งขันกับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงควรทุ่มทั้งเงินทั้งกำลังไปที่การแข่งโดยตรง

เรื่องสวัสดิการพนักงานไว้ทำหลังจากโค่นซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนได้แล้วก็ยังไม่สาย

หลี่เหลียนก็เอาแต่ขมวดคิ้ว ระหว่างเดินก็เอาแต่คิดไม่หยุด

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดด้วย จูต้าเฉียงเลยหันไปถามด้วยความสงสัย "คุณคิดอะไรอยู่?"

หลี่เหลียนเงยหน้าขึ้น ตอบเสียงเคร่งขรึม "ผมกำลังคิดว่าที่เจ้านายทำแบบนี้ อาจจะมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่ก็เป็นได้"

"ระดับชั้นความคิดระหว่างพวกเรากับเจ้านาย มันต่างกันแค่ไหนนะ?"

"บางครั้งการตัดสินใจของเจ้านาย ผมก็ไม่อาจเข้าใจได้เลย"

"จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำโปรโมชั่นบ้าคลั่งแบบนี้?"

"และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเลือกสร้างร้านอาหารในเวลาสำคัญที่สุดแบบนี้?"

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

ระบบอะไร? ยิ่งเจ๊งยิ่งรวย! เริ่มต้นด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต