บทที่ 39: ทำลายที่รากฐาน

ที่ถนนใหญ่ หลิวเกาต้าเดินไปทางธนาคาร ในมือหิ้วกระเป๋าสีดำ

จูต้าเฉียงกับหลี่เหลียนเดินไปส่งเขา ช่วยกันถือเงินเข้าไปฝากธนาคาร

"เขาหมายความว่ายังไงกันแน่ ทำไมถึงไม่ต้องการผมแล้ว?" หลิวเกาต้าก้มหน้า สีหน้าเศร้า พูดเสียงอ่อย

หลี่เหลียนส่ายหน้าเบาๆ "เจ้านายของเรา เขาคิดอะไรไม่เหมือนใคร ทำอะไรไม่เคยมีสูตรตายตัว"

จูต้าเฉียงที่เดินข้างๆ พอเห็นหลิวเกาต้าดูสับสน ก็หัวเราะเบาๆ แล้วตบไหล่เขา "จะคิดมากทำไมล่ะ?"

"ทำตามที่เจ้านายสั่งไว้ก่อน มันดีที่สุดแล้ว"

"เจ้านายกับคุณสนิทกันขนาดนั้น เขาจะทำร้ายคุณได้ยังไง?"

หลิวเกาต้าพยักหน้าช้าๆ

ก็ใช่… ที่ผ่านมา เขาเชื่อคำสั่งของเฉียนจื้อหยงมาตลอด ถึงได้ทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกับร้านหม้อไฟโด่งดังขึ้นมา จนกลายเป็น "กระแสน้ำเชี่ยว" ของเมืองฮั่นเฉิง

เชื่อเฉียนจื้อหยงไว้ ไม่เคยพลาดจริงๆ

หลิวเกาต้าถามเสียงเบา "แล้วถ้าผมไปซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน... ควรเก็บบางอย่างไว้ไหม? ไม่ควรโชว์ไพ่ในมือทั้งหมด?"

หลี่เหลียนส่ายหน้า "เมื่อกี้เจ้านายเพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากให้คุณ ‘เติบโต’ ให้เร็วที่สุด"

"ถ้าคุณปิดบังอะไรไว้ คุณจะเติบโตได้ยังไง?"

หลี่เหลียนก็ไม่เชื่อว่าหลิวเกาต้าจะปิดอะไรไว้ได้

ตอนที่หลิวเกาต้ากลับมาพูดถึงแฝดสาวสี่คนนั้น แววตานี่ส่องแสงเหมือนลูกหมาติดใจเจ้าของเลย

เขาคิดว่าแค่พวกเธอกระซิบสองสามคำใส่หู หลิวเกาต้าก็เคลิ้มจนเผยทุกอย่างแน่นอน

และยามานากะ มัตสึเองก็เป็น "จิ้งจอกเฒ่า" แห่งวงการธุรกิจ

คิดจะปิดบังอะไรจากคนแบบนั้น?

ฝันไปเถอะ!

จูต้าเฉียงก็เสริมขึ้น "เวลาเจ้าพูดอะไร เขาหมายความตามนั้นจริงๆ ไม่ใช่ให้เราเดาไปเดามา"

"เขาบอกให้คุณออกไป ‘บินเดี่ยว’ ก็แปลว่าให้ไปบินเดี่ยวจริงๆ ตั้งใจทำงานให้ดีเถอะ"

"วันข้างหน้า คุณก็แค่เอาประสบการณ์ที่เรียนรู้จากซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนกลับมาช่วยเราก็พอ"

"ตั้งใจดู ตั้งใจเรียนรู้"

ได้ยินดังนั้น หลิวเกาต้าก็พยักหน้าแรงๆ หัวใจเต็มไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง

และสิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นที่สุดก็คือที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน เขาจะได้อยู่ใกล้กับพวกเธอ!

……

หลังจากหลิวเกาต้าเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

ทั้งหลี่เหลียนและจูต้าเฉียงก็กลับมายังห้องทำงานของเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

เฉียนจื้อหยงกำลังนั่งดูอะไรบางอย่างในเว็บไซต์

"บอสครับ หลิวเกาต้าไปแล้วครับ" จูต้าเฉียงรายงาน

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า "รีบจัดการเรื่องตกแต่งร้านให้เสร็จ แล้วก็รีบแบ่งกำไรให้ครบทุกคนด้วย"

เมื่อครู่เขาเกือบลืมจ่ายส่วนแบ่ง 2 ล้านให้หลิวเกาต้าไปแล้ว

2 ล้านเลยนะ!

ตอนนี้เงินทุกหยวนล้วนสำคัญ

ยิ่งใช้ได้เร็วเท่าไหร่ ภารกิจ "ทำให้ขาดทุน" ก็ง่ายขึ้นเท่านั้น

บางทีเขาอาจจะสามารถทำให้เกิดภาวะ "ขาดทุน" ได้ภายใน 15 วัน

แน่นอนว่าต่อให้ขาดทุนในเดือนนี้ ก็คงไม่ได้เยอะอะไร

แต่เขากำลังเตรียมตัวสำหรับรอบถัดไปของระบบ

สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำลายจากรากฐาน

หากสามารถทำให้ทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟล่มจมได้พร้อมกัน นั่นจะดีที่สุด

ตอนนี้หลิวเกาต้าไม่อยู่แล้ว ร้านหม้อไฟก็ไม่มีผู้จัดการ เขาต้องรีบหาคนใหม่

คนที่สามารถช่วยเขาลดรายได้ลงได้เดือนละแสน และพาร้านหม้อไฟดำดิ่งลงเหว ยิ่งดิ่งลึกยิ่งดี

แต่พอเปิดดูเรซูเม่ในเว็บไซต์หลายสิบคน เขากลับพบว่าแต่ละคนดูดีเกินไป

เรียนจบมหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศ หรือไม่ก็เรียนจบจากต่างประเทศ

ถ้าให้พวกนี้มาบริหารร้านหม้อไฟ มีหวังร้านจะกลับมาทำกำไรอย่างถล่มทลายอีกแน่ๆ

เขาต้องหาคนที่ทำ "พัง" ได้แน่นอน

ยิ่งไม่มืออาชีพก็ยิ่งดี

……

15 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลานี้ เฉียนจื้อหยงยุ่งมาก

แต่สุดท้ายเขาก็ใช้เงินทั้งหมดได้ทันเวลาก่อนระบบทำการสรุปยอด

[ติ๊ง! ระบบกำลังสรุปยอด…]

[โฮสต์: เฉียนจื้อหยง]

[เงินส่วนตัว: 2,224]

[เงินของระบบ: เงินสด + ทรัพย์สินถาวร = …]

[สรุปยอดเสร็จสิ้น...]

[แปลงเป็นเงินส่วนตัว: 2,224 + …. =]

เมื่อเห็นยอดเงินส่วนตัวเปลี่ยนเป็น 50,000 กว่า เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกอารมณ์ปะปนกันไปหมด

จากเดิมที่หวังว่าจะได้ 50 ล้าน สุดท้ายได้แค่ 50,000

จะบอกว่าไม่ผิดหวัง… ก็คงโกหก

แต่ในอีกแง่หนึ่ง ก็รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้

อย่างน้อยก่อนรอบถัดไปของระบบมาถึง เขาก็ยังมีเงินเหลือใช้บ้าง ไม่ต้องกลั้นหายใจใช้จ่ายทุกวัน

เขาหยิบมือถือขึ้นมา แล้วโอนเงิน 30,000 ให้แม่

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโอนเงินให้แม่ รู้สึกภูมิใจจนยิ้มไม่หุบ

"รอให้ฉันรวย ฉันจะโอนให้แม่ครั้งละ 100 ล้านเลย" เฉียนจื้อหยงคิดอย่างมีความสุข

แต่ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

แม่โทรมา

เฉียนจื้อหยงรีบรับสายด้วยความดีใจ ทันใดนั้น เสียงแม่ก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จื้อหยง เงินที่โอนมานี่ของลูกเหรอ?"

"แม่~ เป็นยังไงบ้างครับ ลูกชายแม่ตอนนี้ไม่ธรรมดาแล้ว แม่ดีใจมั้ย?"

เสียงแม่ เฉินฮุ่ยหลาน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ "ลูกเพิ่งเริ่มต้นธุรกิจ ยังต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะ ลูกควรจะเอาไปใช้ให้คุ้มค่าสิ"

"แม่กับพ่อช่วยอะไรลูกไม่ได้มาก ขอแค่ลูกดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องให้พ่อแม่เป็นห่วงก็พอแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับ แม่ไม่ต้องห่วง ผมมีเงินใช้"

เฉินฮุ่ยหลานถอนหายใจ "งั้นเหรอ? เอาเถอะ… แม่รับไว้ก็ได้"

"แต่ถ้าวันหนึ่งธุรกิจของลูกเจ๊งขึ้นมา ก็เอาเงินนี่ไปหาเจ้าสาวดีๆ สักคน แล้วแต่งงานซะเถอะนะ"

เฉียนจื้อหยงตกใจ "แม่! ผมเป็นลูกชายคนเดียว จะให้ผมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงได้ยังไง?"

"ถ้าผมกลายเป็นเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง แล้วใครจะดูแลพ่อกับแม่ตอนแก่ล่ะ?"

"อีกอย่าง ทำไมต้องรอจนไม่มีเงินถึงจะแต่งงาน? แต่งตอนมีเงินไม่ได้เหรอ?"

เฉินฮุ่ยหลานหัวเราะ "ถ้ามีเงินแล้วลูกจะยอมแต่งมั้ยล่ะ? ไม่ใช่ว่าจะเที่ยวเล่นให้พอใจก่อนหรือไง?"

เฉียนจื้อหยงถึงกับพูดไม่ออก "แม่เป็นแม่ผมนะ จะพูดแบบนี้กับลูกได้ไง? แล้วความเชื่อใจกันในครอบครัวล่ะ?"

เฉินฮุ่ยหลานตอบ "แม่ไม่ได้ว่าอะไรลูกหรอก เที่ยวเล่นบ้างก็ไม่ผิด ลูกยังหนุ่มก็ต้องมีประสบการณ์ติดไม้ติดมือไว้บ้าง"

"อย่าแต่งงานแล้วนอกใจก็พอ"

ด้านข้าง เสียงเฉียนซิวฉี พ่อของเฉียนจื้อหยง กำลังเหงื่อตก รีบพูดกลบเกลื่อน "ทำไมพูดกับลูกแบบนั้นล่ะ?"

เฉินฮุ่ยหลานพูดตัดบท "แค่นี้แหละลูก ดูแลตัวเองด้วย อย่าหักโหม"

"แม่กับพ่อมีธุระ ไม่รบกวนแล้ว"

"ไม่ต้องห่วงทางบ้าน ทุกอย่างโอเค แค่ขาดเงินนิดหน่อย"

"ลูกหาเงินต่อไปก็พอ"

แล้วสายก็ตัดไป

เฉียนซิวฉีมองภรรยาแล้วถามอย่างงุนงง "เธอพูดอะไรแบบนั้นกับลูกทำไม?"

เฉินฮุ่ยหลานมองสามีด้วยแววตาเย็นชา "ผู้ชายน่ะ… เดาไม่ยากหรอก"

"ที่สำคัญ ถ้าฉันบอกให้เขาเลิกเที่ยวเล่น เขาจะฟังเหรอ?"

"ไม่มีทาง!"

"แต่ถ้าฉันพูดแบบนี้ เขาจะระวังตัวมากขึ้น ไม่เที่ยวเล่นจนเกินไป"

เฉียนซิวฉีคิดตาม แล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อพ่อแม่พูดอะไรตรงๆ ลูกที่อยู่ในช่วงวัยรุ่นไม่มีใครฟังหรอก

แต่การพูดตรงไปตรงมาจนแทงใจดำแบบนี้ จะทำให้เฉียนจื้อหยงระวังตัวเองมากขึ้น

แม้ทั้งสองจะไม่ได้ไปหาเฉียนจื้อหยงบ่อยๆ แต่พวกเขาก็ติดตามความเป็นไปของลูกชายอยู่ตลอด

และรู้ว่าตอนนี้ธุรกิจลูกชายทำเงินได้หลายสิบล้านต่อเดือน

----------

หมายเหตุ: ช่วงสรุปยอดต้นฉบับลงรายละเอียดไว้แค่นี้ ไม่ได้ใส่ตัวเลขอย่างละเอียด