บทที่ 37: แฝดสี่ขยี้ใจ

ภายในห้องทำงานของเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน

แฝดสาวสี่คนที่หน้าตาเหมือนกัน กำลังยืนอยู่ข้างๆ คอยรินชาและบริการอยู่ใกล้ๆ ชายสองคน

หลิวเกาต้านั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ ถือถ้วยชาอยู่ในมือ แต่ดวงตาแทบจะไม่ละไปจากแฝดสาวทั้งสี่แม้แต่วินาทีเดียว

ยามานากะ มัตสึที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยิ้มบางๆ "คุณเกาต้า ยินดีต้อนรับครับ"

"ขอบคุณครับ" หลิวเกาต้าหันไปตอบสั้นๆ ก่อนจะรีบหันตากลับไปที่แฝดสาวทั้งสี่อีกครั้ง

ราวกับกลัวว่าพลาดอะไรไปแม้แต่วินาทีเดียว

"คุณชอบสาวงามสี่ฤดูไหม?" ยามานากะ มัตสึพูดพร้อมรอยยิ้ม

ดวงตาของหลิวเกาต้าเปล่งประกายวิบวับ รีบพยักหน้าแรงๆ "ชอบครับ"

ยามานากะ มัตสึพูดต่อ "พวกเธอก็ชอบคุณนะ อยากเป็นเพื่อนกับคุณเหมือนกัน"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า…" หลิวเกาต้าหัวเราะอ้าปากกว้าง ไม่เขินอายอะไรทั้งสิ้น แต่พอรู้ตัวว่าท่าทางตัวเองดูไม่ดีเท่าไหร่ ก็รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

แฝดสาวทั้งสี่เมื่อเห็นท่าทีของหลิวเกาต้า ก็พากันยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก

เสียงหัวเราะนั้นยิ่งทำให้หลิวเกาต้าหลุดเข้าไปในภวังค์จนแทบลืมหายใจ

"คุณเกาต้า ไหนๆ ก็ชอบขนาดนี้ ทำไมไม่ย้ายมาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนของเราล่ะ?" ยามานากะ มัตสึพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ถ้าคุณย้ายมา…"

"พวกเธอทุกคนก็จะได้เป็นเพื่อนกับคุณ"

"สนิทสนมกับคุณได้มากกว่านี้"

"จริงเหรอ?" หลิวเกาต้าดีใจจนเก็บอาการแทบไม่อยู่

แต่แล้วก็นิ่งคิด "แต่เฉียนจื้อหยงดีกับผมมากเลยนะ แล้วผมก็อยู่ที่ร้านหม้อไฟอย่างมีความสุข ผมไม่อยาก…"

ยามานากะ มัตสึรีบตัดบท "ผมให้เงินเดือนคุณสามเท่าเลย"

"จริงเหรอ?" หลิวเกาต้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย "คุณจะให้ผมเดือนละสามแสน?"

"อะไรนะ? เฉียนจื้อหยงให้คุณเดือนละแสนเหรอ?" ยามานากะ มัตสึพูดไม่ออก สีหน้าตกตะลึง

หลิวเกาต้าทำหน้าแปลกใจ "หืม? ผู้จัดการฝั่งคุณ เงินเดือนไม่ถึงแสนเหรอ?"

สายตาเขาหันไปมองผู้จัดการร่างเตี้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ

เมื่อครู่ยามานากะ มัตสึเพิ่งแนะนำว่าชายวัยกลางคนคนนี้คือผู้จัดการของซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน

"ผมได้เงินเดือนสามหมื่นครับ ท่านประธานดูแลผมดีมาก ผมพอใจแล้ว" ชายคนนั้นตอบด้วยความสุภาพ

"เงินเดือนต่ำขนาดนี้เลยเหรอ?" หลิวเกาต้าทำหน้ารังเกียจแบบไม่ปิดบัง

พูดไปได้ไม่กี่คำ สายตาของเขาก็วกกลับไปที่แฝดสาวทั้งสี่อีกครั้ง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ยามานากะ มัตสึก็ไม่พูดอะไรต่อ สูดลมหายใจลึกแล้วกัดฟันแน่น

"ถ้าคุณยอมมาทำงานที่นี่ ผมให้เงินเดือนสามแสน"

"คุณมาเปิดร้านหม้อไฟให้ผม คุณจะเป็นผู้จัดการ ดูแลทั้งหมดได้เลย"

หลิวเกาต้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า "แต่เฉียนจื้อหยงยังให้ส่วนแบ่งกำไรอีกนะ ตั้ง 2 ล้านแน่ะ"

"คุณดูเหมือนจะขี้เหนียว คงไม่ยอมแบ่งกำไรหรอก"

"อะไรนะ?" ยามานากะ มัตสึลุกขึ้นทันที "เฉียนจื้อหยงแบ่งกำไรให้ด้วยเหรอ?"

เปิดซูเปอร์มาร์เก็ต เปิดร้านหม้อไฟไม่ใช่บริษัทมหาชน จะแบ่งกำไรทำไม?

หลิวเกาต้าพยักหน้า "เฉียนจื้อหยงให้เงินมาทั้งหมด 25 ล้าน เพื่อแบ่งกำไรให้พวกเราทุกคน"

"เพราะร้านหม้อไฟกำไรดี และพนักงานร้านหม้อไฟก็น้อยกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตมากเลยทำให้แบ่งเยอะได้"

"ผมได้ตั้ง 2 ล้าน ส่วนพนักงานคนอื่นๆ อย่างน้อยก็ได้คนละ 20,000"

เมื่อได้ยินว่ามีการแบ่งกำไรกันถึง 25 ล้าน ยามานากะ มัตสึก็อดสงสัยไม่ได้ "ขอถามได้ไหมว่าพวกคุณได้กำไรเดือนละเท่าไหร่?"

หลิวเกาต้าตอบด้วยความภูมิใจ "ร้านหม้อไฟได้กำไร 20 ล้าน ซูเปอร์มาร์เก็ตได้ 30 ล้าน"

แฝดสาวทั้งสี่เมื่อได้ยินก็ตกใจ

ยิ่งเห็นพวกเธออึ้งแบบนั้น หลิวเกาต้าก็ยิ่งยืดอกพูดด้วยความมั่นใจ

"ถึงร้านหม้อไฟจะทำกำไรน้อยกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตแต่ก็เพราะร้านของพวกเราขายดีมาก เลยทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตคนเยอะตามไปด้วย"

"ถ้าไม่มีร้านหม้อไฟของผม ป่านนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตอาจจะยังขาดทุนอยู่"

"อีกอย่าง ซูเปอร์มาร์เก็ตมีพนักงานพันกว่าคน พื้นที่ 5,000 ตารางเมตร"

"ส่วนร้านหม้อไฟมีแค่ 500 คน พื้นที่ก็แค่ 700 ตารางเมตร"

"แค่ 500 คน กับพื้นที่ 700 ตารางเมตร แต่ทำเงินได้พอๆ กับซูเปอร์มาร์เก็ต พอเทียบแบบนี้ก็เห็นแล้วว่าประสิทธิภาพของร้านหม้อไฟดีกว่าชัดๆ"

"ถ้าร้านผมใหญ่กว่านี้ ผมมั่นใจเลยว่าสามารถทำเงินได้ 50 ล้านต่อเดือน"

เมื่อได้ยินว่าร้านหม้อไฟกำไรขนาดนั้น ยามานากะ มัตสึก็เริ่มรู้สึกใจเต้นแรง

เขาเองก็เคยสืบมาบ้างแล้วว่าร้านหม้อไฟของหลิวเกาต้านั้นลูกค้าแน่นตลอด

แม้จะทำเงินได้ไม่มากตามที่พูด แต่ก็คงไม่ห่างกันมาก

และหลิวเกาต้าคือผู้จัดการร้านหม้อไฟ

ถ้าเขาดึงตัวหลิวเกาต้ามาได้ นั่นหมายถึงเฉียนจื้อหยงจะเสียแขนไปหนึ่งข้างทันที

และเขาจะสามารถเปิดร้านหม้อไฟที่เหมือนกันในซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนได้อีกด้วย

เมื่อซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเปิดร้านหม้อไฟชั้นบนแล้วขายดีได้ ก็ไม่มีเหตุผลเลยว่าที่นี่จะทำไม่ได้

ยามานากะ มัตสึกัดฟันแน่น ก่อนพูดหนักแน่นว่า "โอเค! ผมก็จะให้คุณ 2 ล้านเหมือนกัน"

"ถ้าร้านหม้อไฟได้กำไร ผมก็จะแบ่งกำไรให้คุณเพิ่มอีก"

"คุณจะให้ผม 2 ล้านเหรอ?" หลิวเกาต้าทำหน้าอึ้ง

ยามานากะ มัตสึพยักหน้าแล้วโบกมือ "ผู้จัดการหลี่ ไปเอาเงินสองล้านมา!"

ผู้จัดการหลี่โค้งตัวเล็กน้อยแล้วถอยเข้าไปในห้องด้านใน

ไม่นานก็กลับออกมา พร้อมกับหิ้วกล่องดำสองใบไว้ในมือ

เมื่อเปิดกล่องออก เงินสดจำนวนมหาศาลถูกเทลงบนโต๊ะต่อหน้าทุกคน

แม้แต่แฝดสาวทั้งสี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยังมองด้วยสายตาอิจฉา

แค่หลิวเกาต้าพยักหน้า เงินทั้งหมดนี้ก็จะเป็นของเขา

"คุณเกาต้า ความจริงใจทั้งหมดอยู่ตรงหน้าแล้วครับ" ยามานากะ มัตสึยิ้มพลางพูด

"แค่คุณย้ายมาซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน เงินนี้ก็เป็นของคุณทันที"

หลิวเกาต้านิ่งไป แล้วพูดช้าๆ "เอ่อ… งั้น… ไม่ดีกว่าครับ เฉียนจื้อหยงดีกับผมมาก ผมทรยศเขาไม่ได้"

ยามานากะ มัตสึโบกมือเบาๆ "คุณเกาต้า อย่าเพิ่งตัดสินใจเร็วไป"

"ดูการแสดงเต้นสักชุดหนึ่งก่อนค่อยว่ากันก็ได้ครับ"

เสียงดนตรีอ่อนหวานดังขึ้น แฝดสาวทั้งสี่ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ก่อนจะค่อยๆ ร่ายรำด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อย

พวกเธอพลิ้วไหวและละมุนละไมในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว

หลิวเกาต้ามองตาค้าง น้ำลายไหลย้อยลงมาตามมุมปากโดยไม่รู้ตัว

ในสายตาของเขาตอนนี้ มันเหมือนฝัน เหมือนภาพลวงตา

ทุกคนล้วนงดงามจนยากจะละสายตา

หลิวเกาต้าไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้มีชีวิตแบบนี้

นี่คือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาทั้งชีวิต

เป็นความฝันที่แม้แต่ในอดีตก็ไม่กล้าจะจินตนาการถึง

หนึ่งคนก็ดีมากแล้ว แต่หญิงสาวที่เป็นแฝดสี่ขนาดนี้…

โอ้โห…

ขาดใจตายตรงนี้ทันทีก็ยังถือว่าคุ้ม...

"ผม… ผมยอมแล้ว!" หลิวเกาต้ารู้สึกหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกจากอก

บทเพลงเดียวก็บาดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ

ใจของเขาเหมือนจะขาดไปพร้อมๆ กับเสียงดนตรี

"คุณเกาต้า!" ยามานากะ มัตสึยิ้มกว้าง "เงินทั้งหมดนี้ เอาไปได้เลยครับ"

หลิวเกาต้ายังจ้องมองตามแฝดสาวทั้งสี่ที่กำลังเดินออกไป ราวกับถูกสะกดจิต

เมื่อพวกเธอลับสายตาไปแล้ว เขาถึงเพิ่งรู้สึกตัว

"เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะครับ?"

ยามานากะ มัตสึยิ้มอีกครั้ง "เอาเงินนี่ไป แล้วพรุ่งนี้เริ่มงานได้เลยครับ"

หลิวเกาต้ามองไปยังเงินกองมหึมาบนโต๊ะ ดูเหมือนจะลุกเป็นไฟ รู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด

แต่เขาก็ละทิ้งความรู้สึกในใจไม่ได้

เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

ทั้งชีวิตมีแค่ความฝันเล็กๆ พวกนี้เท่านั้น

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ชีวิตเขาจะยังมีโอกาสหน้าอีกไหม?

"พะ… พวกเธอ… คงไม่รังเกียจผู้ชายอ้วนใช่ไหมครับ?" หลิวเกาต้าถามขึ้นเบาๆ ด้วยความไม่มั่นใจนัก

ยามานากะ มัตสึยิ้มอย่างจริงใจ "คุณเกาต้า หน้าตาผู้ชายไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก"

"สิ่งสำคัญคือความสามารถ"

"ผมว่าพวกเธอชอบคุณจริงๆ"