บทที่ 23: ดีใจ

ก็เพราะพนักงานเหล่านี้แหละ เขาถึงได้ขาดทุนได้อย่างราบรื่น!

พนักงานแต่ละคนอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตแค่เดือนเดียว เขาก็ขาดทุนไปอย่างน้อย 7,000

พวกเขาทุกคน คือ "เทพเจ้าแห่งโชคลาภ" ของเขา!

ทุกคนล้วนช่วยเพิ่มมูลค่าทรัพย์สินให้กับเขาทั้งนั้น

เมื่อพนักงานเห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเจ้านาย หัวใจที่แขวนอยู่กลางอกมานาน ก็เริ่มวางลงได้สักที

ช่วงนี้ธุรกิจของซูเปอร์มาร์เก็ตแย่ลงทุกวัน พวกเขามีแรงแต่มองไม่เห็นทางให้ไป

การทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงนั้น ทั้งสบาย แถมเงินเดือนยังสูงอีกต่างหาก

ในเมืองฮั่นเฉิง พวกเขาคือกลุ่มพนักงานที่คนในสายอาชีพเดียวกันอิจฉากันทั่วหน้า

ไม่มีใครอยากเสียงานนี้ไป

แม้ว่าเจ้านายจะเคยรับปากไว้ว่าหากซูเปอร์มาร์เก็ตปิดตัวลง ก็จะจ่ายเงินชดเชยตามแบบ N+1

แต่เงินชดเชยครั้งเดียว จะไปเทียบอะไรกับงานที่มีเงินเดือนสม่ำเสมอได้?

เดิมทีพวกเขาแต่ละคนต่างก็กังวลหนักใจ แต่พอเห็นรอยยิ้มของเจ้านาย ทุกคนก็รู้สึกโล่งอก

ซูเปอร์มาร์เก็ตขาดทุน คนที่ควรจะร้อนใจก่อนใคร ก็ควรเป็นเจ้าของ

แต่เฉียนจื้อหยงกลับไม่ทุกข์ร้อนเลย แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสขนาดนั้น แสดงว่าเขาไม่มีความกังวลใดๆ อยู่ในใจ

แปลว่าเขาวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว

ในเมื่อเจ้าของยังไม่กังวล แล้วพวกเขามีอะไรให้ต้องกลัวอีก?

จูต้าเฉียงเดินมาหาเฉียนจื้อหยง ซึ่งกำลังเดินยิ้มทักทายพนักงานอยู่ทั่วซูเปอร์มาร์เก็ต

เดิมทีเขาร้อนใจมาก แต่พอเห็นเฉียนจื้อหยงยิ้มอย่างมีความสุข ก็ชะงัก หยุดคิด

ในตอนนั้นเอง หลี่เหลียนก็เดินเข้ามา

ช่วงนี้ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ดี เขารู้สึกผิดมาก

ตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่กลับรับเงินเดือนเดือนละแสน

โดยเฉพาะหลังจากที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนตกแต่งเสร็จ ลูกค้าก็หายไปอีกเพียบ ทำให้เขานอนไม่หลับหลายคืน

เขาอยากจะมาปรึกษาเฉียนจื้อหยงว่าจะมีทางไหนพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้บ้าง

แต่เฉียนจื้อหยงกลับบอกเสมอว่าให้พวกเขาปรึกษากันเอง

ตอนนี้พอเห็นเฉียนจื้อหยงอารมณ์ดี เขาจึงตั้งใจจะมาถามอีกครั้ง เผื่อมีแผนอะไรดีๆ ซ่อนอยู่

"อย่าเพิ่งไปกวนเลย" จูต้าเฉียงรีบขวางไว้

หลี่เหลียนหันมามองเขาด้วยความสงสัย "ดูเหมือนบอสจะอารมณ์ดี ไม่แน่ว่าอาจจะคิดวิธีพลิกสถานการณ์ซูเปอร์มาร์เก็ตออกแล้วก็ได้?"

จูต้าเฉียงส่ายหน้า "ตั้งแต่ร้านเปิดจนถึงตอนนี้ บอสไม่เคยแสดงความกังวลเรื่องธุรกิจเลย"

หลี่เหลียนคิดตาม

ก็จริงอย่างที่ว่า!

ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เฉียนจื้อหยงไม่เคยแสดงความเป็นห่วงเรื่องยอดขายซูเปอร์มาร์เก็ตเลยด้วยซ้ำ

ในหนึ่งเดือนลงมาที่ร้านนับครั้งได้

ส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องทำงาน ปิดประตูเงียบ ทำงานหนักอยู่ข้างใน

แม้แต่เวลาพวกเขาอยากจะเข้าไปหา ก็ต้องรออยู่หน้าห้องหลายสิบนาที

จูต้าเฉียงพูดต่อ "ผมว่าบอสคงวางแผนไว้หมดแล้ว"

"เหมือนครั้งก่อนเลย ที่ผมมัวแต่กังวลกับธุรกิจ บอสกลับบอกให้ผมตั้งใจดู เรียนรู้ให้ดี"

"จากนั้นเขาก็หายไปจากร้านนานถึงสองเดือน ไม่ได้มาเลยแม้แต่วันเดียว"

"แล้วสุดท้ายก็เห็นกันแล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตเจริญรุ่งเรือง ลูกค้าแน่นร้าน เงินไหลมาเดือนละ 20 ล้าน!"

"ตอนนี้แม้ธุรกิจจะไม่ดี แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อน บอสก็ยังคงใจเย็น ไม่ค่อยโผล่มาที่ร้านเหมือนเดิม"

"ไม่ต้องถามอะไรหรอกครับ แค่จับตาดูให้ดีก็พอ"

"จริงเหรอ?" หลี่เหลียนยังไม่มั่นใจนัก

เขานึกไม่ออกเลยว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจะเอาอะไรไปแข่งกับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน

การตกแต่งก็ระดับเดียวกัน ไม่มีข้อได้เปรียบ

ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนมีร้านค้าอีกมากมายอยู่ชั้นบน เป็นศูนย์การค้าแบบครบวงจร

แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเป็นแค่ซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างเดียว ลูกค้ามาก็ทำได้แค่เดินซื้อของ

มีแค่เรื่องการบริการเท่านั้น ที่ดูจะดีกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนนิดหน่อย

เพราะเหตุนี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงถึงยังพอมีลูกค้าบ้าง

แต่แค่นั้นมันไม่พอจะเลี้ยงร้านได้หรอก ทุกวันนี้แม้จะไม่ขาดทุนมาก แต่ก็ยังอยู่ในช่วงขาดทุนอยู่ดี

"แล้วคุณว่าเราจะชนะซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนได้ยังไง?" หลี่เหลียนถาม

จูต้าเฉียงส่ายหน้า "ความคิดของบอสลึกยิ่งกว่าทะเล ผมจะไปรู้ได้ยังไง?"

"แต่ผมรู้จักเจ้านายดีมาก เขามักจะรู้ล่วงหน้าก่อนที่ปัญหาจะเกิด"

"เหมือนตอนนั้นที่รู้ว่าค่าเช่าจะขึ้น ตอนที่ร้านทำกำไรได้ 40 ล้าน ทุกคนกำลังดีใจ แต่บอสกลับหน้าตาเคร่งเครียด"

"แสดงว่าเขารู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว"

"แล้วก็วางแผนใหม่ไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย"

"สองเดือนที่หายไปจากร้าน ทุกคนพูดว่าเขาไปทำงานรายวัน แต่ผมว่านั่นแค่ข้ออ้าง ที่จริงเขาคงไปหาทำเลใหม่ให้ร้านมากกว่า"

"ไม่อย่างนั้น พอถึงเวลาต้องย้ายร้าน ทำไมบอสถึงเลือกสถานที่ใหม่ได้รวดเร็วขนาดนั้น?"

"เขาต้องเตรียมไว้หมดแล้วแน่นอน!"

"ที่เขาเลือกเปืดร้านตรงข้ามซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน ก็ต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่าง เพียงแค่เราตามความคิดของเขาไม่ทันเท่านั้นเอง"

หลังจากฟังจูต้าเฉียงพูด หลี่เหลียนก็หันไปมองเฉียนจื้อหยงที่กำลังยิ้มสดใสอยู่

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าจูต้าเฉียงพูดถูก

ลองคิดย้อนกลับไป ก็เป็นแบบนั้นทุกอย่าง

เขาเคยสงสัยเหมือนกันว่าตอนที่ร้านได้กำไรตั้ง 40 ล้าน แต่ทำไมเฉียนจื้อหยงดูไม่ดีใจเลย

ที่แท้อีกฝ่ายก็เป็นคนที่คิดการณ์ไกล มองเห็นภัยที่กำลังจะมาแต่เนิ่นๆ

เขาตามไม่ทันเลยจริงๆ

เฉียนจื้อหยงยังหนุ่มยังแน่น แต่ทำไมถึงมีวุฒิภาวะและความลึกซึ้งได้ขนาดนี้?

หลี่เหลียนเดินเข้าไปหา

เฉียนจื้อหยงเห็นอีกฝ่ายเข้ามาก็ยิ่งดีใจ "คุณเหลียน มาแล้วเหรอ มีคุณอยู่ที่ร้านนี่แหละดีสุดแล้ว"

เฉียนจื้อหยงหัวเราะร่า แล้วเดินเข้ามากอดเขาแน่น

"ซูเปอร์มาร์เก็ตนี่รอดมาได้ก็เพราะคุณเลยนะ ถ้าไม่มีคุณ ผมจะอยู่ยังไง?"

เฉียนจื้อหยงพูดจากใจจริง…

เขาชอบหลี่เหลียนมากจริงๆ

เพราะเงินเดือนของหลี่เหลียนคือเดือนละแสน

แค่สามเดือน ก็ต้องจ่ายถึง 3 แสน

บวกกับประกันสังคมและกองทุนต่างๆ อีก สามเดือนก็สามารถทำให้เขาขาดทุนได้เกิน 350,000 แสน

หลี่เหลียนนี่แหละคือเพชรเม็ดงามของเขา

ระบบอนุญาตให้จ่ายเงินเดือนสูงขนาดนี้ให้หลี่เหลียน เพราะอีกฝ่ายเคยเป็นเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตมาก่อน มีประสบการณ์บริหารระดับสูง

เขาถึงได้สามารถตั้งเงินเดือนให้สูงระดับนี้ได้

ไม่เหมือนจูต้าเฉียง แม้จะเป็นคนมีความสามารถเหมือนกัน แต่ระบบให้ตั้งเงินเดือนสูงสุดแค่ 15,000 เท่านั้น

เว้นแต่ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตจะมีกำไรเสียก่อน ความสามารถของจูต้าเฉียงจะได้รับการ "ปลดล็อก" จากนั้นถึงจะสามารถขึ้นเงินเดือนให้มากกว่านี้ได้

ทุกอย่างต้องอยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผล

ผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ตธรรมดาๆ จะให้เงินเดือนหลักแสนไม่ได้อยู่แล้ว

เว้นแต่จะเปิดร้านแบบหลิวเกาต้า ที่มีหน้าร้านเป็นของตัวเอง กลายเป็นเจ้าของร้านเต็มตัว แบบนั้นถึงจะสามารถให้เงินเดือนระดับแสนได้

ยิ่งมีคนอย่างหลี่เหลียนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เฉียนจื้อหยงขาดทุนได้มากขึ้นเท่านั้น!

ในสายตาของเฉียนจื้อหยง หลี่เหลียนคือปึกเงินที่เดินได้

สามารถสร้างโอกาสเสียเงินให้เขาได้เป็นแสนๆ เขาจึงให้ความรักและดูแลแบบพิเศษ

ไหนจะเรื่องที่หลี่เหลียนเคยพาเขาไปกินเนื้อแพะสุดหรูคนละห้าร้อยต่อมื้ออีกสองครั้ง

แบบนี้จะให้เขามองข้ามหลี่เหลียนได้ยังไง?

"คุณเฉียน… ผมมไม่มีความสามารถอะไรเลย ช่วยอะไรก็ไม่ได้ แล้วยังได้รับเงินเดือนสูงขนาดนี้ ผมรู้สึกผิดจริงๆ"

"เอาแบบนี้แล้วกัน คุณช่วยเอาเงินกลับไปเถอะ เอาแค่พอเป็นพิธี ให้ผมแค่สัก 3,000-5,000 ก็พอแล้ว" หลี่เหลียนพูดด้วยความรู้สึกผิดจากใจ