บทที่ 9: เขากำลังทดสอบฉันอยู่

เมื่อเห็นแววตาชื่นชมของจูต้าเฉียง เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน เจ็บแปล๊บขึ้นมาที่อก

อยากจะด่าก็ไม่รู้จะด่าอะไร อยากจะต่อยใครสักคนก็ไม่มีเหตุผลพอให้ต่อย!

เขายกมือตัวเองขึ้น แล้วตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

"บอส!" จูต้าเฉียงรีบพุ่งเข้ามาขวางหน้า "คุณไม่ต้องโทษตัวเองขนาดนี้เลย"

"แค่นี้ก็สุดยอดมากแล้วครับ!"

จูต้าเฉียงรู้ดีว่าคนอัจฉริยะมักจะมีนิสัยสุดโต่ง

คนอื่นอาจคิดว่าเก่งมากแล้ว แต่คนประเภทนี้กลับมองว่ายังไม่พอ

ตอนนี้ เขาเห็นแค่ความเสียใจในแววตาเฉียนจื้อหยง ไม่เห็นความพึงพอใจเลยแม้แต่น้อย

แต่ว่า อีกฝ่ายเสียใจเรื่องอะไร? เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ที่เจ้านายรู้สึกว่ายังทำได้ไม่ถึงที่สุด

เฉียนจื้อหยงเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ตอนนี้เขายอมรับแล้วว่าจุดเริ่มต้นของความพังพินาศ มันเกิดจากตัวเขาเอง

จะไปโทษใครก็ไม่ได้ ก็เขาเป็นคนสั่งทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งนั้น!

"แล้วแบบนี้..." เฉียนจื้อหยงเอ่ยเสียงอ่อน "ร้านเราไม่ได้ตกแต่งอะไรเลย ลูกค้าไม่บ่นบ้างเหรอ?"

จูต้าเฉียงเข้าใจทันที

"เขากำลังทดสอบฉ้นอยู่!" เขาคิดในใจ ก่อนจะตอบอย่างเคารพ

"ตอนแรกผมก็แปลกใจเหมือนกัน ว่าคุณที่ใจถึงขนาดนี้ ทำไมถึงประหยัดเรื่องตกแต่งร้าน?"

"แต่ต่อมาผมก็เข้าใจแล้วครับ... มันลึกซึ้งมาก"

"การตกแต่งแบบเรียบง่าย มันเหมาะกับคาแรกเตอร์ของร้านเรา"

คาแรกเตอร์ของร้าน?

เฉียนจื้อหยงเบิกตากว้าง เขาเพิ่งรู้ว่าร้านมี ‘คาแรกเตอร์’ ด้วย?

จูต้าเฉียงอธิบายต่อ "ร้านเราเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตแบบขายส่ง"

"ถ้าตกแต่งหรูหราแบบซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน มันจะผิดธีมไปเลย"

"มันก็เหมือนตลาดสดต้องเสียงดังหน่อย"

"ร้านอุปกรณ์ก่อสร้างต้องดูรกๆ หน่อยถึงจะดูสมจริง"

"ร้านขายส่งอย่างเรา ก็ต้องให้คนรู้ตั้งแต่เดินเข้ามาเลยว่าเราไม่ฟุ่มเฟือย ของดี ราคาถูก ส่งต่อสินค้าให้ลูกค้าในราคาที่ดีที่สุด"

"เพราะอย่างนั้น เราจึงไม่มีงบแต่งร้าน"

จูต้าเฉียงมองหน้าเฉียนจื้อหยงด้วยความหวัง เหมือนนักเรียนที่รอครูชมหลังตอบคำถามถูก

เฉียนจื้อหยงพูดเสียงเบา เหมือนกำลังสวดไว้อาลัยให้ตัวเอง "ถูกแล้ว…"

เข้าใจแล้ว… แผนการของฉันพังพินาศเพราะ "ตัวฉันเอง" ทั้งนั้น!

แต่จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ "เดี๋ยวสิ! ฉันลดราคาทุกอย่างจนต่ำสุดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ต่อให้ขายได้เยอะก็เถอะ แต่ก็ไม่น่าจะได้กำไรถึง 40 ล้านนี่นา?"

ในแววตาเขามีความหวังอยู่ลึกๆ

บางทีอาจมีช่องโหว่! ยังไม่สายเกินไปที่จะกู้วิกฤตนี้กลับมา!

จูต้าเฉียงชูนิ้วโป้งสองมือ "ทั้งหมดนี้… ก็เพราะบอสครับ"

อีกแล้วเหรอ? เฉียนจื้อหยงตกใจสุดขีด

ฉันอีกแล้วเหรอ?

ฉันไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเลยนะ?

ทำไมอะไรๆ ก็โทษฉันหมดเลย?

"ก็เพราะคุณเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม" จูต้าเฉียงตอบอย่างมั่นใจ "จำได้ไหมครับ คุณบอกให้ผมคืนเงินค่าเช่าพื้นที่จัดแสดงสินค้าจากซัพพลายเออร์"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า

เขาจำได้ดี วันนั้นเพิ่งเปิดร้านใหม่ๆ

มีซัพพลายเออร์เสนอจ่ายค่าเช่าพื้นที่จัดแสดงสินค้าให้ 100,000 หยวน

เขาตกใจจนสั่งให้คืนเงินทันที

"พอเราคืนเงินให้ ซัพพลายเออร์ก็ยิ่งให้ความร่วมมือกับเรามากขึ้น"

"ลดราคาสินค้าให้เรากล่องละ 1 หยวนเลยครับ"

กล่องละแค่หยวนเดียวเอง... ไม่น่าจะมีผลอะไรใหญ่โตได้หรอกมั้ง? เฉียนจื้อหยงยังไม่คล้อยตาม

จูต้าเฉียงส่ายหัว "อย่าดูถูกหยวนเดียวนะครับ"

"ราคาถูกกว่าเจ้าอื่นแค่เล็กน้อย แต่ของเราครบ มีทุกอย่าง"

"คนก็เลยแห่กันมาซื้อ ทำให้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า"

"ยิ่งขายได้เยอะ เรายิ่งต่อรองราคากับซัพพลายเออร์ได้"

"และผมก็ทำตามคำสั่งของคุณที่บอกว่า ‘ลดให้ถึงที่สุด!’ ผมทำตามเป๊ะๆ เลยครับ"

"จนถึงตอนนี้ สินค้าบางตัวของเรา ขายในราคาที่ต่ำกว่าต้นทุนของร้านอื่นอีก"

"ร้านเล็กร้านน้อยเลยพากันมาซื้อส่งจากร้านเรา"

"พวกเขายิ่งซื้อเยอะ ยิ่งทำให้ยอดขายเราสูงขึ้น"

"ยอดสูงขึ้น ก็ยิ่งได้ราคาซื้อลดลง มันกลายเป็นวงจรดีแบบสุดๆ ไปเลย"

"ตอนนี้สินค้าของร้านเรา ราคาถูกที่สุดในฮั่นเฉิง"

เฉียนจื้อหยงฟังไปแทบจะหัวใจวาย เขายกมือสั่นๆ เปิดสมุดบัญชีดูตามที่จูต้าเฉียงเล่า

ตัวเลขอยู่ตรงหน้า มันชัดเจนที่สุด

น้ำดื่มวาฮาฮา

ซื้อล็อตละพันลัง ราคาลังละ 25 หยวน

หนึ่งหมื่นลัง เหลือลังละ 24 หยวน

แสนลัง เหลือลังละ 23 หยวน

หนึ่งล้านลัง เหลือ 22 หยวน

พวกเขาขายน้ำได้มากกว่าล้านลังในเดือนเดียว?

ล้านลังเลยเหรอ?

ขนาดขายกำไรลังละแค่ 0.1 หยวน ก็ยังได้ตั้งแสนหยวนแล้ว

แถมน้ำดื่มยังเป็นแค่ส่วนน้อย

ของกินเล่น และเครื่องดื่มอื่นๆ กำไรยิ่งสูงเข้าไปใหญ่

เฉียนจื้อหยงได้แต่นั่งน้ำตาตกใน

ซูเปอร์มาร์เก็ตของตัวเองกำลังขโมยเงินในอนาคตของตัวเองไปต่อหน้าต่อตา

เขาเดินออกจากห้องไปเหมือนคนหมดแรง มองไปยังฝูงชนที่กำลังชุลมุนอยู่ด้านหน้า

คนแห่กันมาซื้อของเหมือนบ้า แย่งกันเหมือนแจกฟรี

พนักงานวิ่งวุ่น เติมของใส่ชั้นไม่หยุด

ลูกค้าแทบจะปีนขึ้นชั้นเองอยู่แล้ว

โอ๊ย! ไม่นะ… เงินของฉัน!

เขามองทุกคนเหมือนขโมยที่กำลังขนเอาเงินจากกระเป๋าของเขาไปอย่างหน้าตาเฉย

ขัดขวางก็ไม่ได้ ต้องยืนดูอยู่เฉยๆ อีก

เขาอยากจะตะโกนบอกให้ทุกคนหยุดสักที!

จูต้าเฉียงเดินตามหลังมาย้ำอีกครั้ง "ทั้งหมดนี่ เป็นความดีความชอบของคุณทั้งนั้นเลยครับ"

"ผัวะ!"

คำพูดนี้เหมือนฟางเส้นสุดท้าย กระแทกเข้าหัวใจจนเฉียนจื้อหยงตาเหลือก มือเท้าเย็น

เฉียนจื้อหยงหมดสติล้มหัวฟาดกับพื้น

"บอส!!" จูต้าเฉียงตะโกนลั่น รีบวิ่งเข้ามาประคอง

พนักงานหลายคนเห็นเหตุการณ์ก็หยุดงานกันทันที รีบโทรเรียกรถพยาบาลกันวุ่นวายไปหมด

แม้จะไม่เคยพูดกับเขาโดยตรง แต่พนักงานทั้งหลายรู้ว่าเจ้านายคนนี้ใจกว้างมาก

ให้เงินเดือนสูงลิบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

พวกเขาทุกคนต่างรู้สึกขอบคุณเฉียนจื้อหยงจากใจจริง

ที่โรงพยาบาล

เฉียนจื้อหยงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้ากังวลของผู้หญิงวัยกลางคน

"แม่..." เขาเรียกด้วยเสียงแหบพร่า น้ำตาคลอ

"จื้อหยง ลูกฟื้นแล้ว!"

เฉินฮุ่ยหลานถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "รู้สึกยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนไหม?"

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "ไม่เจ็บครับ แค่... เหมือนไม่มีแรงเลย..."

แค่คิดถึงเรื่องที่ร้านได้กำไร 40 ล้าน แต่ระบบไม่ให้เขาเลยสักหยวน เขาก็ใจจะขาดแล้ว

"แม่ครับ…" น้ำตาเฉียนจื้อหยงไหลพราก "ชีวิตผม... มันโหดร้ายเหลือเกิน"

เงินหายไปหมดแล้ว!

5 ล้านหยวนเชียวนะ!

คนที่เงินเดือนเดือนละสามพันหยวนแบบเขา ต้องทำงาน 200 ปี แบบไม่กินไม่ใช้ ถึงจะได้เท่านี้

ถูกหวยรางวัลใหญ่ยังไม่ได้เงินขนาดนี้เลย…

แต่เงิน 5 ล้านหายวับไปกับตา ยังไม่ทันได้จับ...

หัวใจเล็กๆ ของเฉียนจื้อหยง รับแรงกระแทกนี้ไม่ไหวจริงๆ

เฉินฮุ่ยหลานกุมมือเขาแน่น น้ำตาคลอ "แม่รู้ว่าลูกลำบากแค่ไหน…"

"ลูกอายุยังน้อย แต่กลับสามารถพลิกซูเปอร์มาร์เก็ตที่เจ๊งแล้วให้กลายเป็นร้านที่ทำกำไรได้เป็น 40 ล้านได้"

"ลูกคงต้องผ่านอะไรมามากมาย... แม่ภูมิใจในตัวลูกที่สุดเลย!"