บทที่ 8: ความจริงที่รับไม่ไหว

หลิวเกาต้านึกขึ้นได้ เมื่อเดือนก่อน เฉียนจื้อหยงเคยบอกว่างานที่ทำตอนนี้ไม่มีเงินเดือนเลย

โธ่เอ๊ย!

ก็แน่นอนสิ เขาเป็นเจ้าของบริษัท จะมีเงินเดือนได้ยังไง!

หลิวเกาต้าถึงกับอึ้ง เพื่อนที่นั่งกินนอนกินอยู่ด้วยกันแท้ๆ ซ่อนตัวเก่งขนาดนี้เลย?

เอาล่ะ!

หลังจากนี้ต้องสนิทกันให้มากกว่าเดิม

ในห้องทำงาน

หลิวเกาต้านั่งเอนตัวบนเก้าอี้ ดื่มน้ำชาที่จูต้าเฉียงชงให้ แต่ในใจเขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี

เฉียนจื้อหยงเป็นเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตที่ทำยอดขายหลักร้อยล้านต่อเดือน…

แต่ทำไมถึงมาทำงานหนักรายวันกับเขา?

หรืออีกฝ่ายแค่อยากแกล้งให้เขาตกใจเล่นๆ?

แต่แบบนี้มันลงทุนเกินไปไหม?

คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ…

เฉียนจื้อหยงนั่งพิงเก้าอี้ ยังคงดูมึนงงและสับสน

"เกาต้า ทุกอย่างมันเป็นอุบัติเหตุล้วนๆ..." เขาพูดเสียงเบา

หลิวเกาต้าพยักหน้า "อย่าบอกนะว่าตอนนี้นายจะพูดว่า ‘ฉันจะเฉลยแล้ว ที่จริงฉันคือมหาเศรษฐีพันล้าน!’"

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ฉันวางแผนไว้ดิบดี"

"มันผิดพลาดตรงไหนกันนะ..."

"มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ!!"

เขายังทำใจรับความจริงไม่ได้

เขาไม่อยาก และไม่พร้อมจะยอมรับว่าซูเปอร์มาร์เก็ตของตัวเองกำลังรุ่งเรืองสุดๆ

รถบรรทุกเข้าออกเป็นร้อย เหมือนตลาดค้าส่งขนาดยักษ์

ทำไมถึงขายดีขนาดนี้?

ไม่ได้การแล้ว ต้องรีบหาทางแก้ไข!

เฉียนจื้อหยงเงยหน้าขึ้น มองจูต้าเฉียงด้วยความหวัง "ผู้จัดการจู... เราได้กำไรเท่าไหร่แล้ว?"

จูต้าเฉียงดูตื่นเต้นมาก เขาหยิบสมุดบัญชีหนาๆ ออกจากอกเสื้อ วางลงตรงหน้า

"บอสครับ ตั้งแต่ใช้แผนของคุณ เราทำกำไรรวมสองเดือนได้ถึง 40 ล้านหยวนแล้วครับ"

"!!!"

หลิวเกาต้าถึงกับเด้งตัวจากเก้าอี้ "ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"สองเดือน 40 ล้าน… งั้นปีหนึ่งก็ 240 ล้านสิ?"

เฉียนจื้อหยงอึ้งจนตัวชา

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?

เงิน 40 ล้านที่เขาไม่ต้องการ แต่ได้มาจนเต็มมือ

ไหนบอกว่าการทำมาหากินมันยากไง?

เฉียนจื้อหยงดีดตัวขึ้นทันที

ต้องรีบใช้เงินให้หมด! รีบเอาไปขาดทุนซะก่อนที่มันจะกำไรไปมากกว่านี้!

แต่ยังไม่ทันได้ขยับ หลิวเกาต้าก็กอดขาเขาไว้แน่น

"พ่อจ๋า! พ่อจ๋า!!!" หลิวเกาต้าร้องลั่น กอดขาไว้ไม่บอมปล่อย

เฉียนจื้อหยงพยายามดิ้น "ใจเย็นก่อนเกาต้า ใจเย็นๆ นะ ฉันต้องรีบไปใช้เงินแล้ว"

ตอนนี้เขากังวลจนแทบจะร้องไห้แล้ว

แต่หลิวเกาต้าส่ายหัวรัวๆ "ใจเย็นไม่ไหว! ตั้งแต่วันนี้ไป เฉียนจื้อหยง นายคือพ่อของฉัน!"

เฉียนจื้อหยงตะโกนลั่น "ฉันไม่รับลูกอกตัญญูแบบนาย!"

จริงๆ แล้วพวกเขาสองคนชอบแกล้งกันแบบนี้

เคยล้อกันในห้องพักว่าใครแพ้ต้องเรียกอีกคนว่า ‘พ่อ’

แต่ตอนนี้ หลิวเกาต้าดูเหมือนจะจริงจัง

"พ่อครับ! ผมไม่อยากไปเมืองอื่นแล้ว"

"ของกินก็ไม่อร่อย ที่พักก็ไม่ดี แถมค่าครองชีพก็สูงมาก"

น้ำตาน้ำมูกไหลเป็นทาง

เฉียนจื้อหยงถอนหายใจ "ลุกขึ้นมาเถอะน่า..."

เขารู้ว่าเพื่อนไม่ได้จะเกาะเขากิน แต่อีกฝ่ายแค่ยังปรับตัวไม่ได้ กับความจริงที่ว่าเพื่อนกลายเป็นเศรษฐี!

เขาเองก็ยังรับไม่ได้เหมือนกัน!

หลิวเกาต้าปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม "เอาล่ะ! ตอนนี้นายรวยแล้ว มื้อนี้เลี้ยงฉันด้วยนะ"

เฉียนจื้อหยงรีบส่ายหัว "ไม่ได้นะ!"

เขาพูดจริง เพราะถ้าจะเลี้ยง หลิวเกาต้าต้องกินร้านหรูแน่ๆ

แต่เงินในบัญชีของเขาคือเงินส่วนตัว ไม่ใช่เงินของระบบ

ถ้าให้เลี้ยงตอนนี้ เขาคงหมดตัวก่อนพอดี

"ทำไมงกอย่างนี้?" หลิวเกาต้าแกล้งทำหน้าย่น

"ฉันพูดจริงๆ นะ ตอนนี้ฉันเลี้ยงนายไม่ได้" เฉียนจื้อหยงยืนยัน

"แต่ฉันให้ตำแหน่งในร้านได้ ให้นายเป็นที่ปรึกษาพิเศษ เงินเดือน เดือนละ 15,000 หยวน!"

หลิวเกาต้าเกือบปฏิเสธ เพราะไม่อยากเป็นลูกน้องเพื่อน

แต่พอได้ยินว่าเงินเดือน 15,000 ก็พูดไม่ออกทันที...

"มันจะดีเหรอ?" เขาถามแบบไม่มั่นใจ

"ดีแน่นอน ฉันต้องการให้นายช่วยจริงๆ" เฉียนจื้อหยงพูดจริงจัง

"และนี่แค่เริ่มต้น ต่อไปจะมีตำแหน่งสำคัญกว่านี้ เงินเดือนอย่างน้อยเดือนละ 100,000!"

ตาของหลิวเกาต้าสว่างวาบ

หนึ่งแสน!

ถ้าได้จริง เขายอมเรียกเพื่อนว่า ‘พ่อ’ ทุกวันก็ยังได้

เฉียนจื้อหยงสบตา "เกาต้า ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนายจริงๆ"

"งานนี้ยากมาก และฉันเชื่อว่ามีแต่นายที่ทำได้"

เขาไม่ได้โกหกเลย เงิน 40 ล้าน การจะใช้ให้หมดแบบเนียนๆ นั้นโคตรยาก!

เฉียนจื้อหยงจนปัญญาแล้ว

การใช้ให้หมดภายใน 7 วัน... เป็นไปไม่ได้แน่นอน

คงทำได้แค่รอรอบถัดไปของระบบแทน

"ฉันจะช่วยนายอย่างเต็มที่เลยเพื่อน ถึงจะต้องตกน้ำลุยไฟ ก็ไม่หวั่น" หลิวเกาต้าพูดอย่างจริงจัง

ในหัวเขาเต็มไปด้วยภาพสงครามบนสนามรบธุรกิจ

เขาเตรียมตัวลุยจนตายแทนเพื่อนเรียบร้อยแล้ว

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า "อื้ม! ดีแล้ว"

เมื่อกลับเข้าห้องทำงาน เฉียนจื้อหยงทิ้งตัวลงบนเตียง ราวกับหมดแรง

ในมือเขาถือ "หนังสือพิพากษา"

มันไม่ใช่คำตัดสินของศาล แต่คือสมุดบัญชีรายรับของร้าน

เขาเปิดดูหน้าบัญชี ตั้งใจจะหาคำตอบว่าทำไมซูเปอร์มาร์เก็ตที่เขาออกแบบให้ "ขาดทุน" ถึงทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ?

แต่สมุดบัญชีหนามาก ข้อมูลก็ยุ่งเหยิงจนปวดหัว

สุดท้ายเขาจึงสั่งให้คนไปตาม จูต้าเฉียงมาอธิบายให้ฟัง

ไม่นานนัก จูต้าเฉียงก็รีบวิ่งเข้ามา

"ผู้จัดการจู ทำไมร้านเราถึงกำไรดีขนาดนี้?" เฉียนจื้อหยงถาม

จูต้าเฉียงตาเป็นประกาย นี่คือบททดสอบจากเจ้านายแน่ๆ

เขารีบชงชาให้เจ้านาย ก่อนพูดด้วยความเคารพสุดหัวใจ

"บอสครับ… ตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจว่าธุรกิจมันทำแบบนี้ก็ได้"

"มุมมองธุรกิจของคุณ… เหนือกว่าผมร้อยเท่าพันเท่า!"

เฉียนจื้อหยงขมวดคิ้ว เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาเผลอทำอะไรลงไปจนได้เงินตั้ง 40 ล้าน!

จูต้าเฉียงพูดต่อ "คุณให้ลดราคาสินค้าจนต่ำสุด เพื่อเปลี่ยนร้านให้เป็น ‘ซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่งครบวงจรแห่งแรกในฮั่นเฉิง!’"

"ถ้าเป็นร้านใหม่ อาจไม่ได้ผลขนาดนี้ แต่เพราะคุณคัดเลือกอย่างดี รับช่วงต่อร้านที่มีชื่อเสียงมาแปดปี

พอเปลี่ยนแนวทาง เลยประสบความสำเร็จทันที"

"คัดเลือกอย่างดี..." เฉียนจื้อหยงหัวเราะแห้งๆ

เขาแค่เดินผ่านแล้วเห็นร้านนี้กำลังจะปิด…

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาจะไม่ยุ่งกับมันเด็ดขาด

ใครจะรู้ว่าร้านนี้จะเป็นร้านระดับตำนานในฮั่นเฉิง?

แต่พอคิดอีกทีก็เข้าใจ เจ้าของเก่าปั้นมาตั้ง 8 ปี!

"คุณยังให้ผมเพิ่มพนักงานถึงสามเท่า เป็นการมองการณ์ไกลจริงๆ!" จูต้าเฉียงพูดต่ออย่างชื่นชม

"เพราะคุณรู้ว่าร้านเราจะรุ่งแน่ๆ เลยให้เตรียมพนักงานล่วงหน้า ฝึกซ้อมให้พร้อม"

"พอคนแน่นจริงๆ ร้านถึงได้ดำเนินงานอย่างราบรื่น"

"หากไม่ใช่เพราะคุณวางแผนไว้แต่แรก ตอนนี้ร้านคงวุ่นวายจนลูกค้าเดินหนี"

"บอสของผมสุดยอดจริงๆ!!"

จูต้าเฉียงมองเขาด้วยแววตาเลื่อมใส ชื่นชมเจ้านายจากใจจริง ทุกถ้อยคำไม่มีเสแสร้ง!