บทที่ 38: จุมพิตเดียวตราตรึงนับหมื่นปี!

บทที่ 38: จุมพิตเดียวตราตรึงนับหมื่นปี!

ราตรีสลัว

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยแผ่วเบา แสงจันทร์นวลตาตกกระทบลงมาอย่างเป็นใจ

ในยามนี้ สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจของเย่ฉางเฟิงมีเพียงประโยคเดียวว่า

"ต่อให้เป็นแม่นางที่เย็นชาปานน้ำแข็งสักเพียงใด ริมฝีปากของนางก็ยังคงอ่อนนุ่มอยู่ดี…อืม ทั้งหอมทั้งนุ่มเสียด้วยสิ"

"อื้อ..."

ดรุณีผู้เยือกเย็นเบิกตากว้าง

นางยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สมองของนางประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น

นี่ข้าอยู่ที่ไหน?

ข้ากำลังจะทำอะไรกันแน่?

ลู่เสวี่ยฉีในชุดกระโปรงสีขาวปลิวไสว เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

นางยืนแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ จ้องมองเย่ฉางเฟิงตรงหน้าด้วยความงุนงง

จู่ๆก็ถูกเขารวบตัวเข้าไปกอดไว้แน่น แล้วก็...

จูบ...

ความจริงแล้ว...เย่ฉางเฟิงก็ไม่ได้ตั้งใจจะหักหาญน้ำใจนางเช่นนี้

แต่เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ดรุณีผู้แสนจะใสซื่อบริสุทธิ์มายืนอยู่ตรงหน้า มอบหัวใจทั้งดวงให้กับเขา แถมยังทำท่าทางน่าเอ็นดูราวกับเด็กน้อยที่รีบเอาของวิเศษที่เพิ่งได้มาอวดให้เขาดูอย่างภาคภูมิใจ

ใครมาเจอแบบนี้ จะไม่ให้หวั่นไหวได้อย่างไร?

วินาทีนี้...เขาเพียงแค่อยากจะสัมผัสความนุ่มนวลของเรือนร่างหญิงสาวและโอบกอดนางไว้อย่างสงบสุข

"อื้อ..."

ดรุณีผู้นิ่งค้างราวกับหุ่นยนต์ ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะดึงสติกลับคืนมาได้

ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความขัดเขิน ดวงตาคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองระคนอาย นางยกมือขึ้นหมายจะผลักไสเย่ฉางเฟิงออกไปให้พ้นตัว

ทว่า...เย่ฉางเฟิงก้มลงมองนาง

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง ถูกส่งผ่านมายังนาง ความรักที่ท่วมท้นจนแทบจะกลืนกินลู่เสวี่ยฉีเข้าไปทั้งตัว

เมื่อได้สบประสานกับสายตาคู่นั้น...ลู่เสวี่ยฉีพลันอ่อนระทวย

เรี่ยวแรงที่มีมลายหายไปจนสิ้น ราวกับกระต่ายน้อยที่ไร้ทางสู้ ยอมจำนนอยู่ในอ้อมกอดของเย่ฉางเฟิงโดยดุษณี

"อื้อ..."

หญิงสาวเลิกขัดขืน

เสียงครางอู้อี้ในลำคอฟังดูอ่อนระโหยโรยแรง แฝงไปด้วยความเขินอายและความหวาดหวั่น...

แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสกับความใกล้ชิดสนิทสนมเยี่ยงนี้

ร่างบางของหญิงสาวอ่อนยวบยาบ ไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัว นางทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของเย่ฉางเฟิง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเป็นระยะ...

เพราะนางกำลังหวาดกลัว

เย่ฉางเฟิงรับรู้อารมณ์ของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี

เขาโอบประคองกระต่ายน้อยตรงหน้าไว้อย่างทะนุถนอม ฝ่ามือหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เพื่อมอบความอบอุ่นและความปลอดภัยให้นาง ดุจเดียวกับในค่ำคืนเมื่อหนึ่งเดือนก่อน...

ลู่เสวี่ยฉีค่อยๆลืมตาขึ้น

แพขนตายาวงอนสั่นระริกเล็กน้อย นัยน์ตาใสกระจ่างสะท้อนภาพเงาของเย่ฉางเฟิง ความทรงจำในอดีตผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิดทีละฉากๆ

วินาทีนี้...ความหวาดกลัวในจิตใจของนางมลายหายไปจนสิ้น

มันแปรเปลี่ยนเป็นความรักอันท่วมท้นที่มีต่อชายตรงหน้า

นางรวบรวมความกล้า ยกแขนขึ้นโอบกอดเด็กหนุ่มไว้แน่น ร่างของทั้งสองแนบชิดกันใต้แสงจันทร์ มอบจุมพิตให้แก่กัน...

ทว่า...ช่วงเวลาอันแสนหวานนี้กลับดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก

เมื่อมือไม้ของเย่ฉางเฟิงเริ่มซุกซนไม่อยู่นิ่ง คอยแต่จะเลื้อยไต่ขึ้นไปพิชิต...ยอดเขาเสวี่ยฉี

แต่มีหรือที่ดรุณีผู้เคร่งครัดในธรรมเนียมจะยินยอม?!

ทันทีที่นางจับได้ไล่ทันเจตนาแอบแฝงของเย่ฉางเฟิง นางก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบคว้าหมับเข้าที่มือเจ้าปัญหานั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

แค่จูบก็ถือว่าเกินเลยมากพอแล้วนะ!

นี่ยังคิดจะทำอะไรอีก?

เย่ฉางเฟิงกระพริบตาปริบๆอย่างหน้าตาย

ลู่เสวี่ยฉีทั้งอายทั้งโกรธ นางผลักเขาออกห่าง ยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อนิดๆก่อนจะสะบัดหน้าทำท่าจะเดินหนีด้วยความแง่งอน

พูดตามตรง...พฤติกรรมของเย่ฉางเฟิงในครั้งนี้ถือว่ารุกหนักเกินไปจริงๆ...

เพราะในยุคสมัยนี้ แค่จับมือถือแขนกันก่อนแต่งงานก็นับว่าผิดจารีตประเพณีอย่างร้ายแรงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงขั้นจูบเลย...

เย่ฉางเฟิงย่อมเข้าใจธรรมเนียมนี้ดี

เมื่อเห็นหญิงสาวโกรธ เขาก็รีบคว้าตัวนางดึงกลับเข้ามาสู่อ้อมกอดอีกครั้ง กอดรัดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย และชิงเอ่ยปากขอโทษก่อนที่นางจะทันได้ต่อว่า

“เสวี่ยฉี ข้าขอโทษ...”

เย่ฉางเฟิงมิได้เรียกนางว่า 'ศิษย์พี่หญิงลู่' หากแต่เปลี่ยนเป็นคำเรียกขานที่สนิทสนมยิ่งกว่า

“เจ้าสวยเกินไป”

เพียงประโยคเดียว...ความขุ่นเคืองในใจของลู่เสวี่ยฉีก็มลายหายไปกว่าครึ่ง

นางหวนนึกถึงสายตาของเย่ฉางเฟิงที่จ้องมองนางอย่างไม่วางตาก่อนหน้านี้ คิดดูแล้วเขาก็แค่ทำผิดเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ไม่เห็นจะต้องโกรธเคืองกันเลย...

ทว่า...ถึงจะคิดเช่นนั้น ลู่เสวี่ยฉีก็ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไรดี

ด้วยนิสัยพื้นฐานที่เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว นางจึงทำได้เพียงเงียบงัน

เรื่องนี้...เย่ฉางเฟิงรู้ดีที่สุด

ขอเพียงแค่ลู่เสวี่ยฉีไม่วิ่งหนีไป เท่านี้ก็ถือว่าไม่มีปัญหาแล้ว

ทั้งสองยืนกอดกันอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง

สักพัก...เสียงหวานใสทว่าแฝงความน้อยใจก็ดังขึ้นแผ่วเบา

“เจ้ายังไม่ได้ดูของข้าเลยนะ”

เย่ฉางเฟิงก้มหน้าลงมอง

เห็นหญิงสาวซุกตัวอยู่ในอ้อมอก สองมือประคองกระจกวิเศษที่เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะในการประลองเจ็ดสังกัดไว้อย่างทะนุถนอม

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างปิดไม่มิด

นางปรารถนาเพียงให้เย่ฉางเฟิงเอ่ยปากวิจารณ์หรือชื่นชมของสิ่งนี้สักหน่อย

แม้เพียงคำเดียวก็ยังดี

เพราะนี่คือผลลัพธ์จากความเพียรพยายามของนาง

นี่คือเกียรติยศที่นางอยากจะร่วมแบ่งปันกับเขาเพียงผู้เดียว

สายลมพัดผ่าน แผ่วพลิ้วชายกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ของนางให้ปลิวไสว

นัยน์ตาคู่สวยใสกระจ่างกระพริบวิบวับ พวงแก้มที่เคยขาวเนียนบัดนี้แดงระเรื่อดุจลูกท้อสุกปลั่ง นางจ้องมองเย่ฉางเฟิงด้วยหัวใจที่พองโต...

เย่ฉางเฟิงระบายยิ้มอ่อนโยน

เขายกมือขึ้นช่วยสางผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ทัดปอยผมที่ปรกหน้าไปไว้หลังใบหูเล็กๆของนางอย่างเบามือ

จากนั้นก็อดใจไม่ไหว ต้องบีบแก้มเนียนนุ่มนั้นเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวพลางเอ่ยชมว่า

“เสวี่ยฉีเก่งมาก!”

เพียงคำชมสั้นๆดวงตาของหญิงสาวก็โค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวด้วยความปิติยินดี

ในค่ำคืนนั้น...ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด

ด้วยเหตุผลของลู่เสวี่ยฉีที่ว่า…หลังจากแยกกันคืนนี้ พรุ่งนี้นางก็ต้องเดินทางออกจากยอดเขาเหมันต์แล้ว การจะได้พบหน้ากันอีกคงเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ

เย่ฉางเฟิงไม่ได้โต้แย้งความคิดนั้น

แม้ในใจเขาจะรู้ดีว่า การจะไปมาหาสู่กันนั้นง่ายดายเพียงใด

ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกไม่กี่วัน ผู้ชนะสี่อันดับแรกจากการประลองเจ็ดสังกัดจะต้องลงเขาไปทำภารกิจร่วมกัน

ต่อให้ไม่มีภารกิจ เขาก็สามารถลักลอบขึ้นไปยังยอดเขาไผ่เล็ก(เสี่ยวจู๋)ได้ทุกเมื่อ ด้วยระดับวรยุทธ์ของเขาในตอนนี้...

ต่อให้อาจารย์อาหญิงสุ่ยเยว่มีตาทิพย์ ก็คงจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

แน่นอนว่า...เย่ฉางเฟิงย่อมไม่พูดสิ่งที่คิดออกไป

เพราะลู่เสวี่ยฉีในยามนี้ ยังคงเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังคำสอนของอาจารย์อย่างเคร่งครัด…นางจะกล้ามีความคิดนอกลู่นอกทางที่หมิ่นเหม่เช่นนั้นได้อย่างไร?

ลำพังแค่แอบออกมาพลอดรักกันในยามวิกาลเยี่ยงนี้ สำหรับนางแล้ว ก็ถือว่าต้องรวบรวมความกล้าอย่างมหาศาลแล้ว

เมื่อล่วงเข้ายามดึก...

ลู่เสวี่ยฉีโบกมือลาเย่ฉางเฟิงเบาๆด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะรีบร้อนเดินกลับไปตามทางเดิมด้วยท่าทีตื่นตระหนก ราวกับกลัวว่าจะบังเอิญไปจ๊ะเอ๋เข้ากับใครกลางทาง...

ภาพนั้นทำให้เย่ฉางเฟิงได้แต่มองตามด้วยความขบขันระคนเอ็นดู

...

รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือน

เจ้ายอดเขาแต่ละยอดเขาต่างพาศิษย์ในสังกัดเดินทางกลับถิ่นพำนัก

เย่ฉางเฟิงเองก็ติดตามเถียนปู้อี้และซูหรูผู้เป็นอาจารย์และภริยากลับไปยังยอดเขาไผ่ใหญ่เช่นกัน

ตามการคาดการณ์ของเขา...กว่าจะมีคำสั่งให้ลงเขาไปทำภารกิจ คงต้องรอเวลาอีกสักระยะ

เพราะอาการบาดเจ็บของฉีฮ่าวดูท่าจะสาหัสเอาการ

การต้องรับมือกับเคล็ดวิชา 'ดาบเทวะบัญชาอัสนี' เข้าไปเต็มๆแบบนั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

และก็เป็นจริงดั่งคาด

เย่ฉางเฟิงใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยอยู่บนยอดเขาไผ่ใหญ่ได้สามสี่วัน ก็มีศิษย์จากยอดเขาเหมันต์เดินทางมาแจ้งข่าว

“ศิษย์น้องเย่ ท่านเจ้านิกายเรียกให้เจ้าไปพบที่ยอดเขาเหมันต์”

เถียนปู้อี้ดูเหมือนจะล่วงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น

เขาพยักหน้าให้เย่ฉางเฟิงพร้อมกำชับว่า

“ฉางเฟิง ระหว่างเดินทางระวังตัวด้วย”

“ขอรับ ท่านอาจารย์”

….……….