บทที่ 17 : แย่แล้วสิ! ตกหลุมรักเข้าแล้วไงล่ะ!

บทที่ 17 : แย่แล้วสิ! ตกหลุมรักเข้าแล้วไงล่ะ!

การพบพานกันระหว่างว่านเจี้ยนอีและเย่ฉางเฟิงนั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายสบายๆ

ตลอดการสนทนา ไม่ได้เกิดเหตุการณ์ทำนอง ‘เมื่อจอมดาบพบพานกันย่อมเกิดความรู้สึกนับถือซึ่งกันและกัน จึงจำต้องประลองฝีมือสักครา’ อะไรทำนองนั้นขึ้นเลย

นั่นก็เพราะว่า แม้ว่านเจี้ยนอีในปัจจุบันจะยังคงนับเป็นผู้ฝึกตนสายดาบอยู่ก็ตาม แต่หัวใจแห่งดาบของเขานั้น...มันได้ตายจากไปนานแล้ว...

ตายจากไป...ตั้งแต่เมื่อสามร้อยปีก่อน

สำหรับคนตายคนหนึ่ง...จะมีสิ่งใดให้ต้องใส่ใจอีกเล่า

…

ยอดเขาธงสวรรค์ ณ ตำหนักหยูชิง

เจ้านิกายแห่งเจ็ดยอดเขามารวมตัวกันที่นี่กลางดึก

เหตุผลน่ะหรือ...ก็เพราะว่าบัดนี้ทั่วทั้งนิกายชิงหยุนได้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นแล้ว

นักพรตเต๋าเสวียนนั่งอยู่บนตำแหน่งประมุข

สีหน้าของเขามืดครึ้มอย่างถึงที่สุด สายตาจ้องเขม็งไปยังเบื้องหน้า และยังไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมา

เจ้ายอดเขาคนอื่นๆที่อยู่รายล้อมก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...สุ่ยเยว่

นางแผ่ไอมรณะออกมาทั่วร่าง...จนกระทั่งเถียนปู้อี้ที่นั่งอยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะขยับก้นหนี

ชั่วครู่ต่อมา...ก็มีศิษย์คนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกตำหนัก นั่นคือฉางเจี้ยนแห่งยอดเขาธงสวรรค์นั่นเอง

เขาประสานมือคารวะนักพรตเต๋าเสวียนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แล้วรายงานว่า

“เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์ได้นำเหล่าศิษย์น้องออกสำรวจทั่วทั้งเจ็ดยอดเขาชิงหยุนตลอดทั้งคืน และได้พบร่องรอยการซ่อนตัวของเหล่ามารในทุกยอดเขาขอรับ...”

สิ้นเสียงนั้น...ทั่วทั้งตำหนักหยูชิงก็พลันเงียบสงัดลง

บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด

“ข้าทราบแล้ว…เจ้าออกไปได้” นักพรตเต๋าเสวียนโบกมือเบาๆ

หลังจากที่ฉางเจี้ยนจากไปแล้ว...นักพรตชางซงก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปากขึ้น

เขาประสานมือคารวะนักพรตเต๋าเสวียนด้วยสีหน้าละอายใจ แล้วยอมรับผิดว่า

“ศิษย์พี่เจ้านิกาย เรื่องในค่ำคืนนี้เป็นความผิดของข้าเอง ที่ข้าจัดเวรยามป้องกันภายในนิกายได้ไม่ดีพอ จนทำให้เหล่ามารมีโอกาสฉวยโอกาส...”

เมื่อได้ยินดังนั้น...แววตาของนักพรตเต๋าเสวียนก็วูบไหวเล็กน้อย

เรื่องที่ว่าเหล่ามารลอบเข้ามาในนิกายชิงหยุนได้อย่างไรนั้น...

เขาครุ่นคิดอยู่นาน...และในที่สุด ก็มีเพียงคำว่า ‘หนอนบ่อนไส้’ เท่านั้นที่สามารถอธิบายสถานการณ์นี้ได้

แต่ทว่า...ใครกันเล่าที่เป็นหนอนบ่อนไส้?

นักพรตเต๋าเสวียนจ้องมองชางซงที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่วางตา

แม้ว่าเขาจะสงสัยอีกฝ่ายอยู่บ้าง...

แต่ทว่า...เขาก็ไม่อาจเชื่อได้ลงคอว่าชางซงจะทรยศตนเอง ทรยศนิกายชิงหยุนได้จริงๆ

หรือว่า...ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ?

หรือว่า...หนอนบ่อนไส้เป็นคนอื่น?

นักพรตเต๋าเสวียนได้แต่ปลอบใจตนเองในใจ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ยอมรับความจริง แต่เป็นเพราะตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา ชางซงได้ช่วยเหลือเขามามากเกินไปแล้ว

การที่เขาสามารถทะลวงสู่ระดับไท่ชิงได้อย่างเงียบๆก็เป็นเพราะชางซงช่วยจัดการเรื่องราวส่วนใหญ่ให้...ทำให้เขามีเวลาพอที่จะฝึกปรือ

ชางซงที่ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับนิกายชิงหยุนถึงเพียงนี้ จะทรยศได้อย่างไรกัน?

ทันใดนั้น สุ่ยเยว่ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

“ศิษย์พี่ชางซง ท่านทราบหรือไม่ว่าเพราะความประมาทเลินเล่อเพียงเล็กน้อยของท่าน ทำให้นิกายชิงหยุนของเราเกือบจะถูกเหล่ามารบุกยึดได้สำเร็จ!?”

นิกายอันดับหนึ่งแห่งฝ่ายธรรมะผู้ยิ่งใหญ่…กลับเกือบจะถูกนิกายมารบุกโจมตีถึงรังในยามวิกาลอย่างนั้นรึ?

นี่มันช่างเป็นเรื่องที่น่าขันสิ้นดี!

พูดตามตรง...นอกจากนักพรตเต๋าเสวียนแล้ว แทบจะไม่มีใครเชื่อมโยงการบุกโจมตียามวิกาลของนิกายมารในครั้งนี้เข้ากับคำว่า ‘หนอนบ่อนไส้’ เลย

นั่นก็เพราะว่าทุกคนที่อยู่ในที่นี้ล้วนเป็นเจ้ายอดเขาของแต่ละยอดเขาทั้งสิ้น เป็นผู้ที่ชิงชังความชั่วร้ายดั่งศัตรู...

แล้วพวกเขาจะทรยศไปเข้ากับนิกายมารได้อย่างไรกัน?

นักพรตชางซงก็อาศัยจุดนี้เอง เขามั่นใจว่าทุกคนในนิกายชิงหยุนจะไม่นึกถึงเรื่อง ‘การทรยศ’ ขึ้นมาอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงเลือกที่จะยอมรับผิดแต่โดยดี...เพื่อทำให้เรื่องในค่ำคืนนี้กลายเป็นเพียงอุบัติเหตุ

แน่นอน...ในใจของเขาก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

เพราะสายตาที่นักพรตเต๋าเสวียนมองมาที่เขาเมื่อครู่นี้ ช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน

“ศิษย์น้องสุ่ยเยว่…เรื่องในค่ำคืนนี้เป็นความผิดของข้าเอง” นักพรตชางซงถอนหายใจออกมาเบาๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น...สุ่ยเยว่ก็แค่นเสียงเย็นชาออกมา

โชคยังดีที่ศิษย์รักของนางไม่เป็นอะไรมาก...

มิเช่นนั้นแล้ว...นางไม่มีทางปล่อยชางซงไปอย่างแน่นอน

แววตาของนักพรตเต๋าเสวียนวูบไหวเล็กน้อย

เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องหนอนบ่อนไส้ขึ้นมา แต่ตั้งใจว่าจะแอบสืบสวนเรื่องนี้เป็นการภายใน...

“ศิษย์น้องสุ่ยเยว่”

“อาการบาดเจ็บของศิษย์หลานเสวี่ยฉีเป็นอย่างไรบ้าง แล้วอีกนานเท่าใดนางถึงจะฟื้นขึ้นมา” นักพรตเต๋าเสวียนเอ่ยถาม

อันที่จริงแล้ว สิ่งที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุดในค่ำคืนนี้ก็คืออีกเรื่องหนึ่งต่างหาก...

ใครกันแน่ที่สังหารเหล่านักฆ่า…แล้วช่วยลู่เสวี่ยฉีไว้ได้สำเร็จ?!

สำหรับประเด็นนี้...ในใจของเจ้านิกายทั้งเจ็ดยอดเขาต่างก็มีข้อสันนิษฐานอยู่บ้างแล้ว

เพราะว่า...คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว

เสื้อคลุมสีครามที่ทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ, พลังแห่งวิถีดาบที่ไม่ธรรมดา, การช่วยเหลือลู่เสวี่ยฉีอย่างลับๆ...เรื่องราวทั้งหมดนี้ล้วนชี้ไปยังตัวตนของคนผู้หนึ่ง

ผู้ที่สังหารโจวอิ่นแห่งโถงอายุวัฒนะ...น่าจะเป็นเจ้านิกายชิงหยุนคนเดียวกับที่ถูกเปิดเผยบนม่านฟ้าผู้นั้น

หรือก็คือ...สามีในอนาคตของลู่เสวี่ยฉี ผู้ที่ได้รับสมญานามว่าเซียนดาบอันดับหนึ่งในใต้หล้าผู้นั้น

ในชั่วขณะนี้...เหล่าเจ้านิกายต่างก็สงสัยในตัวตนของ ‘เขา’ เป็นอย่างยิ่ง

ดังนั้น...

พวกเขาจึงได้แต่รอให้ลู่เสวี่ยฉีฟื้นขึ้นมา เพราะในที่เกิดเหตุ มีเพียงลู่เสวี่ยฉีเท่านั้นที่มีโอกาสได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของ ‘เขา’

สุ่ยเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“อาการบาดเจ็บของฉีเอ๋อร์คงที่แล้ว แต่จะฟื้นขึ้นมาเมื่อใดนั้นก็ยังไม่ทราบแน่ชัด”

นักพรตเต๋าเสวียนพยักหน้ารับเบาๆ

ทว่า ในตอนนั้นเอง...ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นมาจากด้านนอกตำหนักหยูชิง

“ศิษย์เหวินหมิ่นขอเข้าพบเจ้าค่ะ”

เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพดังขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้น...ดวงตาของนักพรตเต๋าเสวียนและทุกคนก็พลันเป็นประกายขึ้นมา

“เข้ามา”

สิ้นเสียงนั้น...เหวินหมิ่นก็รีบเดินเข้ามาในตำหนักหยูชิง

นางประสานมือคารวะเหล่าเจ้านิกายที่อยู่บนแท่นสูง จากนั้นจึงกล่าวว่า

“เรียนท่านอาจารย์ เสวี่ยฉีฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

เหล่าเจ้านิกายต่างก็สบตากัน

นักพรตเต๋าเสวียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ในเมื่อศิษย์หลานเสวี่ยฉีฟื้นแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ไปเยี่ยมเยียนนางที่ยอดเขาไผ่น้อยด้วยกันเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น...ในใจของเหวินหมิ่นก็พลันตกตะลึง

เจ้านิกายทั้งเจ็ดยอดเขาจะไปเยี่ยมลู่เสวี่ยฉีที่ยอดเขาไผ่น้อยพร้อมกันอย่างนั้นรึ!?

นี่...ช่างเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่เสียนี่กระไร

เหวินหมิ่นไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นที่ลานชมจันทร์

หากนางทราบเรื่อง...นางก็คงจะเข้าใจว่าเหตุใดเจ้านิกายทั้งเจ็ดยอดเขาถึงได้ให้ความสำคัญถึงเพียงนี้!

…

ยอดเขาไผ่น้อย

ณ เรือนไผ่สงบ

ที่นี่คือที่พักของท่านอาจารย์สุ่ยเยว่

ลู่เสวี่ยฉีค่อยๆฟื้นคืนสติขึ้นมาจากการหมดสติ ใบหน้าของนางซีดเผือดอย่างถึงที่สุด ร่างกายอันบอบบางอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง รู้สึกเพียงแค่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ด้านหลัง

“อือ...”

เด็กสาวผู้เย็นชาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมาเบาๆ

นางมองไปรอบๆด้วยสายตาเหม่อลอย และในทันทีก็จำได้ว่าที่นี่คือเรือนไผ่สงบ ความระแวดระวังในใจจึงค่อยๆคลายลง

ในเวลาเดียวกัน...ความทรงจำเมื่อครู่ก่อนก็ผุดขึ้นมาในสมอง

ลู่เสวี่ยฉีได้แต่เหม่อลอยอย่างว่างเปล่า

นางหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ก่อนที่จะหมดสติไป และในสมองก็พลันปรากฏร่างในอาภรณ์สีครามร่างหนึ่งขึ้นมา

เขาผู้นั้นสวมชุดสีครามดูองอาจสง่างาม รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำยาวสยาย ปลายคางคมคายราวกับสลักเสลา น้ำเสียงราบเรียบ และดวงตาคู่ที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดระคนห่วงใย...

ในชั่วขณะนี้...หัวใจของลู่เสวี่ยฉีก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ

เขาคือใคร?

ประเด็นนี้ไม่จำเป็นต้องสงสัยอีกต่อไปแล้ว!

เขาคือ—เจ้านิกายชิงหยุนในอนาคต!

และยังเป็น...สามีที่นางยังไม่เคยได้พบหน้าอีกด้วย!

ลู่เสวี่ยฉีค่อยๆลดสายตาลง

นางพยายามนึกถึงใบหน้าของอีกฝ่าย

แต่ก็น่าเสียดายที่ใบหน้าของ ‘เขา’ ยังคงเลือนรางไม่ชัดเจน

จนถึงตอนนี้ ลู่เสวี่ยฉีจำได้เพียงแค่เสียงของ ‘เขา’ เท่านั้น

และชุดสีครามชุดนั้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้...ลู่เสวี่ยฉีก็ก้มลงมองโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น พลันเห็นว่าบนร่างอันบอบบางของนาง มีเสื้อคลุมสีครามตัวหนึ่งห่มคลุมอยู่ บนนั้นยังคงมีรอยเลือดเปรอะเปื้อนอยู่จางๆ

ในชั่วขณะนี้...ใบหน้างามของลู่เสวี่ยฉีก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมา

หัวใจของนางเต้นระรัว ดวงตาคู่เย็นชาราวกับจะละลายกลายเป็นสายน้ำ

นางกระชับเสื้อคลุมสีครามบนร่างแน่นโดยไม่รู้ตัว หวนนึกถึงความอบอุ่นเมื่อครั้งที่ถูก ‘เขา’ โอบประคองไว้ในอ้อมแขนก่อนที่จะหมดสติไป...

ในชั่วขณะนี้...

หากเหวินหมิ่นอยู่ในที่นี่ด้วย...นางก็คงจะหัวเราะแล้วเอ่ยหยอกล้อขึ้นมาว่า

“แย่แล้วสิเสวี่ยฉี….เจ้าตกหลุมรักเข้าแล้ว!”

….…