บทที่ 28 พระคุณอันยิ่งใหญ่

"คืนนี้อย่าปล่อยให้ฮูหยินหวงอยู่คนเดียวนะ ต้องคอยสังเกตอุณหภูมิร่างกายไว้ตลอดเวลา หากมีไข้ขึ้น ให้ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวเพื่อลดไข้ ส่วนแผลก็ต้องใส่ยาเช้าเย็น ถ้าพรุ่งนี้ฮูหยินฟื้นขึ้นมาได้อย่างราบรื่น ก็ถือว่าพ้นขีดอันตรายแล้วล่ะ เพียงแต่ตอนฟื้นอาจจะเจ็บแผลอยู่บ้าง กำชับนางให้ระวัง อย่าให้แผลปริเด็ดขาด"

"ถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไร อีกสามวันค่อยพยุงนางลงจากเตียงเดินเหินบ้างเล็กน้อย เพื่อช่วยฟื้นฟูร่างกาย อีกเจ็ดวันข้าจะมาตัดไหมให้"

หลังจากกำชับเรื่องที่ต้องระวังกับเสี่ยวเหลียนเป็นชุด ฉู่เยว่ก็หันไปหาหมอจู

"ท่านหมอจูเจ้าคะ เดี๋ยวรบกวนท่านช่วยจ่ายยาขับพิษให้ฮูหยินหวงสักเทียบ เพื่อป้องกันแผลติดเชื้อ ช่วงที่ไข้ยังไม่ลดให้ดื่มปริมาณน้อยๆ ไปก่อน พอไข้ลดแล้วค่อยให้ดื่มตามปกติ"

นางจำตำรับยาเป๊ะๆ ไม่ได้ แต่รู้ว่ามียาสรรพคุณนี้อยู่ หลักๆ ก็เพื่อแก้อักเสบและลดไข้ ซึ่งเหมาะกับอาการของฮูหยินหวงในตอนนี้ที่สุด

ในเมื่อที่นี่ไม่มียาปฏิชีวนะแบบตะวันตก ก็ต้องพึ่งสมุนไพรจีนในการต้านการอักเสบแทน ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย

ส่วนจะรอดหรือไม่ในระยะยาว ก็ขึ้นอยู่กับตัวฮูหยินหวงเองแล้ว

หมอจูพยักหน้ารัวๆ "ได้ๆ"

เขาไม่แปลกใจที่ฉู่เยว่รู้จักยาขับพิษหวงเหลียน ในเมื่อนางส่งสมุนไพรขายให้ร้านยาตระกูลเฉินได้ ย่อมมีความรู้เรื่องยาอยู่บ้าง จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

เสร็จธุระทางนี้ ฉู่เยว่ก็ลูบท้องที่เริ่มส่งเสียงร้องประท้วง

"ในเมื่อเรื่องทางฮูหยินหวงเรียบร้อยแล้ว ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน สามีข้ารออยู่ข้างนอกนานแล้ว"

ห่างกันแค่ไม่นาน แต่รู้สึกเหมือนจากกันไปเป็นปี

เสี่ยวเหลียนรีบเดินนำฉู่เยว่ออกไปข้างนอก แล้วรายงานสิ่งที่ฉู่เยว่ทำให้เศรษฐีหวงฟังอย่างละเอียด

เศรษฐีหวงมองฉู่เยว่ด้วยความซาบซึ้งใจ ประสานมือคารวะ "วันนี้ต้องขอบคุณแม่นางจริงๆ ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยทันเวลา ช่วยชีวิตทั้งภรรยาและลูกชายข้าเอาไว้ได้"

ฉู่เยว่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย โบกมือปฏิเสธ "ท่านเศรษฐีหวงไม่ต้องเกรงใจไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่บังเอิญผ่านมาเจอเท่านั้น อีกอย่างคงเป็นเพราะท่านเศรษฐีกับฮูหยินสั่งสมบุญบารมีมาดี ฮูหยินกับนายน้อยถึงได้แคล้วคลาดปลอดภัย ทว่าคืนนี้อาการของฮูหยินยังน่าเป็นห่วง ต้องผ่านคืนนี้ไปให้ได้ก่อนถึงจะวางใจได้ ทางที่ดีท่านเศรษฐีให้หมออยู่เฝ้าที่จวนสักคนเถอะเจ้าค่ะ"

แม้เศรษฐีหวงจะร่ำรวยล้นฟ้า แต่เขาก็ไม่มีอนุภรรยา มีเพียงฮูหยินหวงเป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้น แม้แต่งงานกันมาหลายปียังไม่มีทายาท เขาก็ไม่เคยคิดหย่าร้าง

นับว่าเป็นบุรุษที่รักมั่นและซื่อสัตย์ยิ่งนัก

จังหวะนั้น หมอจูที่เขียนเทียบยาเสร็จแล้วก็เดินออกมาพอดี

เศรษฐีหวงโบกมือ พ่อบ้านก็รีบเดินถือถาดเข้ามาหา

เขาเปิดผ้าแดงที่คลุมถาดออก เผยให้เห็นก้อนเงินตำลึงขนาดใหญ่สี่ก้อนแวววาว เขาหันไปกล่าวกับคนทั้งสอง "ทั้งสองท่านนับเป็นผู้มีพระคุณต่อสกุลหวงของข้า ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน หวังว่าท่านทั้งสองจะรับเงินสองร้อยตำลึงนี้ไว้ วันหน้าหากมีเรื่องเดือดร้อนอันใดในเมืองหนานผิง เชิญมาหาข้าที่คฤหาสน์สกุลหวงได้เสมอ แม้ข้าจะไม่ได้เป็นขุนนางใหญ่โต แต่คำพูดของข้าในเมืองหนานผิงนี้ก็พอจะมีน้ำหนักอยู่บ้าง"

หมอจูรีบโบกมือปฏิเสธ "น่าละอายนรนัก ที่ฮูหยินคลอดนายน้อยออกมาได้อย่างปลอดภัยในวันนี้ ล้วนเป็นฝีมือของแม่นางท่านนี้ทั้งสิ้น ข้าแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย ข้าไม่กล้ารับเงินก้อนนี้หรอก ท่านเศรษฐีเพียงแค่ส่งคนไปจ่ายค่าตรวจรักษาที่ร้านยาตระกูลเฉินก็พอแล้ว"

เศรษฐีหวงประสานมือ

"ถ้าเช่นนั้น ก็ต้องรบกวนท่านหมอจูแล้ว"

"ท่านเศรษฐีเกรงใจเกินไปแล้ว ขอตัวลาก่อน"

พูดจบ หมอจูก็พยักหน้าให้ฉู่เยว่เล็กน้อย ก่อนจะสะพายล่วมยาเดินจากไป

เศรษฐีหวงหยิบถาดจากมือพ่อบ้านมายื่นให้ฉู่เยว่ด้วยตนเอง "แม่นาง โปรดรับไว้เถิด"

ฉู่เยว่ไม่ปฏิเสธ อย่างไรเสีย จะผิดใจกับอะไรก็ได้แต่อย่าผิดใจกับเงินตรา อีกอย่างนี่ก็เป็นค่าตอบแทนที่นางสมควรได้รับ เพียงแต่นางไม่คิดว่าเศรษฐีหวงจะใจป้ำขนาดนี้

นางยื่นมือออกไปรับถาด ย่อกายคารวะอย่างงดงาม "ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านเศรษฐีหวง"

เศรษฐีหวงโบกมือ

"แม่นางไม่ต้องมากพิธีหรอก ของนอกกายพวกนี้เทียบไม่ได้เลยกับชีวิตภรรยาและลูกของข้า ต่อไปนี้แม่นางคือแขกผู้มีเกียรติของสกุลหวง ไม่ทราบว่าแม่นางแซ่อะไร พักอยู่ที่ไหนหรือ?"

เห็นนางลังเลเล็กน้อย เขารีบอธิบาย "แม่นางไม่ต้องกังวล คือข้าเห็นว่าฮูหยินของข้ายังไม่ฟื้น หากรู้ที่อยู่ของแม่นาง ไว้เกิดเหตุฉุกเฉินกับฮูหยินจะได้ไปตามตัวได้ทันท่วงที อีกอย่างข้าก็แค่อยากทราบนามผู้มีพระคุณ ไม่ได้มีเจตนาร้ายแอบแฝง"

ฉู่เยว่เข้าใจเจตนา จึงรีบตอบ "ข้าแซ่ฉู่ สามีแซ่ลู่ อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านปั้นโพเจ้าค่ะ บ้านข้าอยู่ไกลจากตัวเมือง หากฮูหยินมีอาการอะไร ท่านเศรษฐีไปเชิญหมอจูจะสะดวกกว่า ข้าก็แค่คนใจกล้าบ้าบิ่น หมอจูต่างหากที่มีวิชาความรู้จริง"

เศรษฐีหวงรู้สึกถูกชะตากับความซื่อตรงของเด็กสาวตรงหน้า "แม่นางถ่อมตัวเกินไปแล้ว"

ฉู่เยว่ยิ้มแห้งๆ

"ข้าพูดความจริงเจ้าค่ะ สามีข้ารอนานแล้ว ข้าไม่รบกวนเวลาท่านเศรษฐีแล้ว ขอตัวลาก่อนนะเจ้าคะ"

เศรษฐีหวงพยักหน้า หันไปสั่งพ่อบ้านข้างกาย

"ไปส่งแม่นางฉู่แทนข้าที"

"ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านรับคำ แล้วเดินนำฉู่เยว่ออกจากสวนอี้เหมย "แม่นางฉู่ อีกเจ็ดวันให้ข้านั่งรถม้าไปรับท่านที่หมู่บ้านปั้นโพดีหรือไม่?"

ฉู่เยว่ถามอย่างเกรงใจ "จะรบกวนเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ?"

ได้เงินค่าตอบแทนมาตั้งขนาดนี้แล้ว

พ่อบ้านรีบส่ายหน้า "แม่นางอย่าเกรงใจเลยขอรับ จากเมืองหนานผิงไปหมู่บ้านปั้นโพใช้เวลาประเดี๋ยวเดียว ไม่ลำบากเลยสักนิด"

ฉู่เยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ "งั้นอีกเจ็ดวัน รบกวนท่านพ่อบ้านนำรถม้าไปรอที่หน้าหมู่บ้านยามเฉิน (07.00-09.00 น.) นะเจ้าคะ ข้าจะไปรอที่นั่น"

นางไม่อยากให้เป็นที่สะดุดตาของชาวบ้านมากนัก

พ่อบ้านไม่นึกว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะชอบทำตัวสมถะ ไม่โอ้อวด แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมนางมากขึ้นไปอีก

คนเก่งจริงย่อมไม่ชอบอวดตัว

ระหว่างเดินออกมา ฉู่เยว่เก็บเงินสองร้อยตำลึงเข้าอกเสื้อ แล้วส่งถาดคืนให้พ่อบ้าน พอเห็นลู่ซิงเหอนั่งรออยู่ที่ศาลาริมทาง นางก็ยิ้มร่าแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

"ท่านพี่"

เพราะวิ่งเร็วเกินไป นางจึงไม่ทันสังเกตเห็นก้อนหินเล็กๆ ที่นูนขึ้นมา จนเกือบจะสะดุดล้มหน้าคว่ำ ดีที่ลู่ซิงเหอคว้าตัวนางไว้ได้ทัน

"ทำไมไม่ระวังเลย?"

น้ำเสียงนั้นเจือความห่วงใยมากกว่าตำหนิ

ฉู่เยว่แลบลิ้น ก้มหน้าตอบเสียงอ่อย "ก็ข้าเห็นท่านนี่นา"

ลู่ซิงเหอได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วประคองนางเดินออกจากคฤหาสน์สกุลหวง

"หิวไหม? ไปหาอะไรกินรองท้องกันก่อนเถอะ"

ฉู่เยว่ยิ้มพยักหน้า

"ตกลงเจ้าค่ะ"

พ่อบ้านเดินมาส่งทั้งสองจนพ้นตรอกฉีอวิ๋น แล้วจึงกลับเข้าไปปิดประตูใหญ่

กว่าเรื่องวุ่นวายจะจบลง ก็ล่วงเลยเข้ายามบ่ายแล้ว ร้านบะหมี่จึงมีลูกค้าบางตา ทั้งสองเลือกที่นั่งมุมหนึ่ง ฉู่เยว่รู้สึกอึดอัดกับก้อนเงินหนักอึ้งในอกเสื้อ จึงหยิบออกมาห่อผ้าแล้วส่งให้ลู่ซิงเหอ

"ท่านพี่ เงินนี่ท่านเก็บไว้ดีกว่า ปลอดภัยกว่าอยู่กับข้า"

เมื่อสัมผัสถึงน้ำหนักของห่อผ้าในมือ ลู่ซิงเหอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"เศรษฐีหวงให้เจ้ามาหรือ?"

ฉู่เยว่พยักหน้า กระซิบเสียงเบา "ฮูหยินหวงคลอดลูกปลอดภัย เศรษฐีหวงเลยให้รางวัลข้ามาเท่านี้แหละเจ้าค่ะ"

ขณะพูด นางก็แอบชูนิ้วสองนิ้วให้เขาดู

เห็นท่าทางระแวดระวังของนาง ลู่ซิงเหอก็หลุดยิ้มออกมา เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะนางเบาๆ แล้วเก็บห่อเงินใส่ลงในตะกร้าข้างตัว