บทที่ 8 ใช่ วงแหวนวิญญาณมาเสิร์ฟถึงหน้าประตู

บทที่ 8 ใช่ วงแหวนวิญญาณมาเสิร์ฟถึงหน้าประตู

"หนอนอ้วนตัวนี้โผล่มาจากไหน มาทำตัวเป็นเทพเจ้าอะไรแถวนี้? หน้าตาเหมือนลูกมอธร่าแล้วยังคิดจะมาขู่พี่ฮ่าวอีกเรอะ!"

ฮั่วอวี่เฮ่าสบถอย่างหัวเสียพลางสับตีนแตก

เขาไม่มีกะจิตกะใจจะฟังเจ้าหนอนอ้วนพล่าม ทันทีที่มันอ้าปาก เขาก็ใส่เกียร์หมาหนีทันที ด้วยความเร็วระดับนักวิ่งลมกรด เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ทิ้งห่างไปหลายร้อยเมตร

เขาจับสัมผัสได้ทันทีว่าหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งมีธาตุวิญญาณ แต่เขาไม่มีความคิดที่จะเอามันมาทำวงแหวนวิญญาณเลยสักนิด

ล้อกันเล่นหรือเปล่า? สัตว์วิญญาณตัวนี้พูดภาษามนุษย์ได้นะ เขาจะไปรับมือไหวได้ยังไง?

สัตว์วิญญาณที่พูดได้ อย่างน้อยตบะก็ต้องระดับหมื่นปีขึ้นไปไม่ใช่หรือไง?

"เดี๋ยว! เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน! พ่อหนุ่ม ข้าอยากจะเป็นวงแหวนวิญญาณให้เจ้าจริงๆ นะ วงแหวนวิญญาณที่มีสติปัญญาหนึ่งเดียวในทวีปที่ไม่เคยมีมาก่อน!"

รูม่านตาของฮั่วอวี่เฮ่าหดเกร็ง รีบเบรกตัวโก่ง

ทันใดนั้นพื้นดินเบื้องหน้าก็แยกออกอีกครั้ง หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งโผล่หัวออกมาจากรอยแยก ดวงตาเล็กจิ๋วสองข้างบนหัวขนาดมหึมาจ้องมองเขาด้วยความคลั่งไคล้

"ตามข้ามาทำไม? ข้าไม่มีน้ำเชื่อมแก้ไอติดตัวนะ"

ฮั่วอวี่เฮ่าเลิกหนีแล้ว ดูจากความเร็วในการมุดดินของอีกฝ่าย หนีไปก็คงไม่พ้น อีกอย่างในเมื่อมันยอมเจรจา ลองฟังดูก่อนก็ไม่เสียหาย

เขาหรี่ตาลงแล้วถาม "ตกลงแกเป็นตัวอะไรกันแน่?"

"ข้าไม่ใช่ 'ตัวอะไร' แต่ข้าคือสัตว์วิญญาณล้านปีเพียงหนึ่งเดียวในทวีปนี้ หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่ง"

น้ำเสียงของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งตื่นเต้นสุดขีด "ข้าอยากเป็นวงแหวนวิญญาณของเจ้า และเจ้าจะได้ครอบครองวงแหวนวิญญาณล้านปีที่ทรงพลังที่สุด!"

"เชื่อข้าเถอะ ด้วยความเข้ากันได้ของเรา บวกกับพลังที่ข้ามอบให้ เจ้าจะต้องก้าวไปถึงระดับนั้นได้อย่างแน่นอน!"

ขาสั้นๆ ใต้ท้องของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งบิดไปมาด้วยความตื่นเต้น ในสายตาของมัน ฮั่วอวี่เฮ่าเปรียบเสมือนเชือกเส้นสุดท้ายที่จะดึงมันขึ้นมาจากหุบเหว

"พูดบ้าอะไรของแก?" ฮั่วอวี่เฮ่าแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "ทำไมข้าต้องเชื่อคำพูดของหนอนอ้วนน่าเกลียดอย่างแกด้วย... หืม?"

ร่างมหึมาของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งพลันเปล่งแสงสีขาวเจิดจ้า กลุ่มแสงสีขาวค่อยๆ ลอยลงมา ก่อตัวเป็นเด็กสาววัยประมาณสิบขวบยืนอยู่หน้าร่างหนอนยักษ์

นางสวมชุดคลุมตัวนอกสีขาวปักลวดลายสีทอง แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ราวกับดอกบัวที่ผุดขึ้นจากโคลนตม

ภายใต้เรือนผมสั้นสีทองคือใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับแกะสลักจากหยกชมพู ที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาสีทองคู่หนึ่ง ใสกระจ่างทว่าลึกล้ำ แฝงไว้ด้วยอารมณ์อันซับซ้อน

นางเผยอปากน้อยๆ น้ำเสียงราวกับวิงวอน "ตอนนี้เจ้าคงจะเชื่อข้าแล้วใช่ไหม?"

"ใช้พลังจิตได้ไม่เลว" ฮั่วอวี่เฮ่าดีดนิ้วเปาะ "แต่มารยาหญิงใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอกนะ"

เด็กสาวส่ายหน้าปฏิเสธ "นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาทางจิต แต่เป็นร่างแปลงของข้าจริงๆ"

ฮั่วอวี่เฮ่าไม่ตอบ แต่รวบรวมพลังวิญญาณไว้ที่ดวงตา

เด็กสาวคนนี้มีร่างกายเนื้อจริงๆ ไม่ใช่ภาพที่สร้างจากพลังจิต

แต่เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อง่ายๆ การจะแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ อีกฝ่ายต้องเป็นสัตว์วิญญาณแสนปีขึ้นไปเป็นอย่างต่ำ

"จุดประสงค์ที่แท้จริงของแกคืออะไร?" ฮั่วอวี่เฮ่าถามเสียงเย็น

"ข้าบอกไปหลายรอบแล้ว" หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งค่อยๆ เดินเข้ามาหา "ข้าอยากเป็นวงแหวนวิญญาณของเจ้า"

ฮั่วอวี่เฮ่าแสยะยิ้ม "พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง สัตว์วิญญาณเสนอตัวเป็นวงแหวนวิญญาณให้มนุษย์เนี่ยนะ"

"เรื่องเซอร์ไพรส์ใหญ่โตขนาดนี้ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!"

แน่นอนว่าฮั่วอวี่เฮ่าไม่มีทางเชื่อคำพูดข้างเดียว เขาปักใจเชื่อเสมอว่าเรื่องผิดปกติย่อมมีเลศนัย

"ไม่สำคัญหรอก" หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วยื่นนิ้วชี้ออกมา "เดี๋ยวเจ้าก็จะเชื่อเอง"

นางจิ้มนิ้วลงบนหน้าผากของฮั่วอวี่เฮ่า ทันใดนั้นแสงสีขาวก็สว่างวาบ พลังจิตและพลังวิญญาณอันมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างกายของฮั่วอวี่เฮ่า

ใบหน้าของฮั่วอวี่เฮ่าซีดเผือด เขาคิดจะหนีตั้งแต่ตอนที่หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งเข้ามาใกล้ แต่พลังจิตมหาศาลเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ตรึงร่างเขาไว้จนขยับไม่ได้

นิ้วของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งราวกับเขื่อนแตก พลังจิตปริมาณมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองของฮั่วอวี่เฮ่าไม่ขาดสาย

ฮั่วอวี่เฮ่ากัดฟันแน่น เขาสัมผัสได้เพียงความหนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุดที่ถูกกรอกใส่สมอง

หนาว!

หนาวเหลือเกิน!

หนาวเข้ากระดูกดำ!

หลังจากปลุกวิญญาณยุทธ์น้ำแข็ง เขาก็ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกหนาวเหน็บเช่นนี้มานานแล้ว

ความเย็นที่ห่างหายไปนานกระตุ้นเปลือกสมองของเขาอย่างต่อเนื่อง

ทว่าความเย็นนั้นคงอยู่ไม่นาน เกือบทั้งหมดไหลลงสู่จุดตันเถียน ถูกไอเย็นที่มีอยู่เดิมในร่างกายดูดซับและหลอมรวมไป

"สูด... เฮือก..."

ฮั่วอวี่เฮ่าสูดหายใจลึก สัมผัสได้ว่าความหนาวเย็นค่อยๆ จางหาย กลายเป็นพลังของตนเอง

"ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก! เจ้าสามารถรองรับพลังของข้าได้มากขนาดนี้เชียวหรือ!" หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งดีใจจนเนื้อเต้น

สมรรถภาพทางกายและพลังจิตของฮั่วอวี่เฮ่าเหนือกว่าจินตนาการของนางมาก แม้จะอยู่แค่ระดับสิบ แต่กลับรับพลังวิญญาณและพลังจิตของนางได้อย่างต่อเนื่อง

ใบหน้าของนางเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับเห็นความสำเร็จอยู่รำไร

"ออกไป!"

ทว่าในขณะที่หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งกำลังดื่มด่ำกับความปิติ มือข้างหนึ่งที่แผ่ไอเย็นยะเยือกก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนาง กระชากนางจากความฝันกลับสู่ความเป็นจริง

ดวงตาของฮั่วอวี่เฮ่าเรืองแสงสีน้ำเงินจางๆ จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา

"ไสหัวออกไปจากหัวสมองของข้าซะ!"

ฮั่วอวี่เฮ่าก้มมองหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งด้วยแววตาเฉยชาจนน่ากลัว

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งสะดุ้งตกใจ พบว่าการถ่ายทอดพลังจิตของตนหยุดชะงัก พลังจิตของฮั่วอวี่เฮ่าพลันแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ช่องทางเชื่อมต่อพลังจิตระหว่างพวกเขาเหมือนมีประตูเหล็กปิดตาย ไม่สามารถไหลผ่านหรือพังทลายเข้าไปได้

"เจ้า... เจ้าทำอะไรลงไป?"

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งไม่อยากจะเชื่อ มหาสมุทรพลังจิตที่สั่งสมมานับล้านปีของนางกลับถูกฮั่วอวี่เฮ่าปิดกั้นเอาไว้ได้

ตอนนี้ฮั่วอวี่เฮ่าไม่ยอมให้ความร่วมมือ หากนางฝืนยัดเยียดพลังจิตเข้าไป ย่อมส่งผลกระทบต่อต้นกำเนิดจิตวิญญาณของฮั่วอวี่เฮ่าอย่างแน่นอน

"ไม่มีใครควบคุมข้าได้!" ฮั่วอวี่เฮ่าบีบข้อมือหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งแน่น

"ไม่มีใครทั้งนั้น!"

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งร้อนรน "ข้าไม่ได้จะควบคุมเจ้า! ข้าแค่อยากเป็นวงแหวนวิญญาณของเจ้าจริงๆ เจ้าไม่อยากแข็งแกร่งขึ้นหรือไง?"

"ข้าจะไม่ยอมตกเป็นหุ่นเชิดของใครเพียงเพื่อแลกกับความแข็งแกร่ง!" ฮั่วอวี่เฮ่าหรี่ตาลง "ผู้ใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งสามารถยึดร่างคนอื่นได้ใช่ไหม?"

"ข้าไม่ได้จะยึดร่างเจ้า ข้าไม่มีความสามารถนั้น!" สีหน้าของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งเปลี่ยนไปทันที สัญญาณอันตรายรุนแรงปะทุขึ้นในใจ

นางรีบชำเลืองมองไปไกลๆ สัมผัสได้ถึงพลังจิตอันทรงพลังที่กำลังมุ่งหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว

มันต้องตามมาล่าตัวนางแน่ๆ!

"ข้าขอร้องล่ะ! ข้าไม่ได้โกหกเจ้าจริงๆ ยอมให้ข้าเป็นวงแหวนวิญญาณเถอะ ไม่งั้นพวกมันจะมาถึงแล้ว!"

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แม้นางจะซ่อนกลิ่นอายไว้และอีกฝ่ายยังหาไม่เจอ แต่ขืนยื้อต่อไปแบบนี้ ความแตกแน่ๆ

"บอกมาว่าแกเป็นใครกันแน่ และมีจุดประสงค์อะไร!" ฮั่วอวี่เฮ่าคาดคั้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ปฏิเสธไม่ได้

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งสูดหายใจลึก รู้ดีว่าถ้าไม่พูดความจริง เจ้าเด็กหัวรั้นคนนี้ไม่มีทางยอมตกลงแน่

นางยังคงอยู่ในท่าที่ถูกฮั่วอวี่เฮ่าจับข้อมือไว้ แล้วรีบเล่าความจริงรัวเร็ว

"เดิมทีข้าเกิดในแดนเหนือสุดขั้ว เป็นสมาชิกเผ่าหนอนน้ำแข็ง เป็นสัตว์วิญญาณหายากที่มีธาตุวิญญาณ แต่ข้าไม่มีพลังต่อสู้เลย"

"แต่ตอนที่หนีศัตรูตามธรรมชาติโดยบังเอิญ ข้าตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยไขกระดูกน้ำแข็งชั้นเลิศ เมื่อไม่มีศัตรูมารบกวน ข้าก็กินของวิเศษพวกนั้นไปเรื่อยๆ จนร่างกายวิวัฒนาการ กลายเป็นสัตว์วิญญาณหมื่นปี แสนปี และเก้าแสนปี"

"ทว่าถึงแม้บำเพ็ญเพียรจนเกือบจะถึงระดับล้านปี ข้าก็ยังสู้ใครไม่ได้อยู่ดี พอมุดออกจากถ้ำน้ำแข็ง ข้าก็พลัดตกลงไปในมหาสมุทร ต้องคอยหลบหนีสัตว์วิญญาณแข็งแกร่งตัวอื่นๆ ร่อนเร่พเนจรมาเรื่อย จนสุดท้ายก็มาโผล่ที่นี่ ป่าใหญ่ซิงโต่ว"