บทที่ 45 - ตบะสามร้อยปี

คำถามของเยี่ยนชื่อเสียเหมือนกับคนส่วนใหญ่ที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมครั้งแรก

เผชิญกับสายตาสงสัยของเขา ซูลั่วยิ้ม กำลังจะอ้าปาก แต่มีอีกคนช่วยอธิบายแทนแล้ว

"ที่นี่คือโรงเตี๊ยมกาลเวลา สถานที่เชื่อมต่อหมื่นโลก!"

ซูลั่วหันไปมองอาจารย์เก้าที่พูดแทรก ยิ้มพยักหน้าให้

อาจารย์เก้ารีบประสานมือคารวะ แล้วหันไปมองเยี่ยนชื่อเสีย

นักพรตหน้าตาเหมือนเทพจงขุยผู้นี้แสดงฝีมือออกมาได้น่าตกตะลึง จนเขาอดไม่ได้ที่จะอยากผูกมิตร

"เจ้าคือ?" เยี่ยนชื่อเสียมองอาจารย์เก้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาดูออกว่าชายผมสั้นคนนี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรเหมือนกัน แต่ตบะของเจ้านี่มันธรรมดาเกินไป

"เพื่อนๆ เรียกข้าว่าอาจารย์เก้า ท่านเรียกข้าว่าอาเก้าก็ได้" อาจารย์เก้าพูด "ข้าก็แค่ผู้บำเพ็ญเพียรที่ไร้ผลงานคนหนึ่งเท่านั้น!"

เยี่ยนชื่อเสียพยักหน้า คิดในใจว่าเจ้านี่รู้จักประมาณตนดี

อายุตั้งปูนนี้มีตบะแค่นิดเดียว ก็ไร้ผลงานจริงๆ นั่นแหละ

"หมื่นโลกที่เจ้าว่าคือ?" เขาถาม

"จอมยุทธ์เยี่ยนคงพอดูออก ท่านกับข้ามาจากคนละโลกกัน" อาจารย์เก้ากล่าว

เยี่ยนชื่อเสียใจกระตุก ลอบสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ อย่างละเอียด

สไตล์การตกแต่งในโรงเตี๊ยมแตกต่างจากทุกที่ที่เขาเคยไปจริงๆ

ที่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ยมโลกที่ผีอยู่ และดูไม่เหมือนแดนสวรรค์ที่มีไอเซียนลอยอบอวล

อาจารย์เก้าเริ่มแนะนำโลกของตัวเองไปพลางๆ

ราชวงศ์ถึงคราวสิ้นสุด มหาอำนาจกับขุนศึกครองเมือง ภูตผีปีศาจอาละวาด ประชาชนเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า

แล้วเขาก็พูดถึงจิ๋นซีฮ่องเต้ และโลกของเซียวเหล่งนึ่ง

"ไม่มีปีศาจและภูตผี?"

ได้ยินอาจารย์เก้าบรรยายถึงต้าฉินและโลกมังกรหยก เยี่ยนชื่อเสียเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

อาจารย์เก้าพยักหน้าจริงจัง "ไว้จอมยุทธ์เยี่ยนเจอพวกเขาเดี๋ยวก็รู้เอง"

เยี่ยนชื่อเสียเหลือบมองเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนข้างๆ โดยสัญชาตญาณ ถอนหายใจว่า "หากไร้ภูตผีปีศาจ นั่นจะโชคดีเพียงใด!"

อาจารย์เก้ากลับไม่เห็นด้วย "ใจคนน่ากลัวกว่าภูตผี!"

"ใช่" เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนแทรกขึ้นเสียงอ่อย

เยี่ยนชื่อเสียชำเลืองมองนาง เห็นผีสาวหดตัวถอยหลัง ก็พยักหน้ายอมรับ "คนรู้ผีน่ากลัว ผีรู้คนใจอำมหิต"

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นท่าทางดุร้ายของเยี่ยนชื่อเสีย สุดท้ายก็ไม่กล้าพูด ได้แต่แอบมองซูลั่ว

นางตระหนักแล้วว่า ชายหนุ่มผมสั้นลึกลับผู้นี้ เก่งกาจกว่านักพรตเคราดกตรงหน้าไม่รู้กี่เท่า

ที่สำคัญกว่านั้น เขาไม่ได้มองนางด้วยสายตาแปลกแยก

อาจารย์เก้าเปลี่ยนหัวข้อไปที่ซูลั่วพอดี

เขาแนะนำกับเยี่ยนชื่อเสียว่า "คุณซูคือเจ้าของโรงเตี๊ยมกาลเวลา ผู้รอบรู้ทุกสิ่ง ทำได้ทุกอย่าง!"

เห็นเยี่ยนชื่อเสียมองมา ซูลั่วยิ้มพยักหน้า ในใจแอบบ่นว่าอาจารย์เก้าขี้โม้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาก็แค่เพิ่งไปหาหนังดูมาเยอะหน่อยเท่านั้นเอง

"แต่ที่มหัศจรรย์ที่สุดต้องยกให้เหล้าพวกนั้น" อาจารย์เก้าชี้ไปที่เมนูสุรา "เหล้าทุกชนิดมีความสามารถเหลือเชื่อ จอมยุทธ์เยี่ยนลองดูสิ"

เยี่ยนชื่อเสียมองตามสายตาเขาไป แวบแรกก็เห็นสุราสายเลือดบรรพบุรุษ

พอเห็นว่าเหล้าแก้วนี้เพิ่มอายุขัยห้าพันปี ต่อให้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ เขาก็ยังตกใจสุดขีด

จากนั้นเขาก็มองพวกสุราโลหิตอสูรและสุรามนุษย์หมาป่า ในใจเริ่มลังเลสงสัย

จนกระทั่งเห็น [วิชาเต๋าเหมาซาน] ฉบับไม่สมบูรณ์ และตบะยี่สิบปี เขาถึงกลับมาสนใจอีกครั้ง

"เหล้าพวกนี้เพิ่มตบะได้จริงหรือ?" เยี่ยนชื่อเสียมองซูลั่ว

"แน่นอน" ซูลั่วพยักหน้า

อาจารย์เก้าพูดเสริมข้างๆ ว่า "เดิมทีข้ามีตบะแค่ยี่สิบปี จะจัดการผีดิบที่เพิ่งกลายร่างยังต้องออกแรงเหนื่อย แต่ตั้งแต่ดื่มสุราตบะยี่สิบปีไปแก้วหนึ่ง ให้ข้าเจอผีดิบแบบนั้นอีกข้าต่อให้มือหนึ่งได้เลย"

เยี่ยนชื่อเสียทำหน้าแปลกๆ คิดในใจว่าเจ้านี่เมื่อก่อนอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่สำหรับเหล้าเพิ่มตบะพวกนี้ เขาคันไม้คันมืออยากได้อยู่เหมือนกัน

จากนั้นเขาก็มองเหล้าที่เหลือ

พอกวาดตาไปเจอสุรานักรบมังกร ดวงตาเขาก็เป็นประกาย

ถึงกับเพิ่มความเข้าใจห้าร้อยจุด!

ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร เขารู้ซึ้งถึงความสำคัญของ "ความเข้าใจ" ดี

และความเข้าใจส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ของที่เพิ่มความเข้าใจได้ในภายหลังมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

ตัวเขาที่ศิษย์ร่วมสำนักต่างอิจฉา ค่าความเข้าใจตามการประเมินของโรงเตี๊ยมก็แค่สองร้อยต้นๆ เท่านั้น

มีความเข้าใจระดับนี้ วิชาอะไรก็คงตีแตกได้ง่ายดายไม่ใช่เหรอ?

วิชาที่มีอยู่ในมือ ก็น่าจะบรรลุถึงขั้นสูงกว่านี้ได้แน่

แต่ทว่า...

"เหรียญกาลเวลาคืออะไร?" เยี่ยนชื่อเสียถาม

ซูลั่วยิ้ม "จอมยุทธ์เยี่ยนสามารถเอาของมีค่าในตัวขายให้โรงเตี๊ยม ก็จะได้เหรียญกาลเวลา"

ได้รับคำอนุญาต มูลค่าสิ่งของต่างๆ ในตัวเยี่ยนชื่อเสียก็ถูกประเมินออกมา

[ตบะสามร้อยปี มูลค่า 7,500 เหรียญกาลเวลา]

[《เคล็ดกระบี่เซียนหยวน》 มูลค่า 10,000 เหรียญกาลเวลา]

[《คาถาไท่อีปราบมารคุ้มกาย》 มูลค่า 10,000 เหรียญกาลเวลา]

[《คัมภีร์วัชรสูตร》 มูลค่า 10,000 เหรียญกาลเวลา]

[《วิชาค่ายกลฉีเหมินตุ้นเจี่ย》 มูลค่า 5,000 เหรียญกาลเวลา]

เห็นตัวเลขบนหน้าจอแสง เยี่ยนชื่อเสียยังไม่รู้สึกอะไร แต่อาจารย์เก้าตาถลนไปแล้ว

เขาลองคำนวณในใจ ได้ตัวเลขที่น่าตกใจออกมา

สี่หมื่นกว่าเหรียญกาลเวลา!

นี่กระโดดขึ้นมาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของโรงเตี๊ยมเลยนี่นา!

อาจารย์เก้าอิจฉาสุดๆ

ถ้าเขามีเหรียญกาลเวลาเยอะขนาดนี้ จะต้องลำบากตระเวนหาผีทุกวันทำไม

โดยเฉพาะวิชาราคาเป็นหมื่นเหรียญพวกนั้น ยิ่งทำให้เขาใฝ่ฝัน

เยี่ยนชื่อเสียยืนยันกับซูลั่วว่าจะไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกาย ก็โบกมือขายทิ้งอย่างป๋า

จากนั้น เขาจ่ายสองพันเหรียญกาลเวลาซื้อสุรานักรบมังกรที่เล็งไว้แต่แรก

ถือแก้วเหล้า เขากำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ ก็เห็นเมนูสุรารีเฟรช

"เอ๊ะ ตบะสามร้อยปี"

เห็นเหล้าใหม่ที่เพิ่มขึ้นมา เยี่ยนชื่อเสียก็เข้าใจที่มาของมันทันที

เขาแทบไม่ลังเล จ่ายเจ็ดพันห้าร้อยเหรียญกาลเวลาซื้อเหล้าแก้วนี้

จริงๆ ตบะของเขาไม่ได้สูงส่งอะไรมากนัก

ถ้าไม่ใช่เพราะมีศาสตราวุธเทพเจ้าติดตัวหลายชิ้น เขาคงไม่กล้าเหยียบย่างเข้าวัดหลานรั่วง่ายๆ

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะชนะปีศาจต้นไม้ที่ครองวัดหลานรั่วได้

แต่ถ้าได้ตบะเพิ่มมาสามร้อยปีจริงๆ การจัดการปีศาจต้นไม้นั่นก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้ว

ประคองเหล้าสองแก้ว เยี่ยนชื่อเสียไปนั่งที่โต๊ะว่าง

อาจารย์เก้าเห็นเยี่ยนชื่อเสียไม่มีทีท่าจะเลี้ยงเหล้า ก็ผิดหวังนิดหน่อย ได้แต่เดินตามไปเงียบๆ

มียอดคนแบบนี้อยู่ตรงหน้า มีโอกาสผูกมิตรเขาจะไม่พลาดแน่นอน

เพียงแต่เขาเริ่มคิดถึงจิ๋นซีฮ่องเต้ที่หายหน้าไปหลายวันตะหงิดๆ

พี่เจิ้งช่างใจป้ำเหลือเกิน!

เยี่ยนชื่อเสียหยิบสุรานักรบมังกรขึ้นมาก่อน

น้ำเหล้าใสแจ๋ว ส่งกลิ่นหอมจางๆ

เขาดมเบาๆ ชมว่า "เหล้าดี" แล้วกระดกเข้าไปคำโต

รสชาติเหล้าถูกปากเขามาก

ชมไม่ขาดปาก เขาื่มสุรานักรบมังกรจนหมดแก้ว

แสงแห่งปัญญาเบ่งบานในสมอง ปัญหาการฝึกตนมากมายคลี่คลายลงในพริบตา

เยี่ยนชื่อเสียตาลุกวาว ตื่นเต้นสุดขีด

เขาชักกระบี่ออกมา มือหนึ่งถือสุราตบะสามร้อยปีอีกแก้ว อีกมือร่ายรำกระบี่

"เต๋า เต๋า เต๋า, เต๋าที่อธิบายได้มิใช่เต๋าที่แท้จริง, เต๋าฟ้า เต๋าดิน เต๋าคน เต๋ากระบี่..."

อาจารย์เก้ามองจนตาค้าง

หรือว่าที่ข้าตบะตื้นเขิน เป็นเพราะข้าไม่รู้จักเมาอาละวาดแบบนี้?

(จบแล้ว)