บทที่ 40 หรือว่า... พระองค์มีอยู่จริง?

บทที่ 40 หรือว่า... พระองค์มีอยู่จริง?

หลินโปเพิ่งจะจัดการสรุปยอดบัญชีร่วมกับทุกคนจากแดนสวรรค์สุญญตาจนเสร็จสิ้น เขายังไม่ทันจะมีเวลาเปิดดูวิดีโอสั้นเลยด้วยซ้ำ

ทว่าพอเปิดแอปฯ โตวโตวกับป๋อป๋อขึ้นมา ก็เห็นวิดีโอที่ติดอันดับฮอตเสิร์ชทันที

…

"ใบแปะก๊วยนั่นเป็นทองคำแท้อย่างนั้นเหรอ?!" หลินโปอุทานด้วยความตกใจ

"นายไม่รู้เรื่องเลยเหรอ? ไม่ใช่ว่าจงใจสร้างกระแสขึ้นมาหรอกนะ? เรื่องแบบนี้ถ้าโดนจับได้ว่าโกหกหลอกลวง นายได้จบเห่แน่!"

หลี่ม่อที่อยู่อีกฟากของสายโทรศัพท์ พอได้ยินว่าหลินโปดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องรู้ราว ก็รู้สึกเลือดขึ้นหน้าจนแทบจะวูบ

"เดี๋ยวนะ ผมขอไปสอบถามหุ้นส่วนแป๊บนึง..."

หลินโปรีบสื่อสารกับระบบในใจทันที

"ตกลงว่าเรื่องใบแปะก๊วยวันนี้นี่มันยังไงกันแน่ เป็นทองคำแท้งั้นเหรอ? ฝีมือแกใช่ไหม? ฉันไม่ได้มีเงินถุงเงินถังมาเล่นอะไรแบบนี้กับแกนะ แค่สร้างเอฟเฟกต์นิดหน่อยก็พอแล้ว นี่เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?"

[ไม่ใช่ฉันหรอกนะ~|?'-'?)??]

[เป็นท่านผู้นั้นในศาลเจ้าที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมาน่ะสิ พอพระองค์ดีใจเป็นอย่างมาก ก็เลยอยากจะให้ทุกคนได้มีความสุขร่วมกัน~~]

…

หลินโปถึงกับนิ่งอึ้งไป

ในศาลเจ้า... ท่านผู้นั้น…

"เดี๋ยวก่อน ช้าก่อน ฉันเริ่มตามไม่ทันแล้ว แกกำลังจะบอกว่าในศาลเจ้านั่นมีเทพไฉ่เสินสถิตอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?"

[เอเฮะ ?????]

[แต่ไม่ต้องกังวลไปนะ มีเพียงใบไม้ที่ถูกผู้คนเก็บรักษาไว้อย่างดีเท่านั้นที่จะค่อยๆ กลายเป็นทองคำ ส่วนใบที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นจะจมหายลงสู่ผืนดินไปเอง จะไม่มีผลกระทบใดๆ ตามมาทั้งสิ้น]

อะไรคือไม่มีผลกระทบ? หมายความว่าฉันเก็บมาเป็นของตัวเองไม่ได้แล้วงั้นสิ!

ใบที่เขาหยิบติดมือมาส่งๆ เมื่อกี้ ก็เพิ่งจะมอบให้นักท่องเที่ยวคนนั้นไปแล้วด้วย!

เมื่อครู่ยังแอบคิดอยู่เลยว่าพอที่นี่ปิดทำการจะลองไปเดินเก็บเพิ่มดูสักหน่อย ตอนนี้หมดหวังแล้ว!

หลินโปยกโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยแววตาเหม่อลอย "ผมเช็กดูแล้ว เป็นฝีมือของหุ้นส่วนผมเองแหละ..."

"อ้อ งั้นก็ดีไป มิน่าล่ะช่วงนี้ที่นี่ถึงได้เริ่มเข้าที่เข้าทาง หุ้นส่วนของนายน่ะไว้ใจได้แน่ใช่ไหม? เล่นใหญ่ขนาดนี้ นายคงไม่ได้ขายหุ้นทิ้งไปหมดแล้วหรอกนะ?"

"พี่วางใจได้เลย ไว้ใจได้แน่นอน พวกเราสองคนสนิทกันราวเป็นคนคนเดียวกัน เขาไม่เอาหุ้นเลยสักนิด"

"..." ต้องเป็นการขายเรือนร่างแลกมาแน่ๆ!

"ผมรู้ว่าพี่กำลังคิดอะไรอยู่ ไม่มีเศรษฐินีที่ไหนทั้งนั้นแหละ!"

"แค่กๆ งั้นนายก็พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้คาดว่าศึกหนักแน่นอน"

หลินโปวางสายแล้วเรียกเปิดระบบขึ้นมาอีกครั้ง

"อืม... ฉันจำเป็นต้องไปเข้าพบท่านผู้นั้นที่ศาลเจ้าไฉ่เสินไหม?"

[พระองค์ยังไม่ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ แถมวันนี้ยังดูจะตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อย เพราะฉะนั้นคุณสามารถไปพบพระองค์ในวันหลังได้]

[อีกอย่าง โฮสต์ต่างหากที่เป็นเจ้าของที่นี่ ทุกสรรพสิ่งในสถานที่แห่งนี้ล้วนดำรงอยู่ได้ก็เพราะโฮสต์]

หลินโปเลิกคิ้วขึ้น "เลิกประจบสอพลอได้แล้ว มาตรวจสอบผลงานของวันนี้กันดีกว่า"

เมื่อครู่ตอนที่หลินโปกำลังวุ่นอยู่ เขาได้ปิดการแจ้งเตือนของพื้นที่ท่องเที่ยวไว้ ตอนนี้ข้อความทั้งหมดจึงเด้งพรึบพรับขึ้นมาพร้อมกัน

[จำนวนผู้เข้าชมในวันนี้ถึง 999 คน ขาดอีกเพียงคนเดียวก็จะบรรลุเป้าหมาย 1,000 คน]

[ยินดีด้วย โฮสต์ทำรายได้รายวันของพื้นที่ท่องเที่ยวทะลุ 50,000 บรรลุความสำเร็จ "รับทองเต็มถังในวันเดียว"!]

[ยินดีด้วย โฮสต์เปิดจุดเช็คอินศาลเจ้าไฉ่เสินได้สำเร็จ]

[ความคืบหน้าในการพัฒนาเมืองถามเซียนเพิ่มขึ้น 10%...]

[เงินรางวัลถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว!]

[ยินดีด้วย ฉายาของโฮสต์ได้เลื่อนระดับเป็น LV2 กรุณาไปที่หน้าข้อมูลส่วนตัวเพื่อสวมใส่!]

…

หืม? ฉายาเจ้าแห่งสู่หลิงยังอัปเกรดได้อีกเหรอ?

หลินโปไล่กดปิดข้อความแจ้งเตือนทีละอัน แล้วรีบเปิดหน้าต่างข้อมูลตัวละครของตนเองขึ้นมาดูทันที

เมื่อเทียบกับตอนแรกเริ่ม มันมีการเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

[โฮสต์: หลินโป

ระดับพลัง: มนุษย์เดินดิน

ฉายา: เจ้าแห่งสู่หลิง

ระดับฉายา: LV2

เอฟเฟกต์ฉายาปัจจุบัน:

LV1. เจ้าของพื้นที่ท่องเที่ยว! ไม่มีผู้ใดสามารถทำร้ายได้ภายในอาณาเขตของตนเอง!

LV2. ผู้รู้แจ้งแห่งเขตท่องเที่ยว ทุกสรรพสิ่งในพื้นที่ท่องเที่ยวไม่อาจหลุดรอดสายตาไปได้ (ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่)

ระยะเวลาดำเนินการ: 11 วัน

ระดับพื้นที่ท่องเที่ยว: LV.1

จำนวนจุดท่องเที่ยวปัจจุบัน: 1

ค่าชื่อเสียงพื้นที่ท่องเที่ยว: 58,972 (เริ่มมีชื่อเสียง)

รายได้วันนี้: 67,638

จำนวนพนักงาน: 3

เหรียญเมฆา: 1,315,000

อุปกรณ์: ไม่มี

คะแนนพื้นที่ท่องเที่ยว: 3.2 ดาว

จำนวนรีวิว (ดี/แย่): 300/26]

"สถานการณ์ดีขึ้นมากเลยนี่!"

หลินโปเปิดใช้งานเอฟเฟกต์ LV2 ของฉายาเจ้าแห่งสู่หลิงทันที

พลันข้อมูลมหาศาลของพื้นที่ท่องเที่ยวก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง เพียงแค่เขานึกอยากจะดูส่วนไหน ภาพส่วนนั้นก็จะปรากฏขึ้นตามจิตสำนึกในทันที!

หากจะพูดให้ถูกก็คือ เขาไม่ได้ใช้ตาดู แต่ใช้ ‘สมอง’ ในการรับรู้ ความรู้สึกนี้ช่างน่าอัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง

ภาพของเมืองถามเซียนปรากฏขึ้นอย่างละเอียดลออ เขาเห็นคนจากสำนักฟ้าครามกำลังยึดครองม้านั่งยาวในยามค่ำคืนเพื่อเริ่มการฝึกตน

เซียวอวี้เอ๋อร์ที่ใช้พลังจิตควบคุมหุ่นเชิดจนหมดแรงก็นอนหลับอุตุไปแล้ว

ส่วนฮู่ว่านหลี่กำลังขับพิษรักษาอาการบาดเจ็บอย่างเคร่งเครียดจนทั้งร่างแทบจะกลายเป็นหุ่นดิน

ทุกคนที่เข้ามาในพื้นที่ท่องเที่ยวผ่านการเชิญชวนลงทุนจะแสดงผลเป็นสีน้ำเงิน ส่วนพนักงานอย่างหลี่โหยวและเย่เซิ่งเทียนจะเป็นสีเขียว

หลินโปอดไม่ได้ที่จะมองไปยังศาลเจ้าบนยอดเขา ภายในนั้นมีจุดสีทองเรืองรองจุดหนึ่ง รูปร่างคล้ายกับ... เด็ก?

แม้จะดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็น แต่หลินโปก็ไม่กล้าจ้องมองต่อไปนานนัก

ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ตรงลำน้ำทางทิศตะวันตกของพื้นที่ท่องเที่ยว ปรากฏจุดสีแดงเล็กๆ สองจุด

สีแดงคือผู้บุกรุกงั้นเหรอ?

หลินโปครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดร้านค้าเพื่อซื้อไอเทมเอฟเฟกต์ [หมอกแม่น้ำ] และ [ลมแม่น้ำ] มาวางลงบนผิวน้ำ

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เขาไม่อยากไปรบกวนการฝึกตนของเกาหมิงเฟิ่ง

ไอเทม [หมอกแม่น้ำ] สามารถสร้างหมอกหนาปกคลุมลำน้ำ ให้บรรยากาศแดนเซียนราวกับความฝัน

ทว่าในขณะเดียวกันก็ทำให้ผู้คนหลงทิศหลงทางและเป็นอุปสรรคต่อการเดินเรือ ส่วน [ลมแม่น้ำ] จะสร้างกระแสลมพัดเอื่อยๆ บนแม่น้ำ มอบความเย็นสบายให้แก่นักท่องเที่ยว

"วางลงไปพร้อมกันเลยแล้วกัน..."

คนสองคนในแม่น้ำคือชาวบ้านละแวกนั้น เมื่อครู่ขณะกำลังล้อมวงดื่มเหล้า พวกเขาบังเอิญเลื่อนมือถือไปเจอวิดีโอที่พื้นที่ท่องเที่ยวกำลังแจกใบไม้ทองคำ

และเพิ่งจะรู้ว่าสถานที่แห่งนั้นอยู่ติดกับหมู่บ้านของตนเองนี่เอง!

ทั้งคู่จึงเห็นดีเห็นงามแอบว่ายน้ำลอบเข้าไปเพื่อหวังจะหาทองคำ

ทว่าว่ายไปว่ายมา จู่ๆ หมอกหนาก็ลงจัดจนมองไม่เห็นทาง!

มิหนำซ้ำยังถูกลมแม่น้ำพัดจนร่างลอยห่างจากฝั่งออกไปเรื่อยๆ!

ทั้งสองเริ่มรู้สึกหนาวสั่นจนเข้ากระดูก ในใจเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ

สุดท้ายจึงได้แต่ตะเกียกตะกายกลับขึ้นฝั่งทางเดิม แล้วมองไปยังพื้นที่ท่องเที่ยวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะถอดใจยอมแพ้และจากไปในที่สุด

หลินโปยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ทักษะนี้ใช้งานได้จริงกว่าอันก่อนหน้านี้มากนัก

เมื่อเป็นเช่นนี้ หากมีจุดไหนในพื้นที่ท่องเที่ยวต้องแก้ไข เขาก็สามารถตรวจสอบได้โดยตรง

หลินโปเปิดแผนที่เมืองถามเซียนขึ้นมาเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ภาพรวม

[เมืองถามเซียน]

ความคืบหน้าการพัฒนา: 40%

จำนวนผู้เข้าชมวันนี้: 999

คำอธิบาย: เมืองโบราณทิวทัศน์งดงาม เส้นทางหลักที่ผู้แสวงหาเซียนต้องผ่าน

จำนวนร้านค้า: 23 แห่ง

จุดเช็คอินที่เปิดให้บริการ: ⅓

[ศาลเจ้าเทพไฉ่เสิน]

เอฟเฟกต์การเช็คอิน: หากจำนวนผู้เช็คอินต่อวันเกิน 100 คน รายได้ของจุดท่องเที่ยวจะเพิ่มขึ้น 10% หากเกิน 1,000 คน จะเพิ่มขึ้น 20%...

ร้านค้าที่เข้าร่วม: 4 แห่ง (ร้านอาภรณ์, ร้านตีเหล็ก, ร้านกลไกไม้ปริศนา, ด่านถามใจ)

จำนวนพนักงาน: 3

เย่เซิ่งเทียน: ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำ, ทักษะ: กระบี่ปฐมกาล, หมื่นกระบี่คืนสู่หนึ่ง, การปรากฏตัวของวีรบุรุษ

หลี่โหยว: มนุษย์เดินดิน, ทักษะ: ยอดเชฟระดับหนึ่ง, เชี่ยวชาญอาหารเสฉวน, อาหารซานตง, อาหารหวยหยาง…

ผู้เฒ่าจาง: มนุษย์เดินดิน, ทักษะ: ความรู้สึกต่อหน้ากล้อง, ท่วงท่าการตกปลา

จำนวนผู้เข้าชมวันนี้: 0

คุณภาพอากาศ: ไอออนลบ 2,000 หน่วย/cm³

ปริมาณปราณวิญญาณ: 100 หน่วย/cm³

รายได้เดือนนี้: 67,638

วันนี้คือวันที่ 1 เมษายน

หากรวมกับรายได้ช่วงปลายเดือนที่แล้ว รายได้ในช่วงสองสามวันนี้ก็น่าจะเกินหนึ่งแสนไปเล็กน้อยแล้ว นี่ขนาดเขายังตั้งราคากิจกรรมต่างๆ ไว้ค่อนข้างต่ำอีกด้วย

เนื่องจากการเปิดศาลเจ้าไฉ่เสิน ทำให้ค่าพลังปราณฟ้าดินและไอออนลบของเมืองถามเซียนเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

หากไม่นับเรื่องหนี้สินที่มีอยู่ ตอนนี้ทั้งเงินทุนและค่าชื่อเสียงก็ไม่ได้ขัดสนนัก

ส่วนค่าชื่อเสียง เขาจะเก็บไว้ใช้สำหรับตำหนักบัญชาเซียน

ทว่าก่อนที่ตำหนักบัญชาเซียนจะสร้างเสร็จ จำนวนนักท่องเที่ยวย่อมต้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เขาจำเป็นต้องขยายขอบเขตของเมืองถามเซียนให้กว้างขวางขึ้นก่อนหน้านั้น!

แกนหลักของเมืองถามเซียนคือตัวเมือง

ทว่าในแผนที่ ทั้งแม่น้ำที่โอบล้อมเมือง อ่างเก็บน้ำที่อยู่ติดกัน รวมถึงยอดเขาทางทิศตะวันออกที่เป็นที่ตั้งของศาลเจ้าเทพไฉ่เสิน

ล้วนอยู่ในเขตการปกครองของเมืองถามเซียนทั้งสิ้น

หลินโปหลับตาลง เข้าสู่มุมมองรู้แจ้งเพื่อตรวจสอบพื้นที่ท่องเที่ยวทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน