บทที่ 95: การแข่งขัน

บทที่ 95: การแข่งขัน

"เข้าใจไหม?"

ผู้ไร้ปรารถนากระซิบถามเพื่อนเก่าที่ยืนอยู่ข้างกาย

พวกเขายืนดูการดวลระหว่างไฮร์ลานและมิสไซมาหลายตาติดต่อกัน แม้แต่ผู้มาใหม่ที่เพิ่งสัมผัสฮาร์ทสโตนก็สามารถเข้าใจวิธีเล่นได้ในทันที

"เข้าใจกติกา แต่ไม่เข้าใจหลักการ"

ชายชราชุดเทาลูบเครายาว พลางจ้องมองเครื่องจักรเวทมนตร์ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับเครื่องจักรเวทมนตร์ที่ซับซ้อนขนาดนี้ นับตั้งแต่ที่เขาเคยสำรวจซากโบราณสถานใต้ดิน

แม้หน้าที่ของเครื่องจักรนี้จะมีไว้เพื่อความบันเทิงเท่านั้น แต่ระบบโครงสร้างของมันเป็นสิ่งที่ชายชราชุดเทาไม่เคยได้ยินมาก่อน

เขาไม่มี 'ตาที่สาม' เหมือนผู้ไร้ปรารถนา จึงได้แต่ขบคิดว่ากลไกการคำนวณผลลัพธ์ของแอนิเมชันและการ์ดเหล่านี้ ถูกสร้างขึ้นผ่านจารึกได้อย่างไร โดยดูจากภาพที่แสดงในฮาร์ทสโตน

ผลคือ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งสับสน... จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไขปริศนาหลักการทำงานข้างในไม่ออก

นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับเขาที่มีทักษะจารึกระดับสูง อย่างน้อยเขาก็เชี่ยวชาญจารึกมากกว่า 200 รูปแบบแล้ว

แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า องค์ความรู้ที่เขาใช้เวลาศึกษากว่าร้อยปีกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

"ท่านผู้เฒ่าทั้งสองครับ ข้าเสียใจที่ต้องบอกว่าสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่แค่มองดูก็จะเข้าใจได้หรอกนะครับ"

โจชัวได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของพวกเขา อันที่จริงพวกเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอยู่แล้ว

ถ้าพวกเขาเรียนรู้ภาษาคอมพิวเตอร์ได้จากการดูถ่ายทอดสดฮาร์ทสโตนจริงๆ หลายปีที่โจชัวทุ่มเทเขียนโปรแกรมบนโลกเดิมคงสูญเปล่าแน่ๆ

ยังไม่นับว่าพวกเขาอาจจะไม่รู้จักคอนเซปต์ของ 'คอมพิวเตอร์' ด้วยซ้ำ

"คราวนั้นเจ้าก็ทำแบบนี้สินะ..."

ตอนที่ชายชราชุดเทาเจอโจชัวครั้งก่อน เขากำลังคิดหาวิธีสร้าง 'หน้าต่างแชต'

แม้จะมีเวทมนตร์ที่ส่งเสียงถึงกันได้ แต่การแสดงตัวอักษรในครรลองสายตาและส่งข้อมูลหากันผ่านตัวอักษร เป็นเวทมนตร์ที่ไม่สามารถสร้างได้ด้วยระบบจารึกใดๆ ในยุคปัจจุบัน

"ไม่เชิงครับ ด้วยความช่วยเหลือของคุณไฮร์ลานและผู้ช่วยของข้า ซิริ... และองค์กรลึกลับที่ชื่อว่า 'บลิซซาร์ด' "

โจชัวเล่นลิ้นนิดหน่อยก่อนจะยอมอธิบายประเด็นสำคัญที่พวกเขาอยากรู้

นั่นทำให้ผู้ไร้ปรารถนาและชายชราชุดเทาหันไปมองซิริและไฮร์ลานตามลำดับ

ในสายตาของพวกเขา ซิริและไฮร์ลานเป็นเพียงผู้ฝึกหัดเวทมนตร์ธรรมดา พวกเขาจึงสนใจองค์กรลึกลับที่ชื่อบลิซซาร์ดที่โจชัวพูดถึงมากกว่า

ผู้ไร้ปรารถนาไล่เรียงองค์กรทั้งหมดที่เขาเคยติดต่อด้วยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะบนดินหรือใต้ดิน ไม่ว่าจากประเทศไหน เขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อองค์กรบลิซซาร์ดเลย

"แต่องค์ความรู้จารึกพื้นฐานที่สุดที่ใช้สร้างเกมนี้ มาจากดินแดนอันไกลโพ้นครับ"

โจชัวโกหกเล็กน้อยตรงนี้ คาออสเดมอนไม่ได้สนใจที่จะควบคุมจารึกเวทมนตร์หรอก

ในฐานะอาร์คบิชอปแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ผู้ไร้ปรารถนาย่อมไม่ใช่คนธรรมดา และความรู้เรื่องการเขียนโปรแกรมเหล่านี้ โจชัวก็เรียนรู้มาจากโลกเดิม

เมื่อโจชัวพูดแบบนี้ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่กระตือรือร้นของชายชราชุดเทา

"ดินแดนอันไกลโพ้น..."

ชายชราชุดเทาดูเหมือนยังครุ่นคิดว่าดินแดนนั้นไกลแค่ไหน ในขณะที่ผู้ไร้ปรารถนาพอจะเดาได้บ้างแล้ว

จอมเวทคือกลุ่มคนบ้าคลั่งที่หิวกระหายความรู้ เพียงคำว่า 'มาจากดินแดนอันไกลโพ้น' ก็เพียงพอที่จะกระตุ้นความสนใจของพวกเขาได้แล้ว

เพราะในซากโบราณสถานใต้ดินของนอร์แลนด์มีความลับที่ยังไม่มีใครรู้อยู่มากมาย มากเสียจนพวกเขายังตีความออกมาไม่หมด

และโจชัว... ดูเหมือนจะสืบทอดความรู้ปริศนาเหล่านั้นมา ซึ่งแค่นี้ก็เพียงพอให้สภาเจ็ดคนเชิญโจชัวไป 'จิบชา' พร้อมหน้ากันแล้ว

แต่โจชัวไม่ได้ตั้งใจจะเก็บความรู้นี้ไว้คนเดียว

โจชัวไม่รังเกียจที่จะแบ่งปันความรู้พื้นฐานในการเขียนโปรแกรมให้พวกเขา เพราะถ้าโจชัวต้องการสร้างเกมระดับ AAA ในอนาคต เขาคงต้องเหนื่อยเขียนโปรแกรมคนเดียวแน่ๆ

"ข้ายินดีแบ่งปันความรู้นี้ครับ แต่ให้แค่คนเดียวในหมู่พวกท่านเท่านั้น"

การหาอาจารย์สอนความรู้ใหม่ย่อมต้องมีค่าเล่าเรียน เป็นแค่ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรม ค่าเล่าเรียนของโจชัวจึงถูกมาก แค่ให้พวกเขาร่วมมือแสดงละครเล็กๆ กับโจชัวก็พอ

"แค่คนเดียว? แล้วเงื่อนไข... คืออะไร?"

ผู้ไร้ปรารถนากระชับไม้เท้าในมือ เขาได้ยินเจตนาร้ายแฝงอยู่ในคำพูดของโจชัว แม้ความรู้ในมือโจชัวจะเย้ายวนใจ แต่โจชัวก็ยังเป็นปีศาจ เป็นศัตรูของเขา

กล่าวคือ โจชัวมีแนวโน้มสูงที่จะเสนอให้พวกเขาสองคนฆ่ากันเอง แล้วผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายถึงจะมีสิทธิ์เรียนรู้ นี่คือเล่ห์เหลี่ยมที่พวกปีศาจชอบใช้

"ง่ายมากครับ"

โจชัวชี้ไปที่ตู้เกมฮาร์ทสโตนตรงหน้า ตอนนี้ไฮร์ลานและมิสไซหยุดเล่นกันแล้ว

แค่ได้ยินบทสนทนาระหว่างผู้ไร้ปรารถนากับโจชัว มิสไซก็ไม่มีอารมณ์เล่นต่อแล้ว เพราะอาจารย์ของนางกำลังถูกปีศาจล่อลวง ด้วยความหวังที่จะเรียนรู้ความรู้ของปีศาจ!

มิสไซอ้าปากอยากจะแทรกบทสนทนาเพื่อหยุดการกระทำบ้าบิ่นของอาจารย์ แต่ผู้ไร้ปรารถนาดูเหมือนจะมองออก จึงยกมือห้ามมิสไซให้ใจเย็นลง

"อีกสักครู่ เครื่องจักรเวทมนตร์เครื่องนี้จะถูกนำไปจัดแสดงบนเวทีของงานนิทรรศการโลก ข้าหวังว่าระหว่างการสาธิต ข้าจะเชิญพวกท่านทั้งสองมาดวลฮาร์ทสโตนกันสัก 3 ตา โดยใช้กติกาชนะ 2 ใน 3 ผู้ชนะจะได้รับความรู้ที่ข้าได้มาจากซากโบราณสถานใต้ดินครับ"

โจชัวครุ่นคิดมาตลอดว่าจะโปรโมตฮาร์ทสโตนในงานนิทรรศการโลกอย่างไรให้ปังที่สุด สุดท้ายเขาก็ได้ข้อสรุปที่เรียบง่าย ถ้าใช้ศัพท์จากโลกเดิมก็คือ 'ดาราพรีเซนเตอร์'

ทั้งผู้ไร้ปรารถนาและชายชราชุดเทาต่างมีสถานะไม่ธรรมดาในนอร์แลนด์ ดูได้จากปฏิกิริยาของมิสไซและไฮร์ลาน แค่อิทธิพลของพวกเขาสองคนก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของทุกคนในงานได้แล้ว

"ข้อเสนอเจ้าเล่ห์น้อยกว่าที่ข้าคิดนะ แต่ก็ไม่มีปัญหา"

ชายชราชุดเทาตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด นี่เป็นเงื่อนไขที่ง่ายมากสำหรับเขา อีกเดี๋ยวเขาก็ต้องขึ้นเวทีใจกลางวังคริสตัลในนามของสถาบันอยู่แล้ว ถือโอกาสสาธิตวิธีใช้งานเครื่องจักรเวทมนตร์ให้โจชัวไปในตัวเลยก็ได้

ประเด็นคือเขายังไม่มีเด็คฮาร์ทสโตนเป็นของตัวเอง แต่เขาก็เข้าใจกติกาพื้นฐานจากการยืนดูเมื่อกี้แล้ว

"แล้วคำตอบของท่านอาร์คบิชอปผู้ไร้ปรารถนาล่ะครับ?"

ผู้ไร้ปรารถนาไม่ได้เอ่ยปาก แต่ตอบโจชัวด้วยการพยักหน้าเบาๆ

ทั้งสองเลือกที่จะยอมจำนนต่อสิ่งยั่วยวนของปีศาจ และนี่จะเป็นการแข่งขัน อีสปอร์ต ที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการครั้งแรกของโลกใบนี้

(จบตอน)