บทที่ 76: สัญญา

บทที่ 76: สัญญา

ชั้นสองคือสตูดิโอของโจชัว ช่วงหลังมานี้โจชัวนอนพักที่นี่ตลอด และซิริก็เช่นกัน

เพียงแต่วันนี้มีอะไรต่างออกไปนิดหน่อย เพราะวันนี้โจชัวย้ายเงินทั้งหมดที่ได้จากการเปิดโรงเตี๊ยมฮาร์ทสโตนขึ้นมาไว้บนชั้นสอง

"ถ้าท่านเอากองเหรียญทองพวกนี้ไปวางไว้ในป่า มันต้องล่อให้มังกรยักษ์บินลงมานอนทับพุงกางแน่ๆ!"

ซิริร่ายเวทแสงสว่างเพื่อทำให้ห้องสว่างไสว จนภูเขาเหรียญทองส่องประกายระยิบระยับ

นางอยู่ข้างกายโจชัวมานานพอสมควร โจชัวทำเรื่องที่น่าตกใจเกินจินตนาการมามาก แต่มีแค่ครั้งนี้แหละที่ทำให้ซิริรู้สึกถึงความสมจริงขึ้นมาบ้าง

นั่นมันเงินทั้งนั้น!

เงินกองมหึมาอยู่ตรงหน้า มากขนาดที่นางไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปตลอดชีวิต ถ้าไม่ใช่เพราะโจชัวห้ามไว้และบอกว่าเงินพวกนี้สกปรก ซิริคงกระโดดลงไปเกลือกกลิ้งบนกองทองพวกนี้แล้ว!

"ใจเย็นหน่อย ซิริ"

โจชัวมองเด็กสาวที่เคยจนจนแทบจะเป็นบ้ามาก่อน ใครที่เคยใช้ชีวิตในป่า ล่าหมีสีน้ำตาลและเสือมากิน ประทังชีวิต ย่อมไม่สามารถรักษาความเยือกเย็นได้เมื่อจู่ๆ ก็เห็นทรัพย์สินมหาศาลขนาดนี้อยู่ตรงหน้า

"ข้าเย็นอยู่แล้ว"

ซิริสูดหายใจเข้าลึกๆ นางเคยเห็นคนที่มีเหรียญทองเป็นหมื่นๆ มาแล้ว แต่นั่นมันเงินคนอื่น ไม่ใช่ของนาง

"แล้วท่านจะทำยังไงต่อ? หาหีบสักโหลมาใส่แล้วเอาไปฝังเหรอ?"

นี่เป็นวิธียอดนิยมที่ขุนนางบางคนใช้จัดการกับทรัพย์สิน หนึ่งคือฝากไว้ในคลังทอง แต่ขุนนางใหญ่บางคนก็มีที่ลับสำหรับเก็บทรัพย์สินของตัวเอง

"เอาไว้ใช้ขยายพื้นที่โรงเตี๊ยมครับ โรงเตี๊ยมนี้ยังเล็กเกินไป"

โจชัวจัดระเบียบกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน เศรษฐศาสตร์และการบริหารบุคคลไม่ใช่สิ่งที่โจชัวถนัดนัก แต่แค่ร่างหนังสือสัญญาจ้างงาน โจชัวยังพอทำได้

ตั้งแต่มีการบังคับใช้กฎหมายสิทธิบัตร อาณาจักรนอร์แลนด์ก็เริ่มให้ความสำคัญกับสัญญาต่างๆ มากขึ้น เช่น สัญญาจ้างงานที่มีกฎหมายรองรับมานานแล้ว

"จริงสิ ซิริ เซ็นเจ้านี่หน่อย"

โจชัวหยิบกระดาษที่ทำขึ้นอย่างประณีตแผ่นหนึ่งออกมา แล้วเลื่อนไปตรงหน้าซิริ

"นี่คืออะไร?"

ซิริหยิบกระดาษสีขาวขึ้นมาและกวาดตามองเนื้อหาในนั้น

"สัญญาขายตัวครับ" โจชัวเล่นมุกกับซิริ

"งั้นเซ็นหรือไม่เซ็นก็คงไม่ต่างกันมั้ง..."

ซิริชี้ไปที่สร้อยคอทับทิมที่นางสวมอยู่ มันเป็นธรรมชาติของเด็กผู้หญิงที่ชอบประดับตัวเองด้วยของแวววาว แต่ซิริไม่มีนิสัยแบบนั้น โดยเฉพาะไอ้สร้อยที่ห้อยคออยู่นี่ ทับทิมเม็ดนี้มันพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

"แน่นอนครับ หลังจากเจ้าเซ็นแล้ว หมายความว่าเจ้าเป็นพนักงานอย่างเป็นทางการของข้า และข้าจะถอดผลึกออริจิเนียมระเบิดได้ที่คอเจ้าออกให้"

โจชัวอยู่กับจอมเวทสาวคนนี้มานานพอสมควร และรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่ควรจะให้อิสระกับนางเสียที

"ถอดออก? ในที่สุดข้าก็จะได้กำจัดไอ้ของน่ารังเกียจนี่สักที ทุกคืนข้าไม่กล้าแม้แต่จะนอนตะแคงเลยนะ"

หลังจากซิริยอมรับว่ารู้จักโจชัว ยกเว้นช่วงแรกๆ ที่เจอกัน นางจมอยู่กับความหวาดกลัวที่ถูกปีศาจลักพาตัว

แต่หลังจากทำใจยอมรับชะตากรรมได้สักพัก ซิริก็พบว่าชีวิตแบบนี้ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

ท้ายที่สุด ข้อดีของการอยู่ข้างกายโจชัวคือ ในขณะที่หนังกำลังฉายไปทั่วนอร์แลนด์ ซิริได้เห็นต้นฉบับเป็นคนแรก และยังสามารถทวงต้นฉบับจากโจชัวได้ด้วย!

นี่คือเกียรติยศของการเป็นแฟนคลับหมายเลขหนึ่ง!

และ... หน้าที่!

ซิริหยิบปากกาขึ้นมาและเซ็นชื่อลงบนกระดาษ มันเปล่งแสงสลัวๆ ออกมา และจารึกที่ทำหน้าที่แทนตราประทับขี้ผึ้งก็ประทับตรา 'สมาคมการค้าโจชัว' ลงไป

สัญญานี้มีผลทันทีที่ซิริเซ็นชื่อ แสดงว่าซิริได้กลายเป็นศิลปินในสังกัดสมาคมการค้าของโจชัวอย่างเป็นทางการแล้ว

"ยินดีด้วยครับคุณจอมเวท ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนที่ทำสัญญากับปีศาจแล้วนะ"

โจชัวลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทำงานและยื่นมือออกไปเพื่อถอดผลึกดิบสีแดงที่อยู่บนคอของซิริมาเกือบครึ่งเดือน

ผิวที่คอของซิริเนียนละเอียดมาก เมื่อนิ้วของโจชัวสัมผัสโดนคอของจอมเวทสาว โจชัวรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายของนางเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย

พลังเวทสีเทาไหลออกจากนิ้วของโจชัว และริบบิ้นสีดำที่พันรอบคอของซิริก็คลายออก

หลังจากโจชัวถอดผลึกออริจิเนียมสีแดงสดออกมา เขาถ่ายเทพลังเวทเข้าไปเพื่อลบจารึกทั้งหมดที่สลักไว้บนนั้น

"ผลึกนี้เอากลับมาใช้ใหม่ได้ไหม?"

ซิริเพิ่งได้รับใบรับรองจอมเวทระดับสี่เมื่อไม่กี่วันก่อน นางทำสำเร็จด้วยวัยเพียงสิบเก้าปีในสมาคมจอมเวทแห่งนอร์แลนด์ จะเรียกว่าเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะก็ไม่ผิดนัก ต้องรู้ก่อนนะว่าพี่สาวของนางยังพยายามสอบระดับนี้อยู่เลย

ดังนั้นซิริจึงสัมผัสได้ไวมากว่าโจชัวลบจารึกที่สลักอยู่บนผลึกออกไปแล้ว

"ไม่ได้ครับ นี่เป็นคุณสมบัติของพลังเวทของข้า ถ้าแค่จารึกสามตัว การทำให้มันไร้ผลนั้นง่ายมาก"

เวทมนตร์ของคาออสเดมอนสามารถปั่นป่วนองค์ประกอบเวทมนตร์ใดๆ ก็ได้ ทำให้มันเข้าสู่สถานะ 'โกลาหล'

พูดตามตรง ผลึกออริจิเนียมเป็นของใช้แล้วทิ้ง หลังจากโจชัวลบจารึกสามตัวที่สลักบนผลึกสีแดงออก มันก็กลายเป็นแค่ 'ห้อนหินที่สวยนิดหน่อย' เท่านั้นเอง

"งั้นให้ข้าเก็บไว้เป็นที่ระลึก... ได้ไหม?" จู่ๆ ซิริก็พูดขึ้น

"ที่ระลึก? ระลึกถึงช่วงเวลาที่คุณซิริถูกข้ากักขังไว้ครึ่งเดือนน่ะเหรอครับ?"

โจชัวมั่นใจเลยว่าแม่สาวจอมเวทคนนี้ต้องเป็น สตอกโฮล์มซินโดรม หรือไม่ก็โรค 'ถ้าไม่ได้เห็นบทหนังตอนต่อไปข้าต้องขาดใจตายแน่'

"เก็บไว้กับข้าก็ไร้ประโยชน์ และข้ายอมรับว่าเจ้าใส่แล้วดูดีนะ"

เมื่อโจชัวส่งผลึกที่ไร้ประโยชน์แล้วคืนให้ซิริ เขาเห็นแก้มขาวเนียนของซิริขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ข้าแค่คิดว่าเจ้านี่น่าจะขายได้เงินนิดหน่อยน่า"

ซิริรับ 'ปลอกคอ' ที่อยู่บนคอนางมาครึ่งเดือนจากมือโจชัวอย่างไม่เกรงใจ แต่ก่อนที่ซิริจะทันได้แก้ตัวต่อ ห้องทำงานของโจชัวก็ต้อนรับแขกคนใหม่

"ข้า... มาขัดจังหวะพวกเจ้าหรือเปล่า?"

ไฮร์ลานยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงานของโจชัว มองดูน้องสาวของนางด้วยสายตามีความหมาย

นางไม่คิดเลยว่ายัยเด็กบ้าที่เคยใช้เวท 'หัตถ์จอมเวท' ถือรังผึ้งไล่กวดคนไปทั่วแผนกประถมของสถาบันเวทมนตร์ จะมีมุมขี้อายกับเขาด้วยเมื่อโตขึ้น?

เวนเกิร์ต เทพแห่งสายน้ำและการรักษาเป็นพยาน ซิริเคยเป็นสาวในฝันที่หนุ่มๆ ในแผนกประถมตามจีบกันให้ควัก แต่ซิริกลับอัดพวกแมลงหวี่แมลงวันที่น่ารำคาญพวกนั้นจนร่วงไปกองกับพื้นอย่างไม่ลังเล

และไม่ใช่ด้วยเวทมนตร์นะ ด้วยหมัดล้วนๆ!

หลังจากเหตุการณ์นั้น นางก็คิดว่าน้องสาวของนางคงไม่มีทางข้องเกี่ยวกับคำว่า สงวนท่าที ขี้อาย อ่อนโยน หรือคำศัพท์อื่นๆ ที่กุลสตรีควรจะมีได้อีกแล้วในอนาคต

"ไม่ใช่ย่ะ!"

ซิริตะโกนใส่พี่สาวเสียงดัง ส่วนโจชัวทำได้แค่ยักไหล่บอกว่าไม่เป็นไร

"ถ้าอย่างนั้นคุณโจชัวคะ ข้ามีบางอย่างที่อยากให้ท่านดูหน่อย"

ไฮร์ลานมาหาโจชัวไม่ใช่แค่เพื่อมาหาน้องสาว แต่นางเห็นสิ่งที่น่าปวดหัวมากระหว่างทางกลับมาที่อเทลิเยร์

พระวรสารฉบับหนึ่งจากมิชชันนารีแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์

(จบตอน)