บทที่ 55: คนแคระ

บทที่ 55: คนแคระ

เมื่อราตรีมาเยือน ฟรอสต์แอ็กซ์ จบงานของวันและเดินขึ้นจากนครคนแคระใต้ดินขึ้นสู่นอร์แลนด์เบื้องบน

"ท่านผู้เฒ่า! ข้าจะไปบดขยี้เจ้าโง่พวกนั้นให้แบนแต๊ดแต๋อยู่ใต้แก้วเบียร์ของข้า! ไปก่อนนะ!"

"หุบปากแล้วไสหัวไปซะ!"

ฟรอสต์แอ็กซ์จ้องมองเหล่าคนแคระหนุ่มขณะที่ร่างของพวกเขาหายลับไปตามมุมถนนต่างๆ ของนอร์แลนด์ เขาลูบเคราสีขาวพลางถอนหายใจ

เขาแก่กว่านอร์แลนด์เสียอีก และเป็นหนึ่งในคนแคระกลุ่มแรกที่ค้นพบซากโบราณสถานใต้เมือง เป็นผู้บุกเบิกซากโบราณสถานใต้ดิน และ... เป็นผู้สร้างและผู้ก่อตั้งนครนอร์แลนด์

จากหมู่บ้านจอมเวทเล็กๆ จนกลายเป็นมหานครที่รุ่งเรืองที่สุดในโลก ฟรอสต์แอ็กซ์ผ่านร้อนผ่านหนาวและเห็นปัญหามามากเท่าความยาวของเคราเขา

แต่ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว และแม้แต่คนแคระอายุยืนก็ยังต้องแก่ตัวลง แม้เขาจะเป็นถึงผู้เฒ่าสูงสุดแห่งแคลนฟรอสต์แอ็กซ์ก็ตาม

ด้วยสังขารที่โรยรา ฟรอสต์แอ็กซ์ไม่สามารถทำเหมือนคนแคระหนุ่มสาวที่ถือแก้วเบียร์ไม้และดื่มกินอย่างตะกละตะกลามจนพอใจได้อีกแล้ว

ยิ่งแก่ตัวลง คนเราก็ยิ่งโหยหาความตื่นเต้น และคนแคระก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นในกฎข้อนี้

สิ่งที่ฟรอสต์แอ็กซ์ชอบทำในช่วงหลังๆ คือการเดินเตร็ดเตร่ไปตามถนนหนทางของนอร์แลนด์ เพื่อดูความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเมืองที่เขาสร้างมากับมือ

การเตรียมงานนิทรรศการโลกเมื่อเร็วๆ นี้ นำพาผู้คนหน้าใหม่มากมายมาสู่นอร์แลนด์ ฟรอสต์แอ็กซ์เห็นร้านค้าใหม่ๆ ผุดขึ้นหลายแห่งทุกครั้งที่มาเดินตามท้องถนน แม้ส่วนใหญ่จะขายชุดกระโปรงฟรุ้งฟริ้งหรือไอ้พวกอุปกรณ์จอมเวทน่ารำคาญก็ตาม

และวันนี้ เขาพบโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งบนย่านการค้า โรงเตี๊ยมชื่อ ฮาร์ทสโตน

เผ่าคนแคระมีวัฒนธรรมร้านเหล้าที่เป็นเอกลักษณ์มาก และคนแคระทุกคนต้องเคยได้ยินแม่ตัวเองตะโกนใส่หน้าว่า "ไอ้พวกน่าสมเพชอย่างพวกแก คือสิ่งที่ข้าได้มาหลังจากแพ้พนันกินเหล้า!"

ฟรอสต์แอ็กซ์ซึ่งมีอายุหลายร้อยปีแล้ว หมดความสนใจในร้านเหล้าเสียงดังอึกทึกเหล่านั้นไปนานแล้ว แต่โรงเตี๊ยมที่ชื่อฮาร์ทสโตนแห่งนี้กลับเงียบสงบอย่างไม่น่าเชื่อ

การบอกว่าเงียบถือเป็นคำชม และเมื่อฟรอสต์แอ็กซ์เดินเข้าไป เขาพบคนอยู่ข้างในเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น

"ยินดีต้อนรับครับ... เชิญเลือกที่นั่งได้ตามสบายเลย"

คนที่เดินเข้ามาหาฟรอสต์แอ็กซ์คือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ... หรือเด็กผู้ชายหว่า?

ฟรอสต์แอ็กซ์มองดูมนุษย์สวมแว่นตากรอบไม้ สำหรับเขา ไม่สำคัญหรอกว่าเด็กคนนี้จะเป็นชายหรือหญิง ยังไงซะ เผ่าพันธุ์ไหนที่ตัวสูงกว่าเขาก็ดูอัปลักษณ์ในสายตาเขาทั้งนั้น โดยเฉพาะขนาดตัวที่เขาคิดว่าน่าเกลียดสุดๆ สำหรับเขา จุดสูงสุดของความงามสตรีคนแคระต้องมีขนาดตัวเท่าถังเบียร์!

ฟรอสต์แอ็กซ์ถูกใจโรงเตี๊ยมเงียบๆ แห่งนี้ เขาเดินตามมนุษย์เข้าไปในร้านและนั่งลง

ทันทีที่เกราะเบาที่ฟรอสต์แอ็กซ์สวมอยู่และน้ำหนักตัวของเขากระทบเก้าอี้ พื้นทั้งฟลอร์ก็ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด

"รับ... รับอะไรดีครับ?"

อีนอร์มองดูคนแคระชราตรงหน้า งานในโรงเตี๊ยมเป็นงานที่สุจริต แต่ประสบการณ์การเป็นเด็กรับใช้ในอดีตทำให้เขาไม่ค่อยมั่นใจนัก ตอนนี้เขามีที่อยู่และมีโอกาสได้ไปโรงเรียน เทียบกับเมื่อก่อนที่ต้องปากกัดตีนถีบ ชีวิตตอนนี้ดีกว่ามากโข

ดังนั้นหลังจากกลับจากโรงเรียน อีนอร์จึงอาสาสมัครมาเป็นพนักงานโรงเตี๊ยม

"ที่นี่มีเหล้าต้าเซี่ยไหม?"

ฟรอสต์แอ็กซ์ไม่ได้ดูเมนู เหล้าที่โรงเตี๊ยมส่วนใหญ่ขายก็เป็นพวกของดาดๆ เอลรสชาติห่วยแตก หรือเอลที่รสชาติพอทน หรือไม่ก็มีดข้าวไรย์ดำเกรดพรีเมียมจากบิสเคล อาณาจักรแห่งเหล็กไหล หรือไวน์แดงที่พวกเอลฟ์ขี้เก็กชอบดื่ม

เครื่องดื่มพวกนี้จืดชืดไร้รสชาติสำหรับฟรอสต์แอ็กซ์ไปนานแล้ว และช่วงหลังๆ เขาเริ่มติดใจเหล้าจากต้าเซี่ย มันเป็นเหล้าใส และการดื่มเข้าไปสักขวดก็ให้ความรู้สึกเหมือนคอกำลังถูกเผาไหม้

"มีครับ"

อีนอร์พยักหน้าแล้วรีบวิ่งกลับไปหลังเคาน์เตอร์บาร์ หนึ่งในซัพพลายเออร์เครื่องดื่มที่เมลิน่าติดต่อด้วยมาจากต้าเซี่ย ดังนั้นจึงมีเหล้าชนิดนี้ขายจริงๆ

"เอาแบบที่ดีที่สุดมา!"

ฟรอสต์แอ็กซ์ตะโกนเสียงดังลั่น เสียงของเขาก้องไปทั่วโรงเตี๊ยม แต่ไม่นานเสียงอื่นก็ดังแทรกขึ้นมา

"ขอโทษนะ แต่เวทมนตร์ของข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ"

เกิดอะไรขึ้น?! มีจอมเวทเข้ามาในโรงเตี๊ยมงั้นเรอะ?

ฟรอสต์แอ็กซ์ได้ยินเสียงนั้นจึงหันไปมองด้วยความสงสัยที่อีกฟากของโรงเตี๊ยม และสังเกตเห็นคนแปลกหน้าสองคนอยู่ที่มุมห้อง แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฟรอสต์แอ็กซ์จริงๆ ก็คือ... โต๊ะของพวกเขากำลังเรืองแสง!

...

"ชะ... ชนะแล้ว! ไฟร์บอลสี่มานา!"

ซิริมีภาพฉายของการ์ดใบหนึ่งในมือ บนนั้นเขียนว่า "ลูกไฟ : สร้างความเสียหาย 6 แต้ม"

โจชัวที่นั่งอยู่ตรงข้ามซิริยักไหล่ ทำได้เพียงมองดูตัวละครที่เขาควบคุม การ์รอช เฮลสครีม ซึ่งเป็นวอริเออร์ ถูกลูกไฟอัดเข้าเต็มหน้าจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

โจชัวกำลังทดสอบระบบเกมเพลย์ของตู้เกมฮาร์ทสโตนกับซิริ ตรงหน้าโจชัวคือเครื่องต้นแบบเครื่องเดียวที่เสร็จสมบูรณ์ และเวอร์ชันของฮาร์ทสโตนในนั้นยังเป็นเวอร์ชันที่ล้าหลังมาก

ยังไม่มีระบบจัดเด็ค และมีให้เลือกเล่นแค่สองอาชีพ คือวอริเออร์กับเมจ เด็คที่ใช้ก็เป็นเด็คสำเร็จรูปที่โจชัวจัดไว้ล่วงหน้า เพราะเขาตั้งใจจะใช้เครื่องนี้เพื่อการทดสอบเท่านั้น

หน้าจอแสดงผลของตู้เกมฮาร์ทสโตนเป็นหน้าจอโปร่งใสบนแท็บเล็ตขนาดเท่าโต๊ะ โจชัวใช้ฟังก์ชันการฉายภาพจากอุปกรณ์ของไฮร์ลาน ทำให้การ์ดถูกฉายภาพขึ้นมาตรงหน้าผู้เล่น แต่นี่เป็นเพียงฟีเจอร์เสริม

เกมเพลย์จริงๆ ยังคงเป็นการลากและคลิกบนหน้าจอโปร่งใส

โจชัวและซิริทดสอบกันมาทั้งหมดสิบสองรอบตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ หลังจากซิริแพ้ให้โจชัวสิบเอ็ดตาติด จอมเวทสาวร่างเล็กผู้ชาญฉลาดก็จับเทคนิคได้ในที่สุด และด้วยโชคช่วยนิดหน่อย นางก็เพิ่งเอาชนะโจชัวได้เมื่อกี้

"เร็วเข้า! ถึงเวลาที่ท่านต้องรักษาสัญญาแล้ว"

ซิริบรรยายความรู้สึกตอนชนะไม่ถูกเลยทีเดียว

โจชัวถึงกับกำชับนางเป็นพิเศษว่าต้องพูดว่า 'ขอโทษ' ก่อนจะใช้ไฟร์บอลหรือไพโรบลาส ปิดเกม นั่นทำให้ซิริตระหนักว่าคำว่า 'ขอโทษ' สำคัญต่อจอมเวทแค่ไหน

ถ้าไม่ใช่เพราะซิริเป็นผู้ศรัทธาในเทพแห่งระเบียบและร่ายเวทไฟร์บอลไม่เป็น นางอาจจะทำแบบนั้นจริงๆ ก็ได้ถ้าต้องร่ายเวทนี้ในอนาคต

"แพ้เป็นพระ ชนะเป็นมาร... เอ้ย แพ้ก็ต้องยอมรับสิ"

โจชัวพนันกับซิริไว้ก่อนเริ่มทดสอบ ตราบใดที่ซิริเอาชนะโจชัวได้ภายในสิบห้าตา โจชัวจะยอมทำตามคำขอของซิริหนึ่งข้อ ตราบใดที่มันไม่มากเกินไป

ถ้าแพ้ ซิริต้องกลับไปที่อเทลิเยร์ของไฮร์ลานอย่างว่าง่ายและวาดภาพต้นฉบับที่เหลือให้เสร็จ

"ท่านเขียนตอนจบของ 'ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ' เสร็จหรือยัง?"

สิ่งที่ซิริขอทำให้โจชัวประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะคำขอที่ "ไม่มากเกินไป" นั้นรวมถึงการปล่อยนางเป็นอิสระด้วย

เขาไม่คิดว่าจอมเวทสาวร่างเล็กจะลืมสถานะนักโทษของตัวเองไปแล้ว และสนใจบทหนังที่โจชัวให้นางดูเมื่อไม่กี่วันก่อนมากกว่า บทหนังร่างแรกของ 'ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ'

"ข้ายังเขียนตอนจบไม่เสร็จ ข้าจะเริ่มถ่ายหนังก็ต่อเมื่อทำโปรดักชันของฮาร์ทสโตนเสร็จแล้วเท่านั้น"

โจชัวยุ่งอยู่กับการเขียนโค้ดในช่วงไม่กี่วันมานี้ เขาเขียนบทนำของหนังไว้เล่นๆ ตามอารมณ์ แล้วซิริที่อยู่บ้านเดียวกันดันมาเจอเข้า

หลังจาก "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" ซิริก็ได้กลายเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของแก๊ง "อัปเดตทีโว้ย!" อีกครั้ง

"โปรดักชัน... ภาพต้นฉบับที่ท่านให้ข้ามายังเหลืออีกเป็นร้อย แต่ข้าวางเลย์เอาต์การ์ดพื้นฐานเสร็จหมดแล้ว ขอเวลาข้าอีกไม่กี่วัน"

โจชัวไม่มีข้อติเรื่องประสิทธิภาพการทำงานของซิริ หลังจากโจชัววางโครงร่างเสร็จ นางก็ลงรายละเอียดและลงสีได้เลยทันที

ซิริเองก็ไม่รีบ ตราบใดที่นางตามติดโจชัว นางก็จะได้อ่านบทฉบับสมบูรณ์ของ 'ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ' และได้ร่วมถ่ายทำหนังเรื่องนี้!

นี่คือสิ่งที่ซิริตั้งตารอมากที่สุด

"เอาล่ะ การทดสอบเกือบเสร็จแล้ว"

โจชัววางแผนจะตัดไฟที่จ่ายให้เครื่อง แต่เขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ บนพื้น

คนแคระคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างเครื่องโดยที่เขาไม่ทันสังเกต ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอ ราวกับพยายามทำความเข้าใจว่าเจ้าเครื่องนี้คืออะไร

ภาพนั้นทำให้โจชัวนึกถึงครั้งแรกที่เขาไปร้านเกมตู้ และทำได้แค่ยืนดูคนอื่นเล่นอยู่ข้างหลัง กว่าจะรวบรวมความกล้าเข้าไปลองเล่นเองได้ก็ผ่านไปนานโข

"อยากลองเล่นดูไหมครับ?" โจชัวมองคนแคระชราที่ดูเหมือนวัตถุโบราณแล้วถาม

(จบตอน)