บทที่ 28 รอบปฐมทัศน์

บทที่ 28 รอบปฐมทัศน์

โจชัวหยิบผลึกออริจิเนียมที่มีหมายเลข "1" เขียนกำกับไว้ขึ้นมา แล้วอัดพลังเวทลงไป ภาพที่ถูกบันทึกไว้ในผลึกถูกฉายขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่โจชัวจะปรับตำแหน่งให้ภาพฉายไปปรากฏบนผนังปราสาทเรียบๆ

ภาพยนตร์คุณภาพระดับโรงหนังที่มีให้ดูเฉพาะในโลกเดิม ในที่สุดก็ปรากฏขึ้นในปราสาทโบราณแห่งนี้

ไฟทุกดวงดับลงในจังหวะนั้น เหลือเพียงแสงสว่างจากภาพฉายของผลึกออริจิเนียมที่ส่องสว่าง โจชัววางผลึกไว้บนโต๊ะแล้วเดินกลับมาที่ "ที่นั่งคนดู" ที่จัดเตรียมไว้ชั่วคราว

ความคืบหน้าการถ่ายทำ "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" เสร็จไปเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ส่วนที่เหลือคือฉากที่แกสตันนำชาวบ้านบุกโจมตีปราสาท

ส่วนนี้ของพล็อตเรื่องจำเป็นต้องแจ้งให้ท่านดยุกทราบล่วงหน้า แม้พวกเขาจะทำพันธสัญญากันแล้วก็ตาม

ยังไงซะ การจะพาฝูงชนมาถล่มบ้านคนอื่น ก็ควราบอกเจ้าของบ้านเขาสักหน่อยตามมารยาท ถึงจะเป็นแค่การแสดงก็เถอะ

ดังนั้น โจชัวจึงใช้วิธีพิเศษในการแจ้งเจตนาให้ดยุกแห่งโครงกระดูกทราบ

ผลก็คือ ดยุกแห่งโครงกระดูกได้รับเกียรติเป็นผู้ชมกลุ่มแรกของโลกที่ได้รับชมรอบปรีวิวของภาพยนตร์เรื่องแรกของโลกอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่แค่ท่านดยุกเท่านั้น แม้แต่ข้ารับใช้ที่เป็นผีสางนางไม้ก็มาร่วมชมด้วย

หนังดำเนินไปตามที่โจชัววางแผนไว้ ไม่ว่าจะเป็นมุมกล้อง การบรรยายฉาก หรือแม้แต่การจัดแสง ทุกอย่างเป็นที่น่าพอใจสำหรับเขา ส่วนเพลงประกอบนั้น ดยุกแห่งโครงกระดูกเป็นผู้บรรเลงด้วยตัวเอง

ทั้งปราสาทตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงบทสนทนาของตัวละครในหนังเท่านั้นที่ดังขึ้น

หลายฉากในหนังถ่ายทำในปราสาทที่ท่านดยุกคุ้นเคยดี ขณะที่ซิริเองก็ได้เห็นเบื้องหลังการถ่ายทำในหมู่บ้านมากับตา

ทว่า ทั้งดยุกแห่งโครงกระดูกและซิริต่างจดจ่ออยู่กับหนังอย่างเต็มที่ และโจชัวก็ได้ยินเสียงกลั้นหายใจในช่วงไคลแมกซ์ของเรื่อง

ฉากเดียวกันอาจถ่ายทำจากหลายมุมเพื่อให้ได้อารมณ์ที่แตกต่าง แต่จังหวะการเล่าเรื่องและบทสนทนาในหนังนั้นไม่มีทางหาได้ในชีวิตจริง

โจชัวเชื่อว่าเสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของภาพยนตร์คือความสามารถในการบอกผู้ชมว่า "มีสิ่งที่สวยงามแบบนี้อยู่ในโลก" แน่นอนว่าเขาอาจเปลี่ยนคำว่าสวยงามเป็นคำอื่นก็ได้

แก่นแท้ของภาพยนตร์คือการเปิดโอกาสให้ผู้ชมได้สัมผัสชีวิตที่แตกต่าง และสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาทุกคนย่อมสนใจในชีวิตที่ตนไม่เคยสัมผัสเสมอ

เนื่องจากหนังยังถ่ายทำไม่เสร็จ ภาพฉายจึงดับวูบไปกะทันหันในขณะที่เรื่องราวดำเนินมาถึงกลางเรื่อง

"เกิดอะไรขึ้น? ฉากอื่นหายไปไหน?"

ก่อนที่โจชัวจะได้พูดอะไร เสียงของดยุกแห่งโครงกระดูกก็ก้องกังวานไปทั่วโถงมืด ไฟวิญญาณที่ลุกโชนในเบ้าตาจ้องเขม็งมาที่โจชัวอีกครั้ง

"ท่านดยุก หนังเรื่องนี้ยังถ่ายทำไม่เสร็จ"

โจชัวแค่ตั้งใจจะแนะนำคอนเซ็ปต์ของภาพยนตร์ให้ท่านดยุกรู้จัก นั่นเป็นเหตุผลที่เขาฉาย "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" ฉบับยังไม่สมบูรณ์ให้ท่านดยุกดู

"จะถ่ายเสร็จเมื่อไหร่?"

ดยุกแห่งโครงกระดูกยอมรับว่านางเริ่มตั้งตารอเนื้อเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป ทันทีที่หนังดำเนินมาถึงจุดไคลแมกซ์ จอก็ดับไป นางนึกว่าผลึกออริจิเนียมของโจชัวมีปัญหาเสียอีก ที่ไหนได้ เขาบอกว่ามันยังไม่เสร็จซะงั้น

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่โจชัวกระตุ้นต่อมอยากซัดหน้าของท่านดยุกให้คว่ำ

"หากท่านดยุกอนุญาตให้พวกมนุษย์เข้ามาในปราสาทและเดินทัวร์รอบๆ สักหน่อย... ข้าสามารถถ่ายหนังเรื่องนี้ให้จบได้ภายในสองวัน"

ดยุกแห่งโครงกระดูกครุ่นคิดครู่หนึ่ง นิ้วกระดูกเคาะลงบนพนักแขนเก้าอี้ราวกับกำลังลังเล

"องค์ชาย ท่านพูดจริงเรื่องที่อยากให้ข้าไปแสดงในโลกมนุษย์งั้นรึ?"

ไฟวิญญาณที่เต้นระริกในเบ้าตาของท่านดยุกสงบลงแล้ว พันธสัญญาที่ทำกับโจชัวคือการแลกเปลี่ยนโน้ตเพลง แต่เรื่องที่โจชัวหวังจะให้นางไปแสดงในโลกมนุษย์นั้น นางคิดว่าเป็นเรื่องตลกมาตลอด

หายนะที่มีชีวิตอย่างนางจะเข้าไปในเมืองมนุษย์เนี่ยนะ? ดยุกแห่งโครงกระดูกไม่เคยได้ยินเรื่องตลกที่ฝืดขนาดนี้มาก่อน

อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่อง "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" ได้สัมผัสใจของท่านดยุก และทำให้นางเริ่มเชื่อมั่นเล็กๆ ว่าโจชัวอาจเปลี่ยนความคิดที่มนุษย์มีต่อพวกนางได้จริงๆ

"ข้าพูดจริง และข้าจะใส่ชื่อท่านไว้ในเครดิตตอนท้ายหนัง ทุกคนที่ได้ดูจะรู้ว่าเพลงประกอบอันไพเราะทั้งหมดในหนังสร้างสรรค์ขึ้นด้วยมือของท่าน"

"ถ้าเช่นนั้น เชิญดำเนินการต่อเถิด องค์ชาย ข้าจะรอชมตอนจบ"

คำตอบของโจชัวทำให้ดยุกแห่งโครงกระดูกตัดสินใจได้

หลังจากได้รับอนุญาต โจชัวก็เตรียมตัวถ่ายทำส่วนสุดท้ายของหนัง แต่ทว่า ดยุกแห่งโครงกระดูกดึงมือโจชัวไว้อีกครั้ง

"องค์ชาย บอกตอนจบของหนังเรื่องนี้ให้ข้ารู้ก่อนได้ไหม? ...เบลล์กับเจ้าชายจะได้ครองคู่กันในตอนจบหรือไม่?"

ความอยากรู้อยากเห็นที่หลับใหลมานานหลายศตวรรษของดยุกแห่งโครงกระดูกถูกโจชัวปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ เขาตั้งใจจะเก็บตอนจบไว้เซอร์ไพรส์หลังหนังเสร็จ แต่ท่านดยุกดูเหมือนจะรอไม่ไหว

เมื่อท่านดยุกถามคำถามนั้น ผู้ชมทุกคน ไม่ว่าจะเป็นซิริหรือพวกผีสาง ต่างหันมามองโจชัวเป็นตาเดียว ราวกับกระหายอยากรู้ตอนจบใจจะขาด

"เอ่อ..."

โจชัวรู้สึกกดดันอย่างหนักเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตามากมายขนาดนี้ แต่สุดท้าย เขาก็ยอมบอกตอนจบตามจริง

"ไม่..."

"อะไรนะ?!"

"มันจบลงที่เจ้าชายปีศาจเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องเบลล์... ใช่... ตายในอ้อมกอดของเบลล์"

จู่ๆ โจชัวก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว โดยเฉพาะเมื่อไฟวิญญาณของท่านดยุกลุกโชนขณะจ้องมองเขา ความรู้สึกว่าอาจจะหัวหลุดจากบ่าได้ทุกเมื่อผุดขึ้นมาในใจ

"เจ้าพูดจริงรึ?!"

โจชัวได้ยินคำถามที่น่ากลัวที่สุดจากปากท่านดยุก แม้ท่านดยุกจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าโจชัว แต่นางก็ยังรักษามารยาทพื้นฐานมาตลอด

แต่ตอนนี้ ท่านดยุกเข้าสู่โหมด "ถ้าเจ้ากล้าเขียนตอนจบให้เป็นโศกนาฏกรรม เชื่อเถอะว่าข้าจะระเบิดเจ้าให้เป็นจุณด้วย เดธคอยล์ (มรณะเกลียวคลื่น) เดี๋ยวนี้แหละ!"

โจชัวนึกถึงนักเขียนบางคนในโลกเดิมที่เขียนตอนจบเศร้าจนคนดูน้ำตาตก แล้วคนดูก็ส่ง "มิตรภาพ" ในรูปแบบของใบมีดโกนไปให้เป็นของขวัญ

"ท่านดยุก นี่เป็นแค่เรื่องแต่ง และมัน... ก็เพื่อผลทางอารมณ์"

"โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" มีการดัดแปลงหลายเวอร์ชันในโลกเดิม เวอร์ชันที่ดังที่สุดคือของ ดิสนีย์ แต่นอกจากนั้นยังมีเวอร์ชันฝรั่งเศสด้วย

อีกอย่าง โจชัวทำหนังเรื่องนี้เพื่อเปลี่ยนมุมมองที่มนุษย์มีต่อปีศาจ

ดังนั้น โจชัวจึงเขียนบทให้เจ้าชายเป็นลูกครึ่งมนุษย์-ปีศาจที่ถูกสาปให้อยู่ในร่างปีศาจตลอดกาล และจะกลับคืนร่างมนุษย์ได้ก็ต่อเมื่อพบรักแท้

โจชัวเลือกที่จะเปลี่ยนตอนจบให้เจ้าชายปีศาจตายในอ้อมกอดของเบลล์หลังจากปกป้องนาง

โศกนาฏกรรมมักกินใจกว่าสุขนาฏกรรมไม่ใช่หรือ?

แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของดยุกแห่งโครงกระดูก โจชัวคิดว่าคงต้องเปลี่ยนบทนิดหน่อย การล้างคำสาปอาจจะล้มเหลว แต่เจ้าชายปีศาจก็ยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเบลล์ในปราสาทต่อไป

โจชัวไม่นึกเลยว่าราชินีแห่งลิชจะมีหัวใจสาวน้อยที่เปราะบางขนาดนี้

(จบตอน)