บทที่ 506 เลือกวิธีตาย

บทที่ 506 เลือกวิธีตาย

.

เซียวหมินมองไปที่น้องชาย นี่เป็นนิสัยของเธอ ตอนนี้เธอไม่ได้กรีดร้องและร้องไห้เหมือนตอนแรกอีกแล้ว ไม่มีแม้แต่ความรักและความเกลียดชังที่เกิดขึ้นในภายหลังอีกด้วย และเธอก็ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป

มีเพียงความมึนงงและความสิ้นหวังเท่านั้น

เธอและน้องชายต่างเป็นผู้วิวัฒนาการ แม้กระทั่งยังเป็นผู้วิวัฒนาการที่ ‘ทรงพลัง’ มาก พวกเธอเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสี่ดาว!

พวกเธอได้รับการเลี้ยงดูแบบ ‘สุกรมนุษย์’

ความแตกต่างระหว่างเธอพี่น้องคือ น้องชายของเธอไม่มีทั้งแขนและขา ส่วนเธอเป็นมนุษย์ที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง แต่สิ่งที่พวกเธอพี่น้องเหมือนกันก็คือ พวกเธอทั้งคู่ต่างนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง โดยยังได้รับอาหารหล่อเลี้ยงร่างกาย

สิ่งที่เซียวหมินจำได้คือ เธออยู่ในสภาพนี้มาตั้งแต่ถูกชายชุดดำจับได้ นอกจากกินกับนอนแล้ว ก็มีเพียงการถูกฉีดยา หนึ่งคือยาที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง อีกหนึ่งคือยาวิวัฒนาการที่จะถูกฉีดนานๆครั้ง

แม้ว่าจะเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสี่ดาว แต่เธอเป็นเพียงผู้วิวัฒนาการที่ไม่มีอาชีพ ไม่มีทักษะ และไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าติดกายด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับอุปกรณ์

เหตุผลที่เธอไม่ได้ถูกตัดแขนขาเหมือนน้องชาย ตามที่เธอได้ยินจากสัตว์ร้ายที่ทำลายพวกเธอก็คือ เธอเป็นผู้หญิง และยังเป็นผู้หญิงที่สวย ดังนั้นนอกจากถูกขุนแล้ว เธอยังถูก…

สิ่งนี้ส่งผลให้เธออยากตายตลอดเวลา!

อย่างไรก็ตาม แม้จะไร้เรี่ยวแรง แต่ร่างกายของผู้วิวัฒนาการระดับสี่ดาวนั้นดีมาก สิ่งนี้ทำให้สัตว์ร้ายเหล่านั้นมีเหตุผลที่จะทำเรื่องไร้ยางอายกับเธอทุกวัน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่ใช้ร่างกายของเธอเครื่องระบาย เซียวหมินต้องการที่จะฆ่าพวกมัน แต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะฆ่าตัวตาย

ตั้งแต่รู้จุดจบของตัวเองกับน้องชาย เธอก็ตั้งหน้าตั้งตารอช่วงเวลานั้นทุกวัน เธอไม่เคยตั้งตารอสิ่งใดมากขนาดนี้มาก่อน แม้ว่าจุดจบของเธอจะเป็นการถูกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์กินเพื่อให้พวกมันวิวัฒนาการก็ตาม …

สิ่งนี้เป็นเครื่องปลอบใจเพียงอย่างเดียวของเธอที่อยู่แบบนี้มาวันแล้ววันเล่า แต่ก็เป็นความทรมานอย่างที่สุดเช่นกัน อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เธอทรมานแทบขาดใจก็คือการได้เห็นน้องชายที่อยู่ข้างๆเธอ เสียสติและสูญเสียแขนขา

เซียวหมินคิดว่าวันนี้คงเป็นอีกวันที่เป็นเหมือนฝันร้าย จนกระทั่งประตูถูกเปิดออกอย่างแรง…

……

เย่จงหมิงมาถึงชั้น 7 ปรากฏว่าชั้นนี้ได้รับการรีโนเวทใหม่ ด้านหนึ่งถูกเปิดโล่งหมด ยกเว้นผนังรับน้ำหนัก มีกรงโลหะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ภายในกรงมีกองซากศพซอมบี้ทุกระดับ ตั้งแต่ระดับต่ำสุดไปจนสูงสุดที่ระดับห้า

กองซากศพซอมบี้ทั้งหมดในกรง ต่างมีรูเลือดบนหน้าผาก เมื่อพิจารณาจากท่าทางของพวกมันแล้ว พวกมันถูกฆ่าโดยไม่มีการต่อต้าน ราวกับว่าพวกมันถูกขุดผลึกวิเศษออกมาในสภาพหมดสติ

เป็นธรรมดาที่เย่จงหมิงจะรู้เรื่องของหอการค้าหลิงมากกว่าคนอื่น อันที่จริงซอมบี้เหล่านี้ก็เป็นหมูชนิดหนึ่งเช่นเดียวกัน โดยทั่วไปหอการค้าหลิงจะกวาดต้อนผู้รอดชีวิตมาจากทุกที่ คนส่วนใหญ่ที่ไม่ได้รับยาภูมิคุ้มกันก็จะกลายเป็นซอมบี้ บางคนที่เหลือหอการค้าหลิงจะเลี้ยงพวกเขาไว้เป็นอาหารของซอมบี้ เพื่อให้พวกมันวิวัฒนาการ แล้วหอการค้าหลิงก็จะฆ่าซอมบี้ที่ถูกควบคุมเหล่านี้เพื่อเอาผลึกวิเศษ

มีจำนวนน้อยที่ถูกคุมขังไว้ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง พวกเธอจะถูกฉีดยาวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่องไปทีละขั้นเพื่อปรับปรุงระดับวิวัฒนาการ จากนั้นก็จะถูกส่งไปเป็นอาหารสำหรับการวิวัฒนาการของซอมบี้หรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสูงในเวลาที่เหมาะสม

แต่ก่อนที่พวกเธอจะกลายเป็นอาหาร พวกเธอจะเป็น ‘ของเล่น’ ของสมาชิกหอการค้าหลิง

ประมาณว่าด้วยการค้นพบนี้ ได้ทำให้ผู้รอดชีวิตในอิงเฉิงเรียกคนของหอการค้าหลิงว่าสัตว์ร้าย

“บอสเย่ ดูนี่สิ!”

บุคคลผู้นี้นำเย่จงหมิงไปดูคอมพิวเตอร์ที่จัดวางอยู่ปลายสุดของชั้นเจ็ด อาคารหลังนี้มีไฟฟ้าจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่อยู่ชั้นบนสุด

มี ‘ข้อมูล’ บางอย่างในคอมพิวเตอร์ แน่นอนว่าสำหรับหอการค้าหลิง นี่คือข้อมูล แต่สำหรับคนอื่นๆ นี่คือหลักฐานความผิด

‘วิธีการใช้’ ที่แตกต่างกันของหมูเหล่านี้ถูกบันทึกข้อมูลไว้ในรูปแบบวิดีโอ แม้จะมีวิธีการที่แตกต่างระหว่างพวกเขา แต่ก็มีจุดจบเดียวกัน การทารุณกรรมอย่างไร้มนุษยธรรมที่พวกเขาได้รับทั้งก่อนและหลังการมีชีวิตอยู่ได้รับการบันทึกไว้

ไม่มีอะไรสามารถทำให้ผู้คนสัมผัสกับความรู้สึกของสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้ดีเท่ากับผลกระทบทางสายตา แม้เย่จงหมิงจะได้คาดเดาไว้แล้ว แต่เมื่อได้เห็นข้อมูลเหล่านั้น เขาก็ยังไม่สามารถระงับความโกรธในใจไว้ได้

สำหรับโลกภายนอกบางครั้งมนุษย์ก็ฆ่ากันเอง แต่สำหรับฐานที่มั่นของหอการค้าหลิง มนุษย์เป็นอุปกรณ์ชิ้นหนึ่ง เป็นยาวิวัฒนาการ เป็นสิ่งช่วยเลื่อนระดับ เป็นผู้หญิงที่ใช้ระบาย เป็นแม้แต่น้ำและอาหาร

นี่เป็นวิธีที่หอการค้าหลิงใช้เพื่อให้อยู่รอดและมีชีวิตที่ดีขึ้นในโลกนี้

แต่พฤติกรรมที่ปฏิบัติต่อมนุษย์เช่นเดียวกับอาหาร ตราบใดที่ผู้คนยังมีสามัญสำนึกแม้เพียงเล็กน้อย ย่อมไม่สามารถยอมรับได้

โชคดีที่เย่จงหมิงได้เตรียมพร้อมทางจิตใจไว้แล้ว แต่สำหรับคนอื่นๆที่ได้เห็นวิดีโอเหล่านี้ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น และเริ่มค้นหาปลาที่รอดหว่างแหไปทีละห้อง จากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง ตราบใดที่ค้นพบทุกคนจะถูกทรมานจนตายอย่างไร้ความปราณี

ไม่มีใครหยุดใคร เพราะอารมณ์ในใจต้องการที่ระบาย

“จงหมิง ทางนี้…”

ใบหน้าของผูซิ่วหยิงแดงก่ำ มันไม่ได้เกิดจากความอาย แต่เป็นความโกรธ เนื่องจากระดับอาชีพของเธอเพิ่มขึ้น ทำให้รัศมีศักดิ์สิทธิ์ของเธอแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จึงเป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีอะไรส่งผลกระทบต่อการควบคุมอารมณ์ของเธอ แต่ตอนนี้เธอโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเย่จงหมิงก็เห็นผู้ถูกฉีดยาวิวัฒนาการให้เป็น ‘หมูชั้นดี’ ที่ถูกใช้เพื่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสูง!

ภายในหลายห้องบนชั้นเจ็ดและแปด มีสุกรมนุษย์อยู่เป็นร้อย ทั้งหมดเป็นผู้วิวัฒนาการและไม่ได้สวมเสื้อผ้า ส่วนน้อยเป็นผู้ชายที่ถูกตัดแขนขาออกจนหมด ที่เหลือส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและมีร่องรอยของการถูกล่วงละเมิดอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนนอนอยู่ตรงนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ด้วยดวงตาเหม่อลอย บางคนก็เสียสติ จิตวิญญาณพังทลายไปอย่างสมบูรณ์

ในเวลานี้เองที่เซียวหมินได้พบกับเย่จงหมิงกับผูซิ่วหยิงเป็นครั้งแรก…

เซี่ยไป๋กับเหลียงชูหยินลากชายสวมเสื้อกาวน์สีขาวสองคนไปยังชั้นเจ็ด แล้วโยนทั้งสองคนที่กระดูกหักนับไม่ถ้วนและมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ลงตรงหน้าเย่จงหมิง

“คนรับผิดชอบ”

เซี่ยไป๋พูดรวบรัด พูดจบเธอก็ไปยืนอยู่ข้างๆ และเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาว ซึ่งกลายเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว

“รักษาให้พวกมันหน่อย” เย่จงหมิงกล่าว

ผูซิ่วหยิงใช้ทักษะน้ำทิพย์ทันทีเพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บให้กับทั้งสองคนเล็กน้อย

“วันนี้พวกแกต้องตายแน่ แต่ฉันมีวิธีตายสองทางให้พวกแกเลือก” เย่จงหมิงพูดและย่อตัวลงตรงหน้าชายทั้งคู่ที่ตัวสั่นเทา แล้วเหยียดนิ้วออกมาสองนิ้ว “หนึ่ง ตายอย่างไม่ทรมาน เพียงแค่ให้คำตอบที่น่าพอใจกับฉัน”

“สอง ทุกคนที่นี่จะทรมานพวกแกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง จนกว่าจะตาย ถ้าพวกแกไม่สามารถให้คำตอบที่น่าพอใจ”

“สามวินาที บอกฉันมาว่าจะเลือกหนึ่งหรือสอง”