บทที่ 78 กระจายสมบัติ

บทที่ 78 กระจายสมบัติ

ภูติทมิฬกลืนกินวิญญาณเป็นทักษะ ที่สามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว

ชีวิตก่อนเย่จงหมิงก็ไม่เคยเห็นทักษะนี้ แต่เคยได้ยินมาว่ามีการ์ดพิเศษสีดำในรูเล็ตบางอัน มันไม่มีวิธีใช้บันทึกไว้เหมือนกับการ์ดใบอื่นๆ มีเพียงรูปหัวกะโหลกอยู่เท่านั้น

หลังจากใช้การ์ด มันจะให้เพียง 1 ความสามารถ และจะต้องกลืนกินจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตที่มีระดับวิวัฒนาการเดียวกันในเวลาที่กำหนด เพื่อบวกเพิ่มระดับวิวัฒนาการของผู้ใช้ให้เพิ่มไปอีก 1 ระดับ

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หากผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาว ใช้การ์ดใบนี้ก็ต้องกินสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับ 1 เท่ากัน เพื่อวิวัฒนาการเป็นระดับ 2 ดาว หากเป็นผู้วิวัฒนาการระดับ 2 ดาวใช้ก็ต้องกลืนกินสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับ 2 เท่าๆกัน เพื่อวิวัฒนาการให้เป็นระดับ 3 ดาว

อย่างไรก็ตามการ์ดภูติทมิฬกลืนกินวิญญาณมีผลข้างเคียงที่ร้ายแรงมาก  ที่แน่นอนที่สุดก็คือ มันเป็นทักษะแบบใช้แล้วทิ้ง ซึ่งสามารถลดทอนอายุขัยของมนุษย์อย่างมาก ทำให้อาจจะอยู่ได้ไม่ถึง 10 ปีหลังจากใช้มัน อีกทั้งในบางช่วงเวลาก็ต้องประสบกับความเจ็บปวดทรมานชนิดที่มนุษย์ไม่อาจทนรับได้

นอกจากนี้ยังมีข่าวลือเกี่ยวกับการ์ดดังกล่าว อย่างเช่น การสูญเสียวิญญาณ กลายเป็นคนเย็นชาไร้ความปราณี ความแข็งแกร่งขึ้นๆลงๆ ไร้ความเสถียร และยากจะแยกแยะระหว่างความจริงกับภาพลวงตา ฯลฯ

ที่แน่ๆ ของการ์ดนี้ก็คือ ค่าใช้จ่ายสูงจนไม่คุ้มกับการสูญเสีย

แน่นอนว่ามันยังมีข้อจำกัดในการใช้การ์ด ผู้วิวัฒนาการระดับ 3 ดาวหรือระดับ 3 ดาวขึ้นไป หากใช้การ์ดนี้วิญญาณจะถูกกลืนกินถึงขั้นตายทันที ดังนั้นการ์ดนี้จะสามารถใช้ได้เฉพาะผู้วิวัฒนาการสูงสุดที่ระดับ 2 ดาว

ผู้ที่ใช้การ์ดนี้ จะมีรอยสักหัวกะโหลกสีดำบนส่วนหนึ่งของร่างกาย เป็นตัวแทนของการใช้การ์ด และการได้รับผลข้างเคียงของภูติทมิฬกลืนกินวิญญาณ

ไม่สงสัยเลยว่า ทำไมถึงได้มีมนุษย์ที่สามารถวิวัฒนาการจนถึงระดับ 2 ดาวได้ภายในเวลาไม่ถึง 30 ชั่วโมง นั่นเป็นเพราะเขาได้ใช้การ์ดภูติทมิฬกลืนกินวิญญาณนี่เอง!

สิ่งนี้ช่วยให้เย่จงหมิงที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยทางจิตใจแต่เดิมคืนความเชื่อมั่น

“วางถุงลง แล้วฉันจะปล่อยแกไป”

แม้บาดแผลบนร่างกายของหวังติงจะไม่มีเลือดไหลอีกต่อไป แต่มันยังคงมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่ ทำให้เขายิ่งดูน่ากลัว ถ้าเป็นคนทั่วไปได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ คงลุกไม่ขึ้นไปนานแล้ว แต่สำหรับผู้วิวัฒนาการระดับ 2 ดาว บาดแผลแค่นี้ไม่มีความสำคัญอะไรเลย

เย่จงหมิงกวาดสายตามองนักโทษตรวนเหล็กที่กำลังถล่มซากอาคารที่เหลือ แล้วพูดทั้งรอยยิ้ม “คุณเป็นเพียงปัจจัยที่คาดไม่ถึงสำหรับผมเท่านั้น ถึงผมจะยกเลิกแผนการ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมแพ้ทั้งหมด”

หวังติงขมวดคิ้ว เมื่อเห็นหัวหน้าเย่ใกล้เข้ามา เขาเลยหวังจะถ่วงเวลาออกไปอีกซักหน่อย จึงไม่จู่โจมทันที เพราะเขารู้สึกเกรงเย่จงหมิงอยู่บ้างเล็กน้อยเช่นกัน เขากลัวว่าเย่จงหมิงจะมีไพ่อะไรในมืออีก

ไม่รู้ว่าทำไม พอหวังติงได้ยินเย่จงหมิงพูดออกมาแบบนั้น เขาก็คิดว่าเย่จงหมิงได้วางกับดักรอให้เขาและคนอื่นๆ กระโดดลงไป

จู่ๆก็มีหินก้อนใหญ่ปลิวมาจากทางด้านข้าง หวังติงฟาดมือทำลายมันทิ้ง เศษหินแตกกระจายเกลื่อนพื้น

“ไม่ว่ายังไง ต่อหน้าพลังอันยิ่งใหญ่ แผนการใดๆก็เป็นเพียงแค่เศษกระดาษ” นี่เป็นความมั่นใจที่ไม่อาจอธิบายได้ของหวังติง เขาเชื่อว่า เขาคือมนุษย์ที่มีวิวัฒนาการสูงสุด! ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งเขาได้

เย่จงหมิงส่ายหน้า แล้วปรายคางไปยังทิศทางเดียวกับที่หวังติงยืนอยู่ หวังติงหันไปมองเล็กน้อย ก็พบว่ามีคน 20 กว่าคนกำลังวิ่งมาทางนี้ พร้อมกับฝูงซอมบี้จำนวนมาก และศพลิงก็ตามมาด้วย

“ผอ.หลิว?”

หวังติงรู้จักผอ.หลิว แต่ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงได้มาที่นี่

“และนั่น”

เย่จงหมิงชี้ไปยังอีกด้าน หวังติงมองตาม ก็เห็นกลุ่มคน 3 คนที่ต่อสู้กับเขาในจัตุรัส   ซึ่งแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บ แต่ผู้วิวัฒนาการก็เหมือนกับสัตว์ป่า ยิ่งบาดเจ็บก็ยิ่งดุร้ายน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

“ดูเหมือนว่าทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่วันนี้จะมารวมตัวกันที่นี่” เย่จงหมิงหัวเราะอีกครั้ง แล้วหันมามองและชี้หน้าหวังติงแล้วพูดว่า “รู้อะไรไหม ตอนที่ผมได้ยินคนของคุณเรียกชื่อคุณว่าหวังติง ถึงรู้ว่าคุณคือคนที่ผมเคยเคารพ แต่ตอนนี้ ผมเกลียดคุณมาก”

หวังติงถึงกับงง แม้เขาจะมีชื่อเสียงในกองทัพ แต่ก็ไม่ได้ดีมากจนบุคคลภายนอกรู้

“ทหารสมควรได้รับเกียรติ แม้ว่าโลกจะถึงจุดจบพวกเขายังคงยึดมั่นในเกียรติยศ แต่นั่นไม่รวมถึงคุณ ไม่รวมถึงหัวหน้าเย่ของคุณ เมื่อวันโลกาวินาศมาถึงหัวใจของพวกคุณก็ได้เปลี่ยนไป ที่พวกคุณทำทุกอย่างในวันนี้ ก็เพื่อผลประโยชน์ของตนเองทั้งสิ้น”

“แกผายลม!” หวังติงคำรามลั่น เขาไม่อนุญาตให้เจ้าเด็กคนนี้มาดูถูกเขากับหัวหน้า

“ผมพูดผิด?” เย่จงหมิงยิ้มหยัน “ตอนที่ภัยพิบัติเริ่มขึ้น พวกคุณที่เป็นกองกำลังประจำการเดียวที่อยู่ในเมืองนี้ พวกคุณทำอะไรอยู่? กู้ภัย? อพยพผู้คน? หรือกำจัดซอมบี้?”

“ไม่เลย พวกคุณไม่ได้ทำอะไรเลย ถึงพวกคุณจะฆ่าซอมบี้ แต่ก็เพื่อให้ได้มาซึ่งผลึกวิเศษ ไม่ได้เพื่อช่วยชีวิตผู้คน ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยประชาชนแล้ว พวกคุณยังใช้การวิวัฒนาการเป็นเหยื่อล่อให้พวกเขารับใช้พวกคุณ ปกป้องพวกคุณ และกลายเป็นปีศาจตายแทนพวกคุณ!”

“แกกับหัวหน้าเย่ ทำทุกอย่างในวันนี้ก็เพื่อให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!” เย่จงหมิงคำรามลั่น (อารมณ์ขึ้นแล้วเฟ้ย) แล้วชี้ไปยังทหารร่างอาบเลือดที่กำลังวิ่งเข้ามา “พวกเขาสิถึงเป็นทหารตัวจริง เชื่อฟังคำสั่งอย่างไม่มีเงื่อนไข ละทิ้งความเป็นห่วงครอบครัว ต่อสู้อย่างกล้าหาญ ส่วนแกผู้ซึ่งมีอินทรธนูบนบ่า แต่วิญญาณโสมม” (อินทรธนู-แถบเครื่องหมายแสดงยศ)

“อยากได้สมบัตินักเหรอ? ได้ อยากได้ก็มา วันนี้แกจะได้มันไปหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแก ให้ฉันดูความสามารถของผู้วิวัฒนาการระดับ 2 ดาวหน่อยสิว่าจะได้สมบัติไปได้สักกี่ชิ้น!”

พูดจบ เย่จงหมิงก็หันหลังกลับทันที และวิ่งไปทางนักโทษตรวนเหล็ก เขาวิ่งผ่านไปบนซากปรักหักพังของอาคารที่ถล่มลงมาจนเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว

การเคลื่อนไหวนี้ ทำให้เขาได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น กองกำลังหลักที่เฝ้าสังเกตการณ์ในสนามรบเป็นเวลานาน ต่างเริ่มปฏิบัติการทันที

หัวหน้าเย่ ผอ.หลิว หวังติง แม้แต่กลุ่มผู้แข็งแกร่งทั้ง 3 ทั้งหมดที่ไล่ตามเย่จงหมิงมา เริ่มเปิดฉากโจมตี

“อยากได้ก็มาเอาไป!”

เย่จงหมิงคำรามลั่น ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนจุดสูงสุดของซากปรักหักพัง แล้วกระชากถุงสีทองกระจายของข้างในทิ้งทันที ทันใดนั้นของที่เคยอยู่ในถุง 7-8 อย่างก็กระจายออกมาในอากาศพร้อมกับประกายแสงที่ห่อหุ้ม

ทุกคนที่เห็น ต่างพากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว พวกเขาเสี่ยงตายวันนี้เพื่ออะไร? ทั้งหมดนั่นไม่ใช่เพื่อสมบัติ? ตอนนี้สมบัติเหล่านั้นก็อยู่ตรงหน้าแล้ว พวกเขาไม่สามารถอดใจได้อีกต่อไป!

หัวหน้าเย่ที่ตั้งแต่เริ่มต้นการต่อสู้จนถึงตอนนี้ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนหลังคารถทหารออกคำสั่งอย่างใจเย็นเป็นคนแรกที่วิ่งออกมา มันค่อนข้างน่าแปลกใจกับพลังที่เขาได้ระเบิดออกมา ซึ่งเห็นได้ชัดว่านั่นไม่ใช่พลังของผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาวธรรมดา

หวังติงก็ขยับเช่นกัน เขาอยู่ใกล้เย่จงหมิงมากที่สุด และด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทำให้เขาอยู่ห่างจากสมบัติที่กระจายอยู่ในอากาศเพียงไม่กี่ฟุต

กลุ่มผู้แข็งแกร่งที่ได้รับบาดเจ็บทั้ง 3 ก็ได้เคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน ตอนนี้พวกเขาลืมความเจ็บปวดทั้งหมดมีเพียงสมบัติที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่ตรงหน้าเท่านั้น

ผอ.หลิวก็ขยับไปแย่งชิงสมบัติเช่นกัน พวกเขาไม่สามารถทนเห็นสมบัติถูกคนอื่นพรากเอาไป!

นอกจากพวกเขาแล้ว ในเงามืดของซากปรักหักพังมีบางคนวิ่งออกมา คนเหล่านั้นคือคนที่มาถึงที่นี่ก่อนคนอื่นๆ!

เมื่อเห็นฉากนี้ คนอื่นๆ ที่เหลือต่างหน้าเปลี่ยนสี!