บทที่ 57 คนคุ้นเคย

ห้องหมายเลขแปดถูกปกคลุมด้วยความมืด พื้นที่ภายในกว้างใหญ่และเปิดโล่ง

สายตาของซูฉีจ้องทะลุเข้าไปข้างใน ความสามารถติดตัวอย่าง “มองกลางคืน” และ “ฟื้นฟูพลังกาย” ยังคงทำงานโดยอัตโนมัติในทุกสภาพแวดล้อม ทว่าความสามารถเสริม “เพิ่มพลังโจมตีและทักษะการเคลื่อนไหวเป็นสองเท่า” กลับต้องอาศัยความมืดหรือยามค่ำคืนเท่านั้นจึงจะทำงานได้

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าแนวคิดเรื่องกลางคืนจะไม่มีอยู่ในจักรวาลนี้

ด้วยการมองเห็นตอนกลางคืนจากยีนปีศาจราตรี เขาเห็นฝูงสิ่งผิดปกติหนาแน่นอยู่ข้างใน สองร่างที่อยู่ด้านในสุดเกือบทำให้เขาคิดว่าตัวเองตาฝาด

คล้าย…

คล้ายเกินไป…

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะตรวจสอบให้แน่ใจ เพราะพวกปีศาจตรงประตูหันมาเห็นพวกเขาแล้ว

พวกมันคำรามลั่น กระโจนเข้าหาในทันที!

“มันมาแล้ว!” ทุกคนถึงกับขนลุกซู่ “ระวังตัว!”

ซูฉีก็เห็นชัดว่าพวกมันมีรูปร่างประหลาดเพียงใด บางตัวมีปีก บางตัวมีเขี้ยวยาว บางตัวหัวเป็นหนาม เหมือนมาจากโลกคนละใบ ทว่าทุกตัวกลับแสดงความดิบเถื่อนออกมาอย่างน่าหวาดหวั่น!

ฝ่ามือของจวิ้นโม่เหวินตบลงกับพื้น “ไสหัวไปซะ!”

กำแพงกั้นปรากฏขึ้นที่ทางเดิน เหล่าสิ่งผิดปกติต่างพุ่งเข้าใส่

แต่ไม่ถึงหนึ่งวินาที มันก็พังทลายลง ระยะห่างเหลือเพียงสิบก้าวเท่านั้นก่อนที่พวกมันจะถึงตัว!

“ฉันอยู่ตรงนี้!” เยว่โส่วเป็นคนวิ่งนำหน้ามาเร็วที่สุด

ตอนนั้นซูฉีถึงสังเกตได้ว่า ชายคนนั้นสวมอุปกรณ์ครบชุดเป็นประกายระยิบระยับ ดูถ้าจะทุ่มเงินไปไม่น้อย

เขากดปุ่มเปิดประตูหมายเลขเจ็ด ประตูโลหะส่งเสียงครืดคราดก่อนจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า

“ดีเลย ขอแค่สิบวินาที พวกเราจะเข้าไปได้!”

ในขณะเดียวกัน ฝูงสิ่งผิดปกติจำนวนมากก็กรูกันมาถึงแนวหน้า!

เสียงโลหะกระแทกดังขึ้น

แคร็ก!

หยุนจั่นเทียนกระโจนขึ้น มือถืออาวุธไว้แน่น ฟาดฟันอย่างไร้ความปรานี ทุกการเคลื่อนไหวเฉียบขาดและหนักแน่นจนมองเห็นถึงประสบการณ์การต่อสู้ที่สั่งสมมานาน อุปกรณ์บนร่างสะท้อนแสงระยิบระยับ

ภาพนั้นช่วยสร้างขวัญและกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังต่อสู้อยู่ตรงนั้นอย่างมาก

“สุดยอดเลย! พี่หยุน!”

หยุนจั่นเทียนกำลังจะโชว์พลังการต่อสู้อันดุดันของตนออกมาให้สมกับชื่อ ชมรมลำดับหนึ่ง แต่ทันใดนั้น!

"ฮึ่มมมมมมม!!"

เสียงต่ำสะเทือนขวัญดังขึ้น แรงสั่นสะเทือนนั้นกระแทกใส่แก้วหูของทุกคนราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปถึงสมอง!

"แย่แล้ว… เป็นคลื่นพลังจิต!"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก สมาธิแตกกระเจิง การต่อสู้พลันเสียจังหวะไปทันที!

กลางฝูง ปรากฏสิ่งมีชีวิตหัวเป็นเขา ล้อมรอบด้วยสิ่งผิดปกติ มันคือผู้ปล่อยคลื่นพลังจิตออกมา!

สีหน้าของหยุนจั่นเทียนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขากลายเป็นเป้าหมายหลักของเจ้าสัตว์นั่น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด!

เขากัดฟันเตรียมจะใช้ทักษะ

"หลบไป!"

เสียงของซูฉีดังขึ้นพร้อมแรงเหยียบเท้าบนบ่าของหยุนจั่นเทียน ก่อนจะถีบอีกฝ่ายให้ถอยกลับไปด้านหลัง!

ทันใดนั้น ซูฉีเหวี่ยง มีดสังหารร้อยศพ อย่างไม่หยุดยั้ง ฟันหัวสิ่งผิดปกติที่กรูกันเข้ามาทีละตัวจนกระเด็นกระดอนไปทั่ว!

คลื่นพลังจิตที่ทำให้ทุกคนต้องตั้งรับอย่างตื่นกลัว…กลับไม่ส่งผลใด ๆ ต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละคือความมั่นใจที่ ‘พี่เทพ(มาร)’ มอบให้เขา!

"เปิดแล้ว! เข้าไปได้!"

เยว่โส่วฟันขวานผ่ากลางร่างสิ่งผิดปกติที่พุ่งลงมาจากเพดาน พร้อมตะโกนลั่น

ทุกคนรีบทะลุเข้าไปทางช่องว่างที่เปิดออกทันที

แต่หยุนจั่นเทียนกลับยังไม่ขยับ เขาเพียงจ้องมองซูฉีด้วยสายตาหนักแน่น ก่อนจะกำจี้ที่เรืองแสงในมือแน่น แล้วตะโกน "ให้ฉันช่วยนาย! ไปด้วยกันเถอะ!"

อุปกรณ์ของเขาดูเหมือนจะต้านคลื่นพลังจิตได้!

...แล้วทำไมถึงไม่ใช้ตั้งแต่แรกกันล่ะ!?

หยุนจั่นเทียนเป็นคนแข็งแกร่งจริง ๆ พอหลุดจากการรบกวนทางจิต เขาก็อาละวาดทันที ต่อสู้พร้อมกันทีละสิบตัวโดยไม่ถอย!

ในฐานะผู้เล่นใหม่ ผู้เล่นธรรมดาทั่วไปไม่อาจเทียบกับเขาได้เลย!

แม้ซูฉีจะไม่ได้ใช้การเสริมพลังมากนัก แต่ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเสียเปรียบแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น

สไตล์การต่อสู้ของเขาแตกต่างจากหยุนจั่นเทียนโดยสิ้นเชิง

พูดให้เข้าใจง่าย ๆ  มันคือ ความดิบเถื่อน

แทงเข้ากระบอกตา!

เสียบทะลุหว่างขา!

ถ้ามันคำราม ก็ปักมีดลงคอไปเลย!

โจมตีสามทางพร้อมกันอย่างดุเดือด!

มาดูกันสิ ว่าสิ่งผิดปกติพวกนี้ยังจะดื้อด้านต่อไปได้อีกไหม!

"..."

แม้จะอยู่กลางการต่อสู้ หยุนจั่นเทียนก็ยังสังเกตเห็นท่าทางของซูฉีได้อย่างชัดเจน เปลือกตาเขากระตุกถี่ ความหวาดหวั่นไหลแล่นขึ้นในใจทันที

"ถอยเร็ว!"

เสียงของจวิ้นโม่เหวินดังขึ้นอย่างใจเย็น "ทางฝั่งเราพร้อมจะปิดประตูได้ทุกเมื่อ"

"ไป!"

หยุนจั่นเทียนสั่งเสียงแข็ง ขณะที่ซูฉีเคลื่อนไหวว่องไวราวสายฟ้า

หลังจากฟันพวกสิ่งผิดปกติที่กรูเข้ามาเป็นระลอกจนตายเรียบ พวกเขาก็ทะลวงเข้ามาถึงห้องหมายเลขเจ็ดได้สำเร็จ

"ตูม!"

ประตูเหล็กทิ้งตัวลงทันที บดขยี้สิ่งผิดปกติที่ยังพยายามจะพุ่งตามเข้ามาจนแหลกเป็นเนื้อเละ!

หยุนจั่นเทียนหอบหายใจถี่ แม้เขาจะสามารถระเบิดพลังออกมาได้ครั้งใหญ่ แต่แรงกายกลับลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายไม่อาจตามทัน เขาหันไปมองซูฉีโดยไม่รู้ตัว แล้วก็พบว่าฝ่ายนั้นยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม…

แถมยังเดินเข้าไป เก็บกวาดพวกสิ่งผิดปกติที่เหลืออยู่ครึ่งตัวให้ตายสนิทอีกด้วย

ท่าทางตอนลงมือฟันครั้งสุดท้ายของเขา มันช่างเกินบรรยายจริง ๆ!

ทุกคนมองภาพนั้นแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

นั่นมัน... เหลือแค่กองเนื้อเละแล้วไม่ใช่เหรอ? ยังจะฟันซ้ำอีกเหรอ? จะสับทำลูกชิ้นเลยไหมนั่น!

โก่วเจียงซึ่งเป็นผู้เล่นหญิงถึงกับหน้าซีด มือสั่น รีบยกมือขึ้นปิดตา "โหด...โหดเกินไปแล้ว!"

คนขายหนังเอียงตัวมากระซิบกับเยว่โส่ว "พวกนายเป็นคู่หูกันใช่ไหม? พี่ชายคนนั้นในชีวิตจริงต้องเคยเจอเรื่องแย่ ๆ มาใช่ไหม หรือไม่ก็ทำงานอยู่ในอาชีพเสี่ยงอันตรายอะไรสักอย่าง..."

"..." เยว่โส่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบอย่างจริงจัง "ผมไม่มีความเกี่ยวข้องกับผู้เล่นชื่อซูปู้เสียนในชีวิตจริงนะ… ก็แค่ ‘เพื่อนในเกม’ เท่านั้น!"

หลังจากฟันอย่างละเอียดจนมั่นใจว่าไม่มีอะไรดิ้นได้อีก ซูฉีเอียงศีรษะมองพวกเขาอย่างสงสัย "พวกคุณไปยืนห่างกันขนาดนั้นทำไมเหรอ?"

"เอ่อ... ก็... ตรงนี้แอร์มันเย็นดีครับ..."

หยุนจั่นเทียนพูดอย่างอดไม่ได้ "พวกเขากลัวคุณน่ะสิ พี่ซู..."

โดยไม่รู้ตัว เขาใช้คำเรียกแบบเดียวกับเยว่โส่วไปแล้ว

"กลัวอะไรล่ะ?"

ซูฉีทำหน้าแปลกใจ "ผมก็แค่กำลัง ฆ่าศัตรูให้ตายสนิท เท่านั้นเอง มองไม่ออกเหรอ?"

ทุกคน "...."

ซูฉียกมือขึ้นอย่างจนใจ "อย่ามองผมเหมือนผมเป็น ‘ปีศาจสังหาร’ สิ พวกสิ่งผิดปกติพวกนี้มันมีจุดตายประหลาด ๆ นะ พวกคุณเองก็พูดไม่ใช่เหรอ ว่าบางตัวโดนผ่าครึ่งแล้วยังไม่ตาย?"

"เพราะงั้นผมก็แค่ทำให้มั่นใจเท่านั้นเอง"

เขาคิดครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมแนะนำนะ พวกคุณก็ควรทำแบบนี้เหมือนกันตอนเจอตัวต่อไป"

"อืม ๆ ก็ได้..." จวิ้นโม่เหวินที่ปกติสงบเยือกเย็นยังหลุดหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา เขาเคยเจอซูฉีตัวจริงมาแล้ว แต่ไม่คิดว่าพอเข้ามาในเกมจะกลายเป็นแบบนี้ ถึงอย่างนั้นเขาก็เห็นด้วยกับแนวคิดของซูฉีเรื่อง ‘เอาให้ชัวร์ มั่นใจ หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์’

"งั้นตอนนี้เรามาหาคู่มือพนักงานกันต่อเถอะ"

ห้องหมายเลขเจ็ดไม่ได้ใหญ่ พวกเขาเลยค้นจนเจอแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งอย่างรวดเร็ว

[กรุณาทราบ: ไฟล์ข้อมูลคู่มือพนักงานต้องใช้รหัสผ่านเพื่อปลดล็อก]

[ข้อมูลที่สามารถเข้าถึงได้ในขณะนี้:]

[โซน 8: สิ่งผิดปกติระดับ F จำนวน 138 ตัว, ระดับ E จำนวน 87 ตัว, ระดับ D จำนวน 2 ตัว]

[หมายเหตุ: สิ่งผิดปกติระดับ D ทั้งสองตัวนี้เป็นวัตถุสำคัญ มีพลังสูงและมีสติสัมปชัญญะ หลังจากได้รับบาดเจ็บทางจิตอย่างรุนแรง พวกมันปฏิเสธที่จะพูดถึงเหตุการณ์นั้นอีก และมีท่าทีหวาดกลัวอย่างมากแม้เพียงการเอ่ยชื่อ ถึงกระนั้น ระดับภัยคุกคามยังคงสูงมาก ห้ามยั่วยุโดยเด็ดขาด]

หน้าจอแท็บเล็ตแสดงภาพสิ่งผิดปกติออกมา

หนึ่งคือหญิงปากฉีก ร่างกายถูกเย็บด้วยด้ายหลากเส้น

อีกหนึ่งคือชายร่างบวม มีปุ่มก้อนยักษ์งอกอยู่บนหลัง

เปลือกตาของทุกคนกระตุกพร้อมกัน "น่าขนลุกชะมัด... แค่เข้าใกล้ก็คงโดนฉีกเป็นชิ้นแน่"

"พวกนี้เป็นสิ่งผิดปกติรูปร่างมนุษย์... แถมระดับ D อีก อันตรายสุด ๆ แน่เลย"

ดวงตาของซูฉีส่องประกายขึ้นเล็กน้อย

เห็นไหมล่ะ

บอกแล้วว่าหน้าคุ้น ๆ