บทที่ 38 ความรักที่เติมเต็มสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

‘กลิ่นฉุนชะมัด…’

ซูฉียังไม่ทันลืมตา กลิ่นเหม็นก็พุ่งใส่จมูกทันที

ทั้งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของห้องน้ำ ปนกับกลิ่นฉุนของปัสสาวะ และกลิ่นอุจจาระที่เน่าเหม็น

เขาลืมตาขึ้นมา

แล้วก็รู้ทันทีว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

เขากวาดตามองรอบ ๆ "นี่มัน…ห้องน้ำสาธารณะ?"

เสียงของซูฉีหยุดกะทันหัน เมื่อสายตาตกลงไปยังมือเล็ก ๆ ที่นิ่มนวลของตัวเอง และเสื้อผ้าลายการ์ตูนที่สวมอยู่

เขาชะงักไปเล็กน้อย

"ไม่ใช่ว่าเราโดนยัดเข้าโลกการ์ตูน… แต่ดันกลายเป็นเด็กไปแล้วต่างหาก!"

ก่อนที่เขาจะเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า กล่องข้อความก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า

[โปรดทราบ เนื้อหา CG และฉากแนะนำกำลังเล่นอยู่]

เสียงทุ้มลึก ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู ค่อย ๆ เล่าขึ้นอย่างเชื่องช้า

[ที่นี่คือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเมื่อวานนี้…คุณเพิ่งถูกส่งเข้ามา ที่นี่คือโลกที่คุณยังไม่คุ้นเคย]

[สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ มีกฎประหลาดบางอย่าง หากคุณทำผิดกฎ จะถูกพาตัวไป และคุณ…ได้ทำผิดกฎข้อห้ามออกจากหอพักยามค่ำคืนแล้ว!]

เสียงนั้นเย็นเยียบ แฝงกลิ่นอายอันน่าขนลุก พร้อมเสียงพื้นหลังประหลาดที่ดังแทรกมา

[ฟังสิ…เสียงฝีเท้าอยู่ใกล้แค่เอื้อม]

[ดูสิ…กับดักมากมายซ่อนเอาไว้ในความมืด]

[นอนซะ…เด็กที่ไม่ยอมกลับหอพักตอนกลางคืนคือเด็กดื้อ]

[กินซะ…เด็กที่เลือกกินและทิ้งของกินคือน่ารังเกียจยิ่งกว่า]

[คุณหนีไม่ได้]

[คุณจะไม่มีวันหนีไปได้]

[นี่คือคุกของคุณ…สถานที่ที่คุณไม่มีวันออกไปได้]

ภาพตรงหน้าซูฉี ค่อย ๆ สลับกับวลีจากเพลงกล่อมเด็กวิปริตไม่กี่ท่อน ก่อนจะบิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงหัวเราะน่าขนลุก แล้วเลือนหายไปอย่างเชื่องช้า

และในวินาทีที่มันหายไป…

ซูฉีก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังอยู่ด้านนอก หนักหน่วง… ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังถูกลากไป

เร็วขนาดนี้เลย?

เขาไม่อาจมัวมานั่งคิดทบทวนสิ่งที่ CG เพิ่งฉายไปได้ เพราะตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ข้างนอกแล้ว หากยังยืนเฉยอยู่ตรงนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย

เขารีบหันไปมองห้องน้ำทั้งสามห้องทันที

จาก CG ที่เห็น และบรรยากาศตอนนี้ สิ่งที่อยู่นอกประตูนั้นอันตรายแน่ และมันกำลังปิดล้อมทางเข้าไว้ คาดว่าจะเข้ามาได้ภายในห้าวินาที

หนีออกไปไม่ได้… ทางเลือกเดียวคือซ่อนตัว

และที่ที่ซ่อนตัวได้ก็มีเพียงสามห้องน้ำตรงหน้า

เวลาเหลือแค่ห้าวินาที

ซูฉีรู้สึกได้ทันที…ว่าถ้าเลือกผิด จะต้องกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์อันตรายแน่นอน

ไม่มีข้อความช่วยเหลือใด ๆ เพิ่มเติม

เขาต้องพึ่งโชคเพียงอย่างเดียว หลังลังเลสั้น ๆ ก็รีบพุ่งเข้าไปในห้องที่สาม และทันทีที่เข้าไป กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็แทบจะอัดใส่จมูก แต่ซูฉีก็ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา

ในตอนนั้นเอง…

เงายาวเหยียดทอดตัวเข้ามาที่ทางเข้าห้องน้ำ

มันก้มลงสอดสายตามองลอดช่องใต้ประตูทีละห้อง ร่างนั้นเหมือนกำลังลากบางสิ่งหนัก ๆ ติดตามมา ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนก้าวเข้ามาช้า ๆ

ก้าวเดินของมันเชื่องช้า…แต่กลับฟังดูหนักหน่วงอย่างน่าขนลุก

นี่มันอะไร…?

ซูฉีหรี่ตาลง แม้ในห้องน้ำนั้นจะมืดสนิท ไร้แสงสว่าง

ทว่าเขากลับมองเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน

เงาดำถืออะไรบางอย่างที่ห่อด้วยถุงสีดำอยู่ในมือ หลังจากเข้าไปในห้องน้ำแล้ว มันก็แกะเชือกที่พันอยู่ด้านบนออก…

ฉับพลัน

กลิ่นคาวเลือดก็พุ่งเข้าจมูกอย่างรุนแรง! เลือดสดจำนวนมหาศาลเริ่มซึมไหลออกมาตามขอบถุง!

คิ้วของซูฉีกระตุกขึ้นทันที

นั่น…ศพงั้นเหรอ?

และไม่ใช่ร่างที่สมบูรณ์แน่นอน ชิ้นเนื้อเล็ก ๆ ยังค่อย ๆ ร่วงหล่นรอดออกมาจากถุงทีละน้อยอย่างชัดเจน

เงาดำเดินมาหยุดตรงหน้าห้องส้วมทั้งสาม

ซูฉีกลั้นหายใจ เฝ้ามองปลายเท้าของมัน…เขาไม่รู้ว่าตัวเลือกที่ทำไปถูกหรือไม่ แต่ตอนนี้ทำได้เพียงฝากชีวิตไว้กับโชคเท่านั้น

ไม่แปลกเลยที่นี่จะถูกจัดเป็นดันเจี้ยนระดับฝันร้าย

เกมเปิดมาก็โยนเขาเข้าไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายสุดขีดทันที!

โดยไม่รีรอ ร่างนั้นเอื้อมมือออกมา ค่อย ๆ ผลักประตูห้องส้วมบานหนึ่ง

เสียงหมุนบานพับดังแผ่วในความเงียบ ดังกึกก้องราวเสียงเสียดสีสนิม

แกร๊ก!

ไม่ใช่ประตูห้องที่ซูฉีซ่อนอยู่ แต่เป็นห้องข้าง ๆ ที่ถูกเปิดออก

เงาดำก้าวเข้าไปข้างใน ก่อนจะเทของทุกอย่างออกจากกระเป๋าลงรางส้วม

เสียงกดชักโครกคำรามก้อง!

ซูฉีก้มมองลงไป และยืนยันได้ว่า สิ่งที่เห็นตรงหน้า…ไม่ใช่ซากมนุษย์ แต่เป็นกองศพสัตว์มากมายปะปนกันอยู่ จากลักษณะที่ยังพอเห็นได้ มีทั้งแมว สุนัข ไก่ป่า รวมไปถึงหมู วัว และแกะ…

ซากสัตว์แต่ละชิ้นถูกหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เลือดสดปนกับน้ำเอ่อขึ้น ส่งกลิ่นคลุ้งขุ่นมัวไปทั่วอากาศ!

ซูฉีบีบจมูกของเขา และเมื่อมองดูสิ่งเหล่านี้ ดวงตาของเขาเผยให้เห็นความสนใจเล็กน้อย

‘เนื้อวัวนี่หั่นชิ้นใหญ่ไปหน่อย แต่ถ้าเอาไปต้มก็คงใช้ได้เลย…’

‘ถ้าเนื้อแกะไม่มีกลิ่นสาบแรงนัก ทำซุปแกะร้อน ๆ ซดในคืนมืดแบบนี้ก็คงอุ่นท้องดีเหมือนกัน…’

พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อยในดันเจี้ยน

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นยามดึกในดันเจี้ยน และเด็กชายร่างเล็กที่เขากลายร่างมาอาจเพิ่งตื่นเพราะปวดฉี่ แล้วก็ลืมกฎห้ามออกจากหอพักยามค่ำคืนจนได้มาเจอเรื่องนี้

ร่างเงาหลังจากจัดการสิ่งของเสร็จ มันยังไม่รีบออกไปทันที แต่มันก้าวออกจากห้องส้วมนั้นแล้วหันกลีบมาอีกครั้ง

จากนั้น…

มันเอื้อมมือไปเปิดประตูอีกบานหนึ่ง

โชคดีที่ห้องนั้นไม่ใช่ที่ซูฉีซ่อนอยู่ แต่เป็นห้องที่ใช้เก็บของต่าง ๆ

มันหยิบไม้ถูพื้นออกมา แล้วเริ่มเช็ดรอยเลือดที่หยดเลอะบนพื้นอย่างใจเย็น

หลังจากทำทั้งหมดเสร็จสิ้น…

มันยืนนิ่ง…กวาดสายตาช้า ๆ ไปทั่วห้องน้ำ เหมือนเพื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีก

จนกระทั่งแน่ใจแล้ว มันจึงค่อย ๆ หมุนตัว หันหลังเดินออกจากห้องน้ำไป

ซูฉีหรี่ตาลง ไม่รีบร้อนผลักประตูออกไป หากอีกฝ่ายย้อนกลับมาในทันที หรือยังไม่ได้ออกไปจริง ๆ เขาก็จะถูกจับได้ในทันที

‘สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้…อันตรายชะมัด’

ไม่ใช่เพียงเพราะร่างเงานั้นที่กำลังลอบกำจัดศพสัตว์ในยามค่ำคืน แต่ยังเพราะกฎประหลาดมากมายที่ซ่อนอยู่ในที่แห่งนี้ด้วย

‘แล้วจากคำแนะนำสั้น ๆ …ถ้าเราไม่รีบกลับหอพัก ก็คงต้องเจออันตรายซ้ำอีกแน่’

ภาพ CG ก่อนหน้านี้ก็ได้เผยกฎบางข้อที่เขาเห็นตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาถูกส่งเข้ามา

ซูฉีเข้าใจดี…เวลาตรวจเช็กหอพักใกล้มาถึงแล้ว เขาต้องรีบกลับไปให้ทัน

ระหว่างที่รออยู่นั้น

ซูฉีลองเปิดช่องเก็บของกับแถบสกิล แต่ก็เป็นไปตามคาด ทั้งหมดถูกผนึกไว้ ไม่สามารถใช้งานได้

แผงสถานะตอนนี้ก็อยู่ที่เลเวล 1 ค่าพื้นฐานทั้งหมดเพียง 5 แต้ม เทียบเท่าร่างกายของเด็กเล็ก ๆ เท่านั้นเอง

ทว่า…

แสงสีแดงจาง ๆ พลันแวบผ่านดวงตาของเขา

แม้ทุกอย่างจะถูกจำกัด แต่ ยีนปีศาจราตรี ไม่ได้ถูกผนึกไปด้วย

เขาไม่เพียงมีสายตาดีมากในความมืดเท่านั้น การฟื้นตัวของค่าพลังร่างกายก็รวดเร็วผิดปกติ แถมยังได้รับพลังและทักษะการเคลื่อนไหวเพิ่มอีก 30 แต้มทันทีที่อยู่ในความมืดอีกด้วย

เมื่อครู่ หากเขาเลือกผิด…ก็ยังมีทางออกอีกทาง คือพุ่งเข้าปะทะโดยตรง!

ด้วยค่าพลัง 30+5 แบบนี้ เพียงพอจะสร้างอันตรายถึงชีวิตต่อผู้ใหญ่ได้ทุกคน

‘เพียงแต่…เรายังไม่รู้ว่าดันเจี้ยนนี้มันคืออะไรแน่’

‘และก็ยังไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายเป็นระดับไหน’

การบุ่มบ่ามคงไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก

แต่เมื่อมีแผนสำรองอยู่ในมือ ซูฉีจึงค่อย ๆ ดันประตูออก แล้วก้าวออกจากห้องน้ำไป

ด้านนอก มีเพียงแสงไฟถนนที่กระพริบสลัว กับทางเดินทอดยาวสู่หอพัก

ซูฉีเคลื่อนไหวอย่างว่องไว ร่างเล็กของเขาวิ่งแผ่วเบา แม้แต่เสียงฝีเท้าก็แทบไม่เล็ดลอดออกมา

โชคดีที่ตลอดทางไม่ได้เจออะไรผิดปกติ

เขาอาศัยเส้นทางที่แสดงบนหน้าจอ กลับมาถึงหอพักของตัวเองได้สำเร็จ

ห้องพักเป็นห้องนอนสี่คน ตอนนี้อีกสามคนกำลังหลับสนิทอยู่แล้ว

ซูฉียื่นมือไปจับลูกบิด ค่อย ๆ หมุนเปิดออก

ทว่า ในวินาทีที่ประตูถูกเปิดออก

ร่างหนึ่งกลับยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองจ้องเขาด้วยดวงตาสีเขียวที่ส่องประกาย

"นายไปที่ไหนมา!?"