บทที่ 22 พี่ซู ทำอะไรของคุณ!

ชายคนนี้ชื่อ ซุนเสี่ยวฮวน แววตาคมกริบ สวมเสื้อกล้ามดำรัดรูปกับกางเกงสนาม ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อชัดเจน บุคลิกโดดเด่นไม่เหมือนใคร

เลเวลของเขาแตะระดับ 9 แล้ว…ถือว่าสูงที่สุดในกลุ่มนี้

กลไกจับคู่ของดันเจี้ยนทีมจะไม่ยอมให้ความต่างเกินห้าระดับ เพราะเลเวลที่สูงกว่าย่อมหมายถึงแต้มค่าสถานะที่มากกว่า…จนสร้างความแตกต่างด้านความแข็งแกร่ง

ดังนั้นจึงไม่ต้องห่วงว่าจะมีพวกอ่อนปวกเปียกถ่วงทีม หรือพวกเลเวลสูงจนเกินรับมือ

ก็เพราะคำเตือนของซุนเสี่ยวฮวนนี่แหละ ที่ทำให้ทุกคนหันออกไปมองด้านนอก

ข้างนอกคือถนนไฮเวย์ที่เต็มไปด้วยซากรถร้างนับไม่ถ้วน และฝูงซอมบี้ที่เดินโซเซเดินไปมาบนถนน

แสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องผ่านหมู่เมฆสีเลือด ตกกระทบลงบนใบหน้าที่เน่าเปื่อย จนดูทั้งน่าสยดสยองและชวนคลื่นไส้ในคราวเดียวกัน

"นี่มัน…ดันเจี้ยนซอมบี้งั้นเหรอ?"

ยังไม่มีใครทันตอบ เสียงระบบก็เด้งขึ้นมาทันที

[กำลังโหลด CG และคำบรรยายของดันเจี้ยน…]

[ซซ…ซซ…]

ถัดมาเป็นเสียงซ่า ๆ จากวิทยุสื่อสาร แทรกเข้ามาในโสตประสาทของทุกคนอย่างช้า ๆ

[ที่นี่คือ…ซซ…เมือง ‘ศรีลาน’ ตอนนี้ได้กลายเป็นนครแห่งความตายแล้ว มีซอมบี้ติดเชื้อนับไม่ถ้วนพเนจรอยู่ทุกตรอกซอกมุม ในเมืองอันเงียบสงัดและโศกเศร้านี้ ผู้รอดชีวิตต่างดิ้นรนด้วยความสิ้นหวังท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ค่อย ๆ จางหาย…และบางที…คุณอาจจะกลายเป็นหนึ่งในนั้น…หรือไม่ก็เป็นอาหารของมัน…]

ทันใดนั้นเสียงก็ขาดหาย ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง ประสาทการได้ยินของทุกคนกลับคืนเป็นปกติ

"ดูท่าจะเป็นดันเจี้ยนซอมบี้จริง ๆ" เฒ่ามะเขือเทศพึมพำ "ด้วยเลเวลของพวกเรา แค่ซอมบี้ที่โชว์ในฉากเปิด ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก"

เย่โส่วก็เหลือบมองซากซอมบี้นอกหน้าต่างเช่นกัน "พวกนี้เดินช้ากว่าที่คิดอีก ซัดง่ายแน่ แต่เรื่องมันต้องไม่ง่าย ๆ แบบนี้หรอก…"

ขณะเดียวกัน ซุนเสี่ยวฮวนก็เอ่ยเสียงเรียบ "ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกของพวกคุณ ที่เข้าดันเจี้ยนทีมใช่ไหม?"

"หืม?"

"ความยากของดันเจี้ยนทีม โดยทั่วไปจะต่ำกว่าดันเจี้ยนเดี่ยวเล็กน้อย แต่มันก็สัมพันธ์กับ

จำนวนและความแข็งแกร่งของผู้เล่นด้วย" เขาพูดด้วยท่าทีสงบนิ่ง "รอบนี้มีเลเวล 9 หนึ่งคน เลเวล 7 สามคน และเลเวล 6 สองคน นั่นหมายความว่าความยากซ่อนเร้นของดันเจี้ยนนี้ สูงกว่าที่พวกคุณคิดไว้แน่ ๆ ผมแนะนำอย่าประมาท…แล้วก็อย่าทำเรื่องประหลาด ๆ …แบบเขา"

ทุกคนหันตามสายตาของซุนเสี่ยวฮวนไปทันที ก็เห็นซูฉีกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างศพใครสักคน

เย่โส่วก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "พี่ซู…คุณกำลังทำอะไรอยู่?"

"ผมคิดว่าน่าจะมีข้อมูลบางอย่างอยู่บนร่างนี้"

ซูฉีพูดพลางพลิกศพเน่าเหม็นที่ชวนให้คลื่นไส้ขึ้นมา ก่อนจะกระชากเสื้อผ้าเปื้อนเลือดออก เผยให้เห็นโพรงอกที่กลวงโบ๋

เฒ่ามะเขือเทศหรี่ตา มองภาพสยองตรงหน้าไม่ถนัดนัก พลางกระแอมออกมาอย่างฝืดเคือง "คือ…ศพที่เน่าไปขนาดนี้ ปกติไม่ค่อยมีเบาะแสอะไรแล้วหรอกนะ ลองไปค้นตู้เก็บของใต้ท้องรถก่อนดีกว่าไหม?"

"เหมือนในกระเป๋าก็ไม่มีอะไรจริง ๆ แฮะ"

ซูฉีมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทำสิ่งที่เหลือเชื่อ…เขายัดมือลงไปในโพรงอกนั้นทันที!

"เฮ้ย!" อาเฉียกับอาตี้ตาแทบถลน

"หยุดเลยนะโว้ย!"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปตามกัน แม้จะเคยผ่านดันเจี้ยนกันมาบ้าง แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ยังเป็น ‘คนธรรมดา’ อยู่ดี

"พวกนาย…มาด้วยกันจริง ๆ ใช่ไหม?" ซุนเสี่ยวฮวนเองก็อดรู้สึกขยะแขยงไม่ได้ เขาหันสายตาแปลก ๆ ไปมองเย่โส่วกับเฒ่ามะเขือเทศ

"ไม่ ไม่ ไม่ใช่พวกผมหรอก!"

ทั้งคู่รีบส่ายหัวรัว ๆ ราวกับอยากตัดขาดจากการกระทำเพี้ยน ๆ นั่นให้เร็วที่สุด

ทว่าทันใดนั้นเอง…

ฉีก็ดึงกุญแจเปื้อนเลือดออกมาจากโพรงอก แล้วโบกไปมาให้ทุกคนดู "เห็นไหมล่ะ ผมบอกแล้วว่ามีอะไรซ่อนอยู่จริง ๆ"

"????"

สีหน้าของทุกคนแข็งค้างไปหมด …มันมีของอยู่จริงด้วย!

"นี่น่าจะเป็นกุญแจรถบัสนะ"

ซูฉีเสียบกุญแจลงในช่องของคนขับ บิดเบา ๆ วงจรก็ติดขึ้นมา แต่เพราะไม่มีเชื้อเพลิง รถจึงไม่สามารถสตาร์ตได้ เขากดปุ่มหนึ่ง ประตูรถบัสที่ปิดแน่นก็เปิดออกในทันที

"…"

อาตี้กลั้นไม่อยู่ เอ่ยขึ้นมา "จริง ๆ เราน่าจะทุบประตูออกไปได้เลยนะ ไม่เห็นต้องทำอะไร…น่าขยะแขยงขนาดนั้น"

ซูฉีหันไปมอง "ก็จริง แต่…พวกเราจะโดนซอมบี้รุมทันที"

"ทำไมล่ะ?" อาเฉียสงสัย

เฒ่ามะเขือเทศขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายหน้าลงเหมือนพอเข้าใจ "เพราะในบทนำของดันเจี้ยนมันบอกชัด เมืองนี้คือเมืองเงียบ ถ้าเกิดเสียงแม้แต่น้อย ก็จะดึงดูดซอมบี้รอบ ๆ เข้ามา จากนั้นถ้าอยากออกจากรถ ก็ต้องฝ่าฝูงซอมบี้ออกไป"

"แน่นอน นั่นก็หมายถึงฆ่าซอมบี้มากขึ้น" ซูฉีเอ่ยพลางยักไหล่ "แต่ก่อนที่เราจะเข้าใจโลกนี้จริง ๆ ผมว่าการรักษาเรี่ยวแรงกับกำลังกายเอาไว้…จำเป็นกว่า"

เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ "…อีกสองอย่างนะ อย่างแรกคือการสัมผัสเลือดตรง ๆ ไม่ทำให้ติดเชื้อ แม้มันจะกลายเป็นความรู้สามัญในหนังซอมบี้ไปแล้วก็ตาม แต่ในสภาพแวดล้อมใหม่ เราก็ไม่ควรประมาท อย่างที่สองคือ…แม้จะถูกควักอกออกแล้ว ซอมบี้มันก็ไม่ตาย"

"?? ไม่ใช่มันตายไปแล้วเหรอ?" อาเฉียอุทานอย่างงุนงง

ซูฉีส่ายหัว พลางชี้ไปที่เบาะคนขับ "ตรงนี้แหละคือจุดที่มันโดนกัด เลือดก้อนใหญ่ยังเห็นชัดอยู่เลย จากนั้นมันก็เดินโซเซไปมาในทางเดินแคบ ๆ อยู่นาน จนเซลล์ในร่างกายค่อย ๆ ตายลง สุดท้ายถึงได้มาล้มลงตรงนี้"

ซุนเสี่ยวฮวนเหลือบตามองซูฉีอย่างแปลกใจเล็กน้อย

เย่โส่วยกนิ้วโป้งให้ "พี่ซู…ผมขอจับคู่ดูโอ้กับพี่ได้ไหม?"

“เฮ้!” เฒ่ามะเขือเทศโพล่งขึ้น

"งั้นต่อไป…"

ซูฉียิ้มกวน ๆ ก่อนจะหยิบธงเล็ก ๆ จากช่องเก็บของขึ้นมาโบกไปมา "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี…เชิญรวมพลลงจากรถบัส แล้วตามไกด์ซูไปสำรวจเมืองกันเถอะ"

ทุกคน "….."

เย่โส่วหันกลับไปจับไหล่เฒ่ามะเขือเทศ "ผมผิดเองครับพี่มะเขือเทศ หมอนี่มันเพี้ยนจริง ๆ ผมไปจับคู่กับพี่ดีกว่า"

สุดท้ายทุกคนก็พากันลงจากรถบัส

แต่ซูฉีสังเกตเห็นว่า นอกจากซุนเสี่ยวฮวนกับเย่โส่วที่มีดาบบินกับขวานดับเพลิงอยู่ในมือแล้ว คนอื่น ๆ กลับไม่ได้หยิบอาวุธอะไรออกมาจากช่องเก็บของเลย

"แล้วอาวุธของพวกนายอยู่ไหน?"

"พวกเรา? ไม่มีหรอก" อาตี้ส่ายหัว

เฒ่ามะเขือเทศเกาแก้มพลางอธิบาย "อุปกรณ์ประเภทอาวุธหายากมากนะ แล้วในดันเจี้ยนเดี่ยว ปกติแค่มีดคม ๆ ก็หยิบออกมาใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"งั้นก่อนอื่นก็ต้องหาที่ที่พอจะจัดหาอาวุธเย็นให้พวกนายได้ก่อน" ซูฉีว่า

"ไม่ต้องรีบก็ได้"

"รีบสิ" ซูฉีหันไปมองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า "พวกนายยังจำคำว่า ‘แสงอัสดงสุดท้ายกำลังจางหาย’ ได้ไหม?"

เย่โส่วหรี่ตาแคบลง

"หมายความว่าถ้าไม่เจอที่ปลอดภัยก่อนฟ้ามืด เราอาจต้องเจอกับอะไรที่เลวร้ายยิ่งกว่าใช่ไหม?"

"ใช่ ดังนั้นการสละเวลาเพื่อหาอาวุธเพิ่มสักหน่อย ก็ถือว่าคุ้มค่า ไม่ใช่แค่ป้องกันไม่ให้พวกนายกลายเป็น ‘ผู้ชมไร้อาวุธ’ แต่ยังช่วยให้เราหาที่ปลอดภัยได้เร็วขึ้นด้วย"

ทันทีที่ซูฉีพูดจบ…

อินเทอร์เฟซภารกิจก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

[ภารกิจหลัก 1 เริ่มต้น]

[หาหอคอยให้เจอก่อนฟ้ามืด]