บทที่ 21 เข้าสู่ดันเจี้ยนทีม

ซูหลินชิวนั่งอยู่กับที่ แต่สายตากลับกวาดมองไปยังคนอื่น ๆ

เฒ่ามะเขือเทศนั้นแม้จะเป็นพวกเก็บตัว แต่พอหัวข้อสนทนาเปลี่ยนมาเป็นเรื่องเกม เขาก็เหมือนเขื่อนน้ำแตก พรั่งพรูพูดถึงกลยุทธ์และมุมมองต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงสัญชาตญาณที่เฉียบแหลมแต่กำเนิด

เขาเคยเคลียร์ดันเจี้ยนระดับยาก มาแล้วสองครั้ง ได้คะแนนสูงสุดถึง 88

สำหรับจวินโม่เหวิน คำพูดของเขาเรียบง่าย ไม่โอ้อวด เวลาคุยกับคนอื่นก็จริงใจ ไม่ได้วางตัวสูงส่ง เพียงแต่ชอบอยู่เงียบ ๆ มากกว่า เป็นผู้เล่นที่ขับเคลื่อนด้วยสติปัญญาโดยแท้

เขาเคยผ่านโหมดฝันร้าย มาแล้วหนึ่งครั้ง ได้คะแนน 79

ส่วนผู้พิทักษ์แห่งความมืด… ซูหลินชิวเหลือบตามองอีกฝ่าย ขณะกำลังคุยกับคนอื่น เขากลับแอบชูสองนิ้วใส่มาอย่างลับ ๆ …ไม่มีผิดแน่ หมอนี่คือ ‘คนใน’ ของสำนักสืบสวน ที่ตอนนี้ถูกจับมาร่วมอยู่ใต้คำสั่งของเขาอย่างไม่เต็มใจนัก

ทำไมถึงว่าไม่เต็มใจ?

ก็เพราะเจ้าหมอนี่มี ‘เส้นใหญ่’ อยู่ในสำนักสืบสวน หลังจากที่ ‘ดินแดนเหวลึก’ เปิดทดสอบแบบสาธารณะ เขาก็ถูกส่งตรงเข้ามาสังกัดทีมนี้ทันที

แถมไม่ได้เป็นแค่พวกอาศัยเส้นสาย ความสามารถของเขาก็โดดเด่นจริง เคยผ่านดันเจี้ยนระดับยาก มาแล้วถึงสามครั้ง คะแนนเฉลี่ย 81

ระบบการประเมินของเกมนั้นครอบคลุมหลายด้าน ทั้งพลังการต่อสู้ โชค ความเข้าใจในโลก การทำภารกิจเสร็จสิ้น และอื่น ๆ อีกมากมาย …ซับซ้อนแต่ก็รอบด้าน

และทั้งสามคนนี้เอง คือเหล่าหน้าใหม่ที่มีแวว ซึ่งซูหลินชิวกำลังจับตามองอยู่ในตอนนี้

ส่วนอีกสองคน…พวกที่มี ‘การเผชิญหน้ากับสิ่งเหนือธรรมชาติ’

ซูหลินชิวหันไปมองเด็กสาวที่ใส่หมวกติดกันกับซูฉี เขาพอเข้าใจว่าทำไมถึงเอาแต่นอนตลอด สุดท้ายแล้ว เด็กสาวคนนั้นโดนสิ่งผิดปกติรบกวน การอดนอนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย

แต่โธ่เอ๊ย อีกคนนี่กินตั้งแต่ต้นยันจบ

นี่…ไปตายอดตายอยากมากจากไหน เป็นผีหิวโซกลับชาติมาเกิดใหม่หรือยังไง?

ซูฉีเหมือนจะรู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย แล้วยิ้มบางออกมา

"…"

ซูหลินชิวจำต้องเบือนสายตาหนี ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ก็โดนเจ้านี่ ‘เล่นงาน’ ซะเสียหลักไปแล้ว เขาต้องยอมรับ…ว่าเขาเหมาะกับการสู้มากกว่าการรับมือกับคนประเภทนี้ เรื่องแบบนี้เขาไม่ไหวจริง ๆ

และยังมีจุดประหลาดอยู่ข้อหนึ่ง…

เขาไม่อาจหาบันทึกการเคลียร์ดันเจี้ยนหรือคะแนนของซูฉีได้ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เจอเหตุการณ์แบบนี้…ดูเหมือนข้อมูลของซูฉีจะถูก ‘รบกวน’ ต้องใช้เวลาฟื้นฟู

‘หรือว่า… จะเกิดบั๊กขึ้น?’

ทว่าซูหลินชิวก็ยังมองว่าไร้เหตุผลนัก ‘ช่างเถอะ มันก็ไม่ใช่เกมจริง ๆ ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’

‘เดี๋ยวเราค่อยลองใช้สิทธิ์ระดับสูงของอาจารย์ตรวจสอบทีหลังก็แล้วกัน’

….

การประชุมออฟไลน์จึงจบลงแบบลวก ๆ หลังจากที่ทุกคนแอดเป็นเพื่อนกันเสร็จ ก็รีบแยกย้ายกลับไป

แรกเริ่มในช่วงทดสอบสาธารณะ ทุกคนต่างก็เร่งรีบจะอัปเลเวลให้เร็วที่สุด ขยายข้อได้เปรียบของตัวเอง และผ่านการประเมินของชมรมเพื่อกลายเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ

ซูฉีก็เรียกแท็กซี่กลับบ้านเช่นกัน และทันทีที่ก้าวเข้าสู่คอมมูนิตี้ เขาก็เหลือบเห็นแมวขาวตัวหนึ่งที่มีลักษณะสะดุดตา

เจ้าแมวขาวนั้นดูไม่ธรรมดา จนซูฉีอดหันมองซ้ำไม่ได้

บนหน้าผากมันถูกโกนขนออกจนเกลี้ยง

และทันทีที่เขาปรากฏตัว เจ้าแมวขาวก็จ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาดำสนิทไร้การกระพริบ

"คงไม่ใช่ตัวเดิมหรอกมั้ง… ตัวนี้อ้วนกว่าชัด ๆ แต่เจ้าของมันนี่ก็ช่างมีรสนิยมเหมือนกันนะ ให้มันทำทรงผมแบบนี้เนี่ย"

ซูฉีบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเดินผ่านไป แมวขาวนั้นตะกุยเล็บกับพื้นอย่างแรง ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ แต่ก็ไม่กล้าพุ่งเข้าใส่

เมื่อกลับถึงบ้าน ซูฉีก็ล้มตัวลงนอนในแคปซูลเกมทันที

[กำลังเชื่อมต่อระบบประสาท…]

[เชื่อมต่อสำเร็จ]

[ยินดีต้อนรับ ผู้เล่น ซูปู้เสียน เข้าสู่เกม]

ซูฉีไม่ได้รีบกดจับคู่ แต่เลือกไปที่การสุ่มรางวัลก่อน

กล่องรางวัลสั่นโยกไปมา ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงดัง

ปัง!

ภายในนั้น…แทนที่จะเป็นลูกแก้วแสงกลับกลายเป็นอุปกรณ์ชิ้นหนึ่ง

[ชื่อ: รองเท้าลมดำ]

[ประเภท: อุปกรณ์]

[คุณภาพ: ธรรมดา]

[การใช้: พลังกาย 100]

[คุณสมบัติ: หลังเปิดใช้งาน จะเข้าสู่สถานะล่องหนเป็นเวลา 5 นาที (ในความมืด การเคลื่อนไหวและเสียงจะถูกลดลง 90% ทักษะการเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้น 30% ความเร็วและคุณสมบัติการเคลื่อนไหวของร่างกายจะถูกปรับเท่ากัน พร้อมบวกสูงสุดได้ถึง 50)]

[หมายเหตุ: ค่ำคืนที่ฟ้ามืดไร้จันทร์ เมื่อลมแรงพัดกรู การฆ่าก็ไร้ร่องรอย]

"ไม่เลว…ทฤษฎีสุ่มสายมูของเราก็ได้ผลอีกครั้งสินะ"

ซูฉีสวมใส่มันทันที แต่ไม่ได้ตั้งค่าให้แสดงออกมา เสื้อผ้าของตัวละครยังคงเป็นชุดเดิมของเขา

สุดท้ายแล้ว อุปกรณ์หลายชิ้นมีสไตล์ ‘จัดจ้าน’ เกินไป ถ้านำมาผสมมั่ว ๆ ก็อาจกลายเป็นลุคพิสดารได้ ทว่าตอนกดใช้งาน ฟังก์ชันจะปรากฏเงาภาพขึ้นหนึ่งวินาที เพื่อบ่งบอกว่ากำลังทำงานอยู่

[ผู้เล่น ซูปู้เสียน เลเวล 7]

[กำลังจับคู่ดันเจี้ยนทีม ระดับยาก…]

[ยืนยันดันเจี้ยนทีม จำนวนผู้เล่น: 6 คน]

ครั้งนี้ แสงไฟในพื้นที่เข้าส่วนตัวไม่ได้กระพริบ แต่จากประตูด้านหน้า คลื่นความมืดมหาศาลกลับพัดทะลักเข้ามาราวกับน้ำขึ้น…ทว่าปราศจากเสียงใด ๆ

จากนั้น มันก็กลืนกินทั้งห้องไปพร้อมกับร่างของซูฉี

….

[เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เข้าสู่ดันเจี้ยนทีม โหมดนี้จะมอบภารกิจหลักร่วมกันสำหรับผู้เล่นแต่ละคน และจะประเมินพร้อมมอบรางวัลตามระดับความสำเร็จส่วนบุคคล]

[หมายเหตุ : การสังหารสมาชิกทีม จะส่งผลให้ภารกิจหลักถูกยกเลิก และจะไม่ได้รับรางวัลหรือค่าประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง]

หลังจากช่วงสั้น ๆ ที่เหมือนตกอยู่ในภวังค์ ซูฉีก็รู้สึกว่าร่างของเขาร่วงหล่นจากท้องฟ้าสูงสู่พื้นดิน

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ

‘รอบนี้เราไม่ได้ยินเสียงนั้น…’

จากนั้น เขาก็สูดจมูกเบา ๆ

‘…กลิ่นเหม็นชะมัด’

ซูฉีได้กลิ่นเหม็นของเลือดและความเน่าเปื่อย

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนรถบัสร้าง และที่มาของกลิ่นเหม็นนั้นก็คือศพในชุดเครื่องแบบซึ่งนอนขวางอยู่กลางทางเดิน ร่างนั้นตายมานานแล้ว พิสูจน์ได้จากฝูงแมลงวันนับไม่ถ้วนที่รุมตอม

บนรถบัสคันนี้…ยังมีคนเป็นอยู่อีกห้าคน ทุกคนต่างลืมตาขึ้นมาแล้ว และเหนือศีรษะก็มีชื่อเล่นปรากฏ บ่งบอกว่าล้วนเป็นผู้เล่นในดันเจี้ยนนี้ทั้งสิ้น

ทว่า…ซูฉีชะงักเล็กน้อย

"สองเพื่อนร่วมชั้น…เราเจอกันอีกแล้วสินะ"

เด็กหนุ่มในหมวกปีกเป็ดกับชายหนุ่มหน้าตาออกขี้อายที่นั่งอยู่อีกฝั่ง แม้ใบหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ชื่อ ID ที่ลอยอยู่เหนือหัวก็เปิดเผยตัวตนของพวกเขาอย่างชัดเจน

[ผู้พิทักษ์แห่งความมืด] และ [เฒ่ามะเขือเทศ]

*เย่โส่ว แปลว่าผู้พิทักษ์แห่งความมืดนะคะ

ทั้งคู่เลเวล 7 และทันทีที่เห็นซูฉี ก็ชะงักไปเหมือนกัน

"ซูปู้เสียน?"

"ดูเหมือนพวกนายจะกดเข้ามาสองคนสินะ"

"ใช่" เย่โส่วตอบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย "ผมกับพี่มะเขือเทศพอแยกย้ายกันกลับบ้านก็แอดเป็นเพื่อนกันไว้ ตั้งใจจะเข้าคู่กันสองคน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอนายทันทีหลังเข้าดันเจี้ยน…บังเอิญจริง ๆ"

ซูฉียกยิ้ม "ก็จริง บังเอิญเกินไป…แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่แค่พวกนายสองคนที่เข้ามาด้วยกันหรอกนะ คนสองคนข้างหลังก็คงอยากจะพูดอะไรบ้างสินะ?"

ด้านหลัง…ก็เป็นคู่ที่มากันสองคนเหมือนกัน

หนึ่งมีชื่อว่า [อาเฉีย] อีกหนึ่งคือ [อาตี้]

อาเชี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง "งั้นให้ผมแนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน ผมชื่ออาเชี่ย เลเวล 6"

เขาชี้ไปที่ชายหัวเกรียนข้าง ๆ "นี่ลูกชายผม"

ชายหัวเกรียนหันขวับ ตาขุ่น "ไปไกล ๆ เลยเว้ย! ฉันต่างหากที่เป็นพ่อของแก ลืมแล้วเหรอว่าบ่ายนี้ใครเป็นคนไปหาข้าวให้"

"ผมผิดไปครับแล้วพ่ออออ…"

โอ้…

ซูฉีเข้าใจทันที คนสองคนนี้มันก็แค่เพื่อนร่วมห้องนั่นเอง

"ห้องพวกนายมีที่พอวางแคปซูลเกมด้วยเหรอ?" เฒ่ามะเขือเทศถามอย่างสงสัย

"มีสิ พวกเราอยู่หอพักบัณฑิต พื้นที่เลยค่อนกว้างพอตัว"

ระหว่างที่พวกเขาคุยกันอยู่นั้นเอง…

ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา นิ่งเรียบแต่แฝงความลึกซึ้งเอาไว้

"แม้ผมจะไม่อยากขัดจังหวะ…แต่พวกคุณยังไม่สังเกตเลยหรือว่านอกหน้าต่างรถบัสนี้…มันกำลังเกิดอะไรขึ้น?"