บทที่ 13 ตัวตนที่แท้จริงของผู้ดูแล

กริ่งดังขึ้น

ผู้จัดการลากเท้าอันหนักอึ้ง เดินไปตามทางเดินหลังจากเตรียมอาหารเสร็จสิ้น

หนึ่งนาทีหลังจากเสียงฝีเท้าของเขาหายไป

ประตูห้องต่าง ๆ ก็เริ่มเปิดออกทีละบาน ‘ชายบวม’ กับ ‘หญิงปากแหว่ง’ มุ่งหน้าลงบันไดไป

ส่วนประตูห้องของ ‘ชายหนวด’ ยังปิดแน่น เขาทำตามคำแนะนำของซูฉี อยู่เงียบ ๆ ในห้องอย่างว่าง่าย

อีกหนึ่งนาทีผ่านไป

ประตูห้องหมายเลขหกเปิดออก ‘ชายศพ’ ที่สวมเสื้อคลุมดำหนาหนัก เดินออกมาช้า ๆ

ขณะที่ก้าวออกมา ดวงตาของเขาสั่นระริกเล็กน้อย เขาเห็นซูฉีพิงกำแพงทางเดินอยู่ เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

…รอเจ้านั่นที่อยู่หลังประตูห้องตรงข้าม?

‘ชายศพ’ ยังคงสงบนิ่ง สองคนนั้นอ่อนแอเกินไป การที่พวกเขาเกาะกลุ่มกันถือเป็นเรื่องปกติ… อาจเรียกว่า ‘ฉลาด’ ก็ได้ แต่เมื่อเผชิญกับสิ่งผิดปกติอันตรายมากมาย มันก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี

อีกไม่นานก็คงได้เห็นบรรดาผู้อาศัยคนอื่น ๆ ลงมือกับแขกใหม่คนนี้บ้างแล้ว

เรื่องพวกนั้น… ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

เพราะอย่างไรเสีย ผู้อยู่อาศัยในอพาร์ตเมนต์ก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่ตลอดเวลา เขาเองก็พอใจที่จะนั่งดูคนพวกนี้สู้กันมากกว่า ถึงแม้เขาจะยังไม่รู้เลยว่า ‘ชายพันผ้า’ ได้หายไปแล้ว

ซูฉีเก็บมีดชำแหละใส่ในซับในเสื้อ ตรวจสอบค่าพละกำลังที่ฟื้นฟูกลับมาเต็มจากการพักผ่อนทั้งวัน เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นก้าวเดิน

‘เราก็เป็นคนที่เกลียดการอ้อมค้อมด้วยสิ… ทำอะไรที่มันง่าย ๆ ตรงไปตรงมาดีกว่า’

‘ต่อไป… ได้เวลาคุยกับเพื่อนบ้านพวกนี้อย่างจริงจังแล้ว’

…

‘ชายหนวด’ นั่งกระสับกระส่ายอยู่ริมเตียงของตัวเอง บางครั้งก็เหลือบมองไปทางประตู ราวกับอยากออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอนึกถึงคำเตือนของซูฉีเมื่อวาน เขาก็ได้แต่ทิ้งตัวนั่งลงอีกครั้งอย่างกังวล

"เมื่อวาน… เขาบอกว่าจะไปคุยกับเพื่อนบ้านพวกนั้น"

"แต่พวกนั้นมันก็ล้วนเป็นพวกผิดปกติที่บ้าคลั่งน่าสยดสยองทั้งนั้น เขาจะไปนั่งคุยกับพวกนั้นดี ๆ ได้ยังไงกัน?"

ในฐานะคนที่อยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว ‘ชายหนวด’ เขาเองก็มีความคิดเหมือนซูฉี เคยยกของมีค่าหลายอย่างไปให้พวกผู้อาศัยคนอื่นเหมือนกัน

แม้มันจะไม่ได้ช่วยอะไรนักก็ตาม

โชคดีที่พวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้นไม่ค่อนใยดีคนไร้ค่าอย่างเขาเท่าไหร่นัก

ตอนนี้ข้างนอก… จะเป็นยังไงบ้างแล้วนะ?

สายตาของชายหนวดหันไปทางประตู เพราะระหว่างชั้นสองกับชั้นหนึ่งมีพื้นหนาเตอะกั้นไว้ แถมยังมีบันไดวนขวางอีก เขาจึงไม่ได้ยินอะไรเลยสักนิด

ผ่านไปห้านาทีแล้ว… เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าสถานการณ์เป็นยังไงกันแน่

"หรือว่า… เขาโดนฆ่าไปแล้ว?"

ชายหนวดเองก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง แม้ว่าเขาจะขี้ขลาดและไร้พลัง แต่ก็ยังมองออกว่าซูฉีไม่ใช่ผู้เช่าธรรมดา… เขามี ‘ความกล้า’

ทว่า… ‘ความกล้า’ มันไม่ใช่ของกินที่จะเอามาประทังชีวิตได้

เวลาล่วงเลยไปสิบ นาทีในที่สุด

ชายหนวดค่อย ๆ ลุกขึ้น เปิดประตูออกทีละน้อย ทางเดินเบื้องนอกยังคงจมอยู่ในความมืด

เขาเดินย่องไปทางบันไดวนด้วยจังหวะฝีเท้าเบาเกือบไร้เสียง

ในหัวสมอง… ความตื่นตระหนกได้เริ่มพุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่อยู่แล้ว

บางที… สิ่งที่เขากำลังจะเห็นต่อไป อาจเป็นภาพ ‘ชายบวม’ ‘ชายศพ’ ‘ชายพันผ้า’ และ ‘หญิงปากแหว่ง’ นั่งเรียงกันอยู่รอบโต๊ะอาหาร มีดกับส้อมอยู่ในมือ กำลังหั่นซูฉีที่นอนอยู่บนโต๊ะเป็นชิ้น ๆ

ชายหนวดหมอบต่ำลง กลั้นหายใจแน่น ก่อนจะโผล่หัวออกมาจากข้างบันไดวน

แต่สิ่งที่เขาเห็นต่อมากลับเกินกว่าจะเชื่อสายตาได้

โถงชั้นหนึ่งทั้งชั้นราวกับเพิ่งผ่านการระเบิดครั้งใหญ่ พรมกับผนังรอบด้านถูกเผาไหม้จนดำเกรียม ส่วนโต๊ะอาหารตรงกลางก็ถูกแรงระเบิดฉีกกระจุย เหลือเพียงเศษไม้กระเด็นกระจายไปทั่ว

และในตอนนี้… บนพื้นโล่งกลางห้องนั้นเอง

มีร่างสามร่างนอนกองอยู่ตรงนั้น

‘ชายบวม’ เลือดอาบทั้งตัว ถูกแขวนคาอยู่กับโคมไฟติดผนังตรงก้น แต่ด้วยความที่เป็นสิ่งผิดปกติ เขายังหอบหายใจได้อยู่บ้าง

‘หญิงปากแหว่ง’ ฟันหลุดหมดปาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพดูน่าเวทนาอย่างที่สุด แขนหนึ่งข้างถูกแรงระเบิดฉีกกระเด็นไปไกลเหมือนตุ๊กตาขี้ผึ้ง

ส่วน ‘ชายศพ’ ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ร่างหนึ่งกระเด็นไปทางทิศตะวันออก อีกชิ้นไปทางทิศตะวันตก

และราวกับว่ายังไม่มั่นใจพอ ร่างทั้งสามก็ถูกพันรัดแน่นด้วยผ้าพันแผลสีขาวทั่วทั้งตัว กดตรึงจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกัน ‘ชายหนวด’ ยืนนิ่งดุจรูปปั้น

เกิดอะไรขึ้นกันแน่… ซูฉี?

ในตอนนั้นเอง… เสียงฝีใกล้เข้ามา

ซูฉีจะก้าวออกมาจากห้องครัว พร้อมทั้งใช้ผ้าเก่า ๆ เช็ดเลือดบนมืออย่างใจเย็น

"อย่ายืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ลงมาได้แล้ว"

น้ำเสียงเขาธรรมดาเกินไป… ราวกับกำลังชวนลงมากินข้าวเย็นเสียอย่างนั้น!

ชายหนวดไม่รู้เลยว่าตัวเองก้าวลงมาถึงชั้นหนึ่งได้อย่างไร สิ่งเดียวที่เขารับรู้คือดวงตาแดงฉานสามคู่ที่จ้องทะลุร่างเขาราวกับคมมีดเฉือน

เขาตัวสั่นงันงก น้ำตาอยากจะไหลก็ไหลไม่ออก "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อาหารที่ผสมยาพิษนิดหน่อย บวกกับเสียงกรีดร้องที่ไปกระตุ้นให้พวกมลทินในอพาร์ตเมนต์ทำงาน แล้วก็สายฟ้าเล็ก ๆ เท่านั้นเอง" ซูฉีตอบหน้าตาเฉย

แม้ชายหนวดจะไม่เข้าใจ แต่ก็ถึงกับช็อกไปทั้งร่าง

สิบนาทีที่ผ่านมา… มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

พิษนั่น… ต้องเป็นชนิดเดียวกับเขารีดให้เมื่อวานแน่ ๆ

แต่การปลุกมลทินทั้งหมด ในชั้นหนึ่งของอพาร์ตเมนต์… แค่คิดก็สยองจนไม่กล้าสมมุติต่อแล้ว แต่ซูฉีกลับทำราวกับมันเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่ต่างจากหายใจเข้าออก

ส่วนไฟฟ้าในตอนท้ายสำหรับเขา… มันแทบไม่สำคัญอะไรอีกแล้ว

"ไม่ต้องห่วง ฉันเอาพวกมลทินทั้งหมดกลับไปไว้ที่เดิมแล้ว" ซูฉีเอ่ยเสียงเรียบ

แค่บิดเข็มนาฬิกาเพียงนิดเดียว กระตุ้นมลทินทั้งอพาร์ตเมนต์ แลกกับแค่การเสียพลังจิตไปเพียง -1 เท่านั้นเอง

แต่สำหรับคนอื่น ๆ แล้ว… มันถึงตายได้ทันที

"แล้ว… ชายพันผ้า…" ชายหนวดเพิ่งรู้สึกว่ามีใครบางคนหายไป จึงพึมพำออกมา

"ไม่รู้สึกเหรอ… ว่าผ้าพันแผลพวกนั้นมันคุ้นตา?"

ชายหนวดพลันเข้าใจทันที "คุณไปทำข้อตกลงกับมัน!"

ซูฉียกมือชี้ขึ้นด้านบน

ชายหนวดเงยหน้ามอง แล้วก็เห็นร่างหนึ่งที่ตายไปนานแล้ว ถูกแขวนห้อยหัวอยู่บนเพดานด้วยผ้าพันแผล

"เดิมทีควรซ่อนอยู่ในโคมไฟระย้าบนเพดาน แต่แรงระเบิดมันแรงไปนิด เลยร่วงลงมา"

ชายหนวดตัวสั่นสะท้าน มองไปยังซูฉีด้วยสายตาหวาดกลัว

เขาคิดผิดมหันต์

ตอนแรกเขาเข้าใจว่าผู้อยู่อาศัยใหม่คนนี้เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น

แต่ตอนนี้… ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเป็น สิ่งมีชีวิตที่อันตรายถึงที่สุด ถึงขั้นที่เขาต้องคุกเข่าลง

อืมแต่ในเมื่อเขาคุกเข่าไปแล้ว… ก็ไม่เห็นมีอะไรต้องเสียหาย

หลังจากความตกใจผ่านไป ชายหนวดก็พลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีความสยองขวัญที่ไม่รู้จัก ซ่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์นี้ เขาจึงรีบพูดออกมาอย่างร้อนรน

"งั้นตอนนี้เราควรทำยังไง… จัดการเก็บกวาดก่อนรึเปล่า? ไม่งั้นถ้าพรุ่งนี้ผู้ดูแลออกมาเจอแบบนี้ มีหวังระเบิดแน่"

เขามองไปยังสภาพโถงชั้นหนึ่งที่ถูกทำลายยับเยิน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

"แต่แบบนี้… จะเก็บกวาดกันยังไงไหว?"

ซูฉีหันไปมองชายหนวดที่ทั้งกระวนกระวายทั้งกระตือรือร้น สีหน้าของเขาเหมือนกับกำลัง ‘ห่วงใย’ จริง ๆ

แล้วเขาก็ยิ้มออกมา

"ไม่ต้องห่วงหรอก… ผู้ดูแลน่ะ จะไม่ออกมาแล้ว"

"หา?"

"เขาน่ะ… อยู่ที่นี่มาตลอดแล้ว"

"เขาน่ะ… อยู่ที่นี่มาตลอดแล้ว"

ชายหนวดสะดุ้งเฮือก ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "ไหนล่ะ? เราต้องรีบไปหลบแล้วนะ! ในประกาศเขียนชัดเจนห้ามติดต่อกับผู้ดูแลเลยไม่ใช่เหรอ!"

ซูฉีค่อย ๆ เลื่อนสายตามายังชายหนวด

ชายหนวดที่กำลังลนลานอยู่แล้ว ยิ่งหวาดกลัวจนต้องขยับแว่นตา หันกลับไปมอง เห็นเงาสามเงาทอดอยู่ด้านหลังตน รีบร้อนพูดลนลาน "หรือว่า… เป็นพวกมัน?"

ซูฉีเพียงยิ้มมุมปาก ก่อนเหลือบสายตาขึ้นไปเหนือศีรษะของชายหนวด ที่ตรงนั้น… มี ‘บางสิ่ง’ ลอยวนอยู่มาตั้งแต่วันแรก

ข้อความที่ลอยค้างอยู่นั้นเรียบง่ายเพียงห้าคำ

[ผู้ดูแลอพาร์ตเมนต์]