บทที่ 1768. ยาพิษ

บทที่ 1768. ยาพิษ

แสงจันทร์สาดส่องลงสู่หุบเขาโอลิมเปีย ธงของเอเธนส์และอีลิสที่แขวนอยู่หน้าประตูหน้าป้อมปราการปลิวไสวเบาๆ ตามสายลมยามค่ำคืน

กำแพงเมืองหนาทึบที่ก่อขึ้นจากก้อนหินและโคลน ไม่อาจขวางกั้น 'สายตา' ของแลนได้

คลื่นสัมผัสที่มองไม่เห็นแผ่ขยายออกไป

ทั้งที่ตรงหน้าคือกำแพงที่จับต้องได้จริง แต่แลนกลับก้มหน้าลง จุดโฟกัสของสายตาไปหยุดอยู่ที่ตำแหน่งหลังกำแพงเมืองแล้ว

ในความรู้สึกของเขา ที่ตีนกำแพงตรงจุดนี้ มีทหารเอเธนส์คนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนพื้น

ภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนทำให้เขาแทบไม่ต้องกังวลเรื่องสภาพแวดล้อมในการนอน แค่กางเพิงปูพรมผืนเดียวก็หลับได้แล้ว

จากนั้นแลนก็เงยหน้าขึ้นมองข้างบน

ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ชิดตีนกำแพงเกินไป ตามหลักแล้วเงยหน้าขึ้นไปก็ไม่มีทางมองเห็นทหารลาดตระเวนบนกำแพงเมืองได้

แต่ในสายตาของแลน ทหารเอเธนส์ที่เดินผ่านกำแพงช่วงเหนือหัวเขาไป แม้แต่จังหวะยกขาของทหารคนนั้นเขาก็ยังจับได้อย่างแม่นยำ

"จุ๊ๆๆ"

แลนเดาะลิ้นด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจด้วยตัวเองว่า ความคล่องแคล่วว่องไว เด็ดขาด และลื่นไหลในการแทรกซึม ลอบสังหาร หรือแม้แต่ปฏิบัติการจู่โจมของคาสซานดรานั้นมาจากไหน

ความสามารถในการรับรู้ที่เหมือนกับการมองทะลุบวกกับการสแกนและทำเครื่องหมายแบบนี้ เมื่ออยู่ในภูมิประเทศที่ซับซ้อนและสถานการณ์ที่ยุ่งยาก ข้อได้เปรียบของมันแทบจะเหมือนโกงเกมเลยทีเดียว

ภายใต้ความได้เปรียบด้านข้อมูลแบบเรียลไทม์ ความเร็วและความถูกต้องในการตัดสินใจของคาสซานดราจะทรงพลังอย่างยิ่ง สิ่งที่ตามมาคือประสิทธิภาพการปฏิบัติงานที่เหนือชั้นแบบทิ้งห่าง

"เรดาร์ส่วนบุคคล เครื่องตรวจจับชีวภาพงั้นเหรอ?"

แลนทึ่งในพลังเทคโนโลยีของชาวอิซูไม่หยุด

แต่ถึงจะคิดไป มือไม้ของเขาก็ไม่ได้ช้าลงเลย

มือซ้ายหันขึ้นเล็งไปที่ช่องว่างระหว่างใบเสมาบนกำแพงเมือง หลังจากทหารเอเธนส์ที่ลาดตระเวนเดินห่างออกไป ก็มีเสียงกลไกทำงานเบาๆ ดัง 'คลิก'

ตะขอเกี่ยวของเครื่องยิงสลิงได้เข้าไปขัดอยู่ในซอกมุมของใบเสมาเรียบร้อยแล้ว

จากนั้น เชือกชนิดพิเศษที่มีความเหนียวทนทานก็เริ่มหดตัว อาศัยแรงดึงของกลไก ร่างกายของแลนก็เบาสบายและคล่องตัวขึ้นภายใต้จังหวะการหายใจที่เป็นระบบ ด้วยความคล่องแคล่วและความเร็วที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากร่างกายอันกำยำขนาดนี้ เขาพุ่งวูบเดียวขึ้นไปบนกำแพงเมือง

ราวกับเงาเมฆที่ลอยผ่านภายใต้แสงจันทร์

หลังจากขึ้นมาบนกำแพงอย่างเงียบเชียบ แลนมองลงมาจากที่สูง นอกจากป้อมชั้นที่สามซึ่งตั้งอยู่บนจุดสูงสุดของหน้าผาแล้ว ฉากที่เหลือภายในป้อมปราการล้วนปรากฏชัดในสายตาคู่นี้

การมองเห็นในที่แสงน้อยบวกกับระยะการมองเห็นที่ไกลเป็นพิเศษ

ดวงตาของแลนทรงพลังยิ่งกว่าอิคารอสเสียอีก และแม้เขาจะไม่มียีนอิซูที่จะเชื่อมต่อการมองเห็นกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้

แต่การผนวกความสามารถในการทำเครื่องหมายของเนตรอินทรีเข้ากับการมองเห็นเดิมของตัวเองนั้น ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

กวาดตามองเพียงแวบเดียว ในชั้นที่หนึ่งและสองของป้อมปราการ ไม่ว่าจะเป็นคนที่ผลัดเวรไปพักผ่อนแล้ว หรือคนที่ยังถือคบเพลิงเข้าเวรอยู่ ล้วนถูกทำเครื่องหมายไว้ทั้งหมด

ในสถานการณ์แบบนี้ การจะหาตัวคัลลิอัสเรียกได้ว่าง่ายดายมาก

เพราะรูปร่างของเขาโดดเด่นสะดุดตา แต่ก็ไม่ได้สวมชุดเกราะและหมวกเกราะเหมือนทหารเอเธนส์ตัวใหญ่ๆ

เทคนิคการเก็บเสียง การอำพรางตัว และการลอบเร้นจาก 《ตำราวิชานินจาหน่วยองครักษ์เงา》 ที่แลนฝึกฝนจนช่ำชอง ถูกนำออกมาใช้อย่างคล่องแคล่ว

ไร้ซึ่งสุ้มเสียง ร่างกายของแลนว่องไวราวกับสัตว์ตระกูลแมวขนาดใหญ่ เขาอ้อมผ่านระยะแสงไฟบนกำแพงเมือง แม้กระทั่งเดินผ่านด้านหลังทหารยามคนหนึ่งไปดื้อๆ

ในที่สุดก็มาหยุดอยู่บนกำแพงเมืองช่วงที่อยู่เหนือหัวคัลลิอัสพอดี

หากมีทหารลาดตระเวนเข้ามาใกล้จากทางซ้ายหรือขวาบนกำแพง ประสาทสัมผัสของแลนจะตรวจจับได้เร็วกว่าพวกเขามาก จากนั้นแค่พลิกตัวไปเกาะอยู่นอกกำแพง ก็แทบไม่มีทางถูกพบเจอ

แต่ตอนนี้ไม่มีใครมา แลนตัดสินใจดักฟังก่อน

พอดีเลย คัลลิอัสดูเหมือนกำลังยืนฉี่รดตีนกำแพงอยู่กับใครสักคน แล้วคุยกันไปด้วย

ท่ามกลางเสียงสายน้ำไหลกระทบพื้น น้ำเสียงทุ้มต่ำของคัลลิอัสแฝงไปด้วยความโกรธและคำบ่น

"...มันคิดว่ามันเป็นใคร?! มันคิดว่าสิ่งที่มันเรียกว่า 'ความเกรี้ยวกราด' จะขู่ใครได้? มันคิดว่าพวกเราเป็นพวกคลั่งลัทธิอย่างพวกผู้บูชาสายเลือดรึไง? มาลาก้า!"

คนที่อยู่ข้างๆ คัลลิอัสดูเหมือนจะไม่กล้าแสดงความคิดเห็นในเรื่องนี้เท่าไหร่ ได้แต่หัวเราะแห้งๆ เออออห่อหมกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ท...ท่านพูดถูก ฮะ ฮ่าๆ!"

แต่โชคดีที่ความคาดหวังของคัลลิอัสที่มีต่อเขาก็ดูจะหยุดอยู่แค่นั้น

"พวกผู้บูชาสายเลือดเท่านั้นแหละที่จะเห็นหัวมันเพราะสายเลือดของมัน! คนอื่นใครจะไปสน?" แชมป์โอลิมปิกรุ่นเก่ายังคงบ่นต่อ "เหอะ มันยังคิดว่าคนอื่นกลัวมัน เคารพมันจากใจจริง! แต่ใครจะไปเคารพมีดเล่มหนึ่งจากใจจริงวะ?"

"มันก็แค่มีดเล่มหนึ่ง! ไม่มีอย่างอื่น! คนไม่มีสมองที่มีดีแค่แรงเยอะ ก็เป็นได้แค่มีดไม่ใช่รึไง?"

"ช...ใช่ครับ" คนข้างๆ เออออเห็นด้วยก่อน แล้วค่อยลังเลถามต่อ "แล้วความหมายของท่านคือ...พวกเรายังต้องทำตามที่มันสั่งหรือเปล่า?"

เสียงฉี่หยุดลง เสียงคุยของทั้งคู่ก็เงียบไป บรรยากาศเริ่มตึงเครียด

สุดท้ายคัลลิอัสก็เป็นฝ่ายพูดก่อน

"มาลาก้า! เจ้าว่าตกลงมันต้องการอะไรกันแน่?" หลังจากเงียบไป คัลลิอัสก็ยังคิดไม่ตกเป็นอย่างแรก "มันให้พวกเราก่อเรื่องในงานโอลิมปิก แต่นี่มันทำไปเพื่ออะไร?"

"นี่มันก็แค่งานโอลิมปิก อย่างมากก็แค่ควบคุมจำนวนแชมป์ของเอเธนส์กับสปาร์ตา หรือแย่หน่อยก็ปั่นราคาต่อรองในบ่อนพนัน"

"มันจะมีความหมายอะไรอื่นอีกไหม? ตกลงเรื่องนี้มันจะส่งผลกระทบอะไรได้!"

จำนวนแชมป์โอลิมปิกเกี่ยวข้องกับความมั่นใจและศักดิ์ศรีของนครรัฐ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่โบราณกาล

แต่ถ้าจะบอกว่าสิ่งนี้สามารถกำหนดความเป็นไปของเรื่องใหญ่ๆ ได้ คัลลิอัสที่เป็นแชมป์เก่าและกรรมการอาวุโสก็เป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย

"ข...ข้าไม่ทราบครับ นายท่าน"

"ใช่ เจ้าไม่รู้ ข้าก็ไม่รู้..." น้ำเสียงของคัลลิอัสต่ำลง "แต่ข้าต้องทำตาม เพราะถึงมันจะเป็นแค่มีดทื่อๆ โง่ๆ แต่มีดก็ฆ่าคนได้ และข้าไม่อยากให้มันฆ่าข้า"

เงียบไปอีกพักหนึ่ง

"เจ้าไปติดต่อพรีเอม" คัลลิอัสสั่ง "พ่อค้าที่ทำธุรกิจอยู่ในโอลิมเปียนั่นแหละ ข้าจะให้เขาเป็นคนส่งเหล้าและผักให้ลีโอนิดายอน"

"แค่อยากให้เกิดเรื่องใช่ไหม? หึหึ งั้นก็จัดให้!"

คัลลิอัสพูดด้วยน้ำเสียงอำมหิต

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านพักสองชั้นหลังหนึ่งภายในป้อมปราการ

ส่วนลูกน้องของเขาก็ไม่กล้าชักช้า ดูท่าคงต้องรีบกลับไปที่หุบเขาโอลิมเปียทั้งคืน เพื่อดำเนินการตามคำสั่งของคัลลิอัส

ส่วนแลนที่นั่งยองๆ ก้มมองพวกเขาอยู่บนกำแพงเหนือหัวมาตลอดนั้น ไม่ขยับเขยื้อนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ในความมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง นักล่าอสูรหรี่ตาลง ไม่ให้ดวงตาที่เรืองแสงจางๆ ของตนสะดุดตาเกินไป ราวกับได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด

เนตรอินทรีได้ทำเครื่องหมายคัลลิอัสไว้แล้ว ในสายตาของแลน เขามองเห็นชายร่างยักษ์ผู้นี้เดินเข้าไปในบ้านพักสองชั้น แล้วนั่งยองๆ ลงทำอะไรบางอย่าง

การทำเครื่องหมายของเนตรอินทรีมีผลตามระยะทาง หากอยู่ในระยะใกล้ ไม่เพียงแต่จะทำเครื่องหมายสิ่งมีชีวิตเป้าหมายได้เท่านั้น แม้แต่วัตถุไม่มีชีวิตรอบข้างก็ยังสามารถรับรู้เค้าโครงและตำแหน่งได้

แต่เมื่อสิ่งมีชีวิตเป้าหมายที่ถูกทำเครื่องหมายเดินห่างออกไป ในระยะที่กำหนด ก็ยังสามารถมองเห็นเค้าโครงร่างกายและการเคลื่อนไหวของผู้ถูกทำเครื่องหมายได้ราวกับมองทะลุ แต่วัตถุไม่มีชีวิตจะมองไม่เห็นแล้ว

ถ้าไกลออกไปอีก แม้แต่เป้าหมายที่ถูกทำเครื่องหมายไว้แล้วก็จะหายไป

หลังจากคัลลิอัสทำอะไรบางอย่างเสร็จ เขาก็เดินออกมาจากบ้าน ไปที่ลานว่างหน้าประตูใหญ่ของป้อมปราการ และเริ่มออกกำลังกาย

เขาเป็นแชมป์แพนเครเชียนในงานโอลิมปิกสมัยก่อน และจนถึงตอนนี้ก็ยังแข็งแรงน่ากลัว ถ้าจะบอกว่าไม่ได้ออกกำลังกายสม่ำเสมอก็คงโกหก

แลนคิดว่าเขาน่าจะสู้เก่งกว่าทหารเอเธนส์วัยฉกรรจ์ทุกคนในป้อมปราการนี้รวมกันเสียอีก

เมื่อเห็นคัลลิอัสออกไปออกกำลังกาย แลนก็ไม่รีรอ เขารีบเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบในความมืด เข้าไปในบ้านพักสองชั้นหลังนั้นทันที

ชั้นสองของบ้านมีทหารนอนหลับอยู่ แต่การเคลื่อนไหวของแลนนั้นแผ่วเบาและมั่นคง แทบไม่ก่อให้เกิดเสียงใดๆ

จากเค้าโครงท่าทางของคัลลิอัสที่เห็นเมื่อครู่ แลนเจอกล่องไม้ใบหนึ่งที่ตีนกำแพงชั้นล่าง

เมื่อเปิดออกก็พบไหดินเผาใบเล็กสองใบที่บรรจุของเหลวอยู่ข้างใน

"โฮ่" นักล่าอสูรอุทานเบาๆ "โหดเอาเรื่องแฮะ"

เดิมที แลนที่แอบฟังบทสนทนาระหว่างยืนฉี่ของชายสองคนบนกำแพง คิดว่า 'การก่อเรื่อง' ที่คัลลิอัสพูดถึง น่าจะเป็นการหาซัพพลายเออร์ส่งเหล้าและผักให้ลีโอนิดายอน

แล้วเอาของเน่าเสียผสมลงไปนิดหน่อย ให้คนสักกลุ่มอาหารเป็นพิษ ท้องร่วง อาเจียน ก็คงพอแล้ว

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้... "ยาพิษเหรอ?"

แลนหยิบไหขึ้นมาพิจารณา

ยาพิษเป็นสิ่งที่มีอานุภาพสังหารรุนแรงและแนบเนียน แต่สาเหตุที่ไม่ค่อยเห็นใช้กันแพร่หลายในสนามรบ ก็เพราะยาพิษมักมีต้นทุนสูง

เวลาพวกลากมากดีลอบสังหารกันเองย่อมคุ้มค่า แต่ใครเอามาใช้ในสนามรบของพวกไพร่พลรากหญ้าก็เตรียมขาดทุนยับได้เลย

ตอนนี้ คัลลิอัสที่เป็นกรรมการโอลิมปิกซึ่งถือว่ามีสถานะทางสังคมสูงส่ง กลับยังต้องใช้ไหดินเผาเล็กๆ ที่ประณีตมาบรรจุยาพิษ

เหมือนกับขวดแก้วเล็กๆ ที่นักล่าอสูรใช้ใส่ยาเวทมนตร์และน้ำมันชุบดาบ

ยาพิษสุดท้ายก็นับเป็นยา และยา โดยเฉพาะยาที่ปรุงเสร็จแล้ว มักจะมีราคาแพง

นอกบ้าน เสียงหอบหายใจจากการออกกำลังกายของคัลลิอัสเริ่มสม่ำเสมอ ไม่รู้ว่าเป็นช่วงพักระหว่างเซ็ตหรือเปล่า

แต่ยังไงแลนก็จัดการเสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็วแล้ว

เขาเปิดจุกไหดินเผา เทน้ำยาข้างในลงบนหลังมือสองหยด แล้วใช้ลิ้นเลีย

ปิดจุกกลับไปเหมือนเดิม วางไหดินเผาไว้ที่เดิม แล้วเดินออกจากบ้านพักอย่างเงียบเชียบ

ตลอดทางเขาปีนข้ามกำแพงป้อมปราการออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง หลังจากลงสู่พื้นด้านนอก แลนมีสีหน้าเรียบเฉย

ลิ้นของเขากำลังลิ้มรสยาที่เพิ่งรับเข้าไปเมื่อครู่

ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเป็นยาพิษ เพราะร่างกายของนักล่าอสูรเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง

ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด ส่วนเส้นเลือดใต้ผิวหนังที่ซีดขาวกลับกลายเป็นสีดำ

"ฤทธิ์ยาใช้ได้เลยแฮะ" แลนเดาะลิ้น "ยาพิษประเภทพืช กรรมวิธียังค่อนข้างดั้งเดิม แต่ก็ดีพอจะฆ่าคนได้เป็นสิบกว่าคนแล้ว"

ฟังจากน้ำเสียง ไม่เหมือนกำลังพูดถึงยาพิษ แต่เหมือนกำลังวิจารณ์เครื่องปรุงรสบางอย่างมากกว่า

แต่ทว่า...

"แมนทอส วิเคราะห์ส่วนประกอบซิ"

"กำลังวิเคราะห์... วิเคราะห์เสร็จสิ้น ส่วนประกอบทั้งหมดหกชนิด รายละเอียดรายงานแล้วครับเจ้านาย"

"รับทราบ ข้ามีแนวทางการถอนพิษอยู่ประมาณสามสิบวิธี เจ้าเลือกมาสองวิธีที่ง่ายที่สุดแล้วจำลองผลลัพธ์อย่างละเอียด สร้างเป็นขั้นตอนแล้วส่งมาให้ข้า"

"รับทราบ รับภารกิจแล้ว ภารกิจเสร็จสิ้น ขั้นตอนรายงานแล้วครับ"

"หึ งานโอลิมปิก" แลนกวาดตามองแผนการของสมองกลชีวะอย่างรวดเร็ว อาการถูกพิษบนร่างกายของเขาก็กำลังจางหายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

นักล่าอสูรหัวเราะเยาะอย่างนึกสนุก

"ต้องมากระจุกตัวกันก่อเรื่องในช่วงโอลิมปิกนี้... ไหนขอดูหน่อยซิว่า ใครกันแน่ที่อยากจะทำอะไร"

(จบตอน)