บทที่ 66: บทสรุปเบื้องต้น

บทที่ 66: บทสรุปเบื้องต้น

อูบันค์มีความไว้วางใจในสุนัขล่าเนื้อของตนอย่างสมบูรณ์

ตระกูลของเขาเดิมทีคือผู้ฝึกสุนัขของตระกูลอุดวิค บนหมู่เกาะสเกลลิเก

เขาไม่อยากเป็นผู้ฝึกสุนัขต่อไป จึงออกทะเลจากหมู่เกาะมายังแผ่นดินใหญ่

แต่ฝีมือการฝึกสุนัขนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

สุนัขล่าเนื้อที่ฝึกโดยตระกูลของเขา บนหมู่เกาะสเกลลิเกถึงกับถูกใช้เป็นรางวัลในการแข่งขันใหญ่ได้!

สุนัขล่าเนื้อสองตัวข้างเท้านี้คือผลงานที่เขาฝึกมาสองปี หากมีคำสั่งของเขา สุนัขสองตัวนี้กล้าพุ่งเข้าใส่แม้กระทั่งกริฟฟิน!

แต่วันนี้ อาหารการกินของสุนัขล่าเนื้อไม่มีปัญหา ปฏิกิริยาทางสรีระและอารมณ์ก็ไม่มีปัญหา... อยู่ดีๆ ก็ควบคุมไม่ได้ขึ้นมาเฉยๆ?

อูบันค์หรี่ตามองเด็กน้อยที่กำลังว่ายน้ำตะเกียกตะกายอยู่ในทะเล

“...ช่างมันเถอะ เราเสียเวลาไม่ได้แล้ว พายเรือต่อ”

ห่างออกไปหนึ่งไมล์ทะเล เรือสินค้าลำหนึ่งเปิดไฟจอดนิ่งอยู่บนผืนทะเลสีดำทะมึน

เรือของผู้กินหัวเข้าใกล้เรือสินค้า ท่ามกลางการข่มขู่ด้วยคมดาบและคำด่าทอของเหล่าอันธพาล เด็กๆ ราวๆ ยี่สิบคนซึ่งเป็นสินค้าก็ร้องไห้ขึ้นเรือไป

จากนั้นจึงเป็นเหล่าอันธพาลที่อูบันค์พามา

กลุ่มคนปีนป่ายขึ้นเรือใหญ่อย่างคล่องแคล่วว่องไวตามบันไดเชือก พลันเห็นว่าบนดาดฟ้าเรือสินค้าลำนี้มีคนยืนอยู่มากมายแล้ว

ถือดาบสวมเกราะ คุณภาพของชุดเกราะดีมาก แต่กลับไม่มีตราสัญลักษณ์ใดๆ ที่สามารถพิสูจน์ตัวตนได้

ชายหัวล้านคนหนึ่ง สวมผ้าปิดหน้าครึ่งล่าง สวมเกราะหนังรัดรูปน้ำหนักเบา เดินออกมาจากหลังกลุ่มคน

“ดูสิ ดูสิ”

ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้ออย่างเห็นได้ชัด เดินตรงมาหาอูบันค์ ในขณะนั้นชายร่างเตี้ยล่ำกำลังดึงสุนัขล่าเนื้อสองตัวของเขาขึ้นเรือ

“นี่ไม่ใช่ ‘ผู้กินหัว’ ผู้โด่งดังของเราหรอกรึ?”

“คราวนี้เจ้าบอกว่าจะหาล็อตใหญ่มาได้ อย่างน้อยแปดสิบคน ท่านผู้ใหญ่ดีใจมาก แต่ตอนนี้ที่นี่มีแค่ยี่สิบคน... เจ้าคิดหรือยังว่าจะชี้แจงอย่างไร?”

น้ำเสียงของชายหัวล้านสวมผ้าปิดหน้ายากจะคาดเดา ทำให้คนแยกไม่ออกว่าเขากำลังเยาะเย้ยหรือเตือนสติ

อูบันค์กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่ลูกน้องที่เขาพามา กลับเริ่มส่งเสียงฮือฮา

ผู้กินหัวรู้จักกับ ‘ท่านผู้ใหญ่’ ของผู้ซื้อฝั่งตรงข้าม และฟังสจากน้ำเสียงแล้ว ยังเป็นความสัมพันธ์แบบที่ถ้าทำเรื่องพลาดจะต้องชี้แจงอีกด้วย?

นั่นไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบหัวหน้าลูกน้องหรอกรึ?

หัวหน้าของตนเป็นลูกน้องของคนอื่น เรื่องแบบนี้ไม่น่าประหลาดใจ และไม่น่าใส่ใจ

แต่สิ่งที่ทำให้อันธพาลเจนศึกกลุ่มนี้ระแวดระวังคือ—อูบันค์ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครในหมู่พวกเขาเลย!

แม้แต่คนเดียว!

สำหรับการค้าครั้งนี้ ผู้กินหัวบอกกับลูกน้องมาตลอดว่าเป็นเพียง "จ่ายเงินรับของ" ง่ายๆ

แต่ตอนนี้ พวกเขากลับพูดจาเปิดอกอย่างไม่เกรงกลัว ไม่มีความตั้งใจจะปิดบังเลย

พฤติกรรมเช่นนี้ในเวลานี้ ทำให้พวกเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“ท่านซาฟรา ข้าแค่โชคไม่ดี ไม่มีทางเลย ท่านผู้ใหญ่จะให้ข้าชี้แจงให้ได้ ข้าก็คงได้แต่พูดว่า ‘ต่อไปจะพยายามให้มากขึ้นเป็นสองเท่า’ เท่านั้นแหละ”

อูบันค์ดึงสุนัขล่าเนื้อขึ้นเรือได้ในที่สุด กางมือออกพูดอย่างจนใจ

“ที่น่าเสียดายคือ ฉากบังหน้าที่ใช้ดีอย่างคนกินคน คราวนี้คงใช้ไม่ได้อีกแล้ว แต่เรื่องอนาคตค่อยว่ากันทีหลัง เรามาเก็บกวาดเรื่องที่เหลือกันก่อนดีกว่า”

ชายหัวล้านสวมผ้าปิดหน้าพยักหน้า “พูดถูก ต้องเก็บกวาดเรื่องที่เหลือก่อน”

ระหว่างที่พวกเขาสนทนากัน เหล่าอันธพาลที่ถูกอูบันค์พามาก็ยืนล้อมเป็นวงกลมอย่างระแวดระวัง

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนถึงกับเผยแววตาดุร้าย คว้ามีดออกมา ค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้อูบันค์ คิดจะจับเป็นตัวประกัน

ตาเฒ่าแฮนเซนตอนนี้ก็ไม่เสียดายเงินแล้ว เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างประหม่า “ทุกท่าน! ท่านผู้ใหญ่ทั้งสอง คำพูดของท่าน พวกข้าลูกกระจ๊อกถือว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน เงินส่วนของพวกข้าก็ไม่เอาแล้ว ให้พวกเราลงเรือไปจะเป็นไรไป”

อูบันค์ไม่พูดอะไร เพียงแค่หรี่ตาแล้วยิ้ม

คลื่นทะเลซัดกระทบเรือ บรรยากาศค่อยๆ เริ่มตึงเครียดและเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เหล่าอันธพาลมองไปรอบๆ เตรียมพร้อมที่จะแตกหักกันไปข้างแล้ว

“เสียเวลา” ชายหัวล้านสวมผ้าปิดหน้า ซาฟรา แค่นเสียงหัวเราะ ยกมือขึ้นเล็งไปที่วงกลมที่เหล่าอันธพาลยืนล้อมกันอยู่

จากนั้น แสงแห่งเวทมนตร์ก็เริ่มส่องประกายในเงาสะท้อนของดวงตาเหล่าอันธพาล

“นักเวท! มันเป็นนักเวท! กระจาย... ปัง!”

ยังไม่ทันจะได้ตะโกนให้กระจายตัว คลื่นกระแทกเวทมนตร์กึ่งโปร่งใสสายหนึ่งก็พัดผ่านร่างของเหล่าอันธพาลไปโดยตรง

แรงกระแทกทางกายภาพผสมกับความเสียหายทางเวทมนตร์ ทำให้มนุษย์กลุ่มนี้ที่ไม่มีเกราะป้องกันเลยล้มลงกับพื้นทันทีทั้งหมด

นี่คือความเสียหายที่นักเวทซึ่งอยู่ในสภาพสมบูรณ์และเตรียมพร้อมสามารถสร้างให้กับคนธรรมดาได้

หากยืนตำแหน่งได้เหมาะสม ก็สามารถสังหารหมู่ได้ในครั้งเดียว

“จัดการเด็กๆ ให้เรียบร้อย โยนศพลงทะเลไป อูบันค์ เจ้าคิดให้ดีๆ ว่าจะชี้แจงอย่างไร”

ซาฟราพูดจบก็กลับเข้าไปในห้องเคบินเรือ ไม่รอช้าอีกต่อไป

ผู้กินหัวพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเดินไม่กี่ก้าวมายังท้ายเรือ

ณ ที่แห่งนี้ เขายังคงมองเห็นค่ายพักที่กำลังลุกไหม้อยู่ริมฝั่ง และเงาร่างคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนท่าเรือ

อูบันค์ยิ้มพลางโบกมือให้เงาร่างนั้น

เรือแล่นลับหายไปในระยะไกล

——————

ความโกลาหลในค่ายพักค่อยๆ สงบลง ไม่ใช่เพราะอันธพาลติดอาวุธที่ค่ายแตกนั้นพลันรู้หนังสือรู้เหตุผลขึ้นมา

แต่เป็นเพราะพวกแข็งข้อในค่ายนี้โดยพื้นฐานแล้วนอนอยู่บนพื้นหมดแล้ว

บ้างก็นอนเป็นชิ้นๆ บ้างก็นอนจมกองเลือด

แลนยืนอยู่บนท่าเรือ ด้านหลังเขาคือทหารม้าที่นำโดยฟิลิปกำลังตัดศีรษะลงมา เพื่อเป็นหลักฐานความดีความชอบในสนามรบ

ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองเรือสินค้าที่กำลังแล่นห่างออกไป

ผู้กินหัวโบกมือให้ตนเองจากบนเรือ และอยู่ห่างออกไปหนึ่งไมล์ทะเล

นั่นน่าจะเป็นเรือของผู้ซื้อแล้ว

“อาชาแส้สะบัด สัญลักษณ์เรือคืออาชาคะนองสองตัวลากราชรถ... ข้าจำไว้แล้ว ไอ้สารเลว”

วิทเชอร์พึมพำเสียงต่ำ

ระยะทางหนึ่งไมล์ทะเล คนปกติอย่าหวังว่าจะมองเห็นรายละเอียดใดๆ ของเรือสินค้าในทะเลได้ จำได้ว่ามีเสากระโดงกี่ต้น มีใบเรือกี่ผืนก็เก่งแล้ว

แต่ฤทธิ์ยา[แคท] ของแลนยังไม่หมด ในการมองเห็นเหนือความไวแสง สัญลักษณ์บนเรือนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน

“แลน!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

ฟิลิปถือคบเพลิงเดินเข้ามา เขาตบไหล่วิทเชอร์จากด้านหลังอย่างสนิทสนม

“ข้าไม่คิดเลยจริงๆ ไม่คิดเลย! ข้ารู้ว่าพวกเจ้าวิทเชอร์มีฝีมือ แต่เป็นไปได้ยังไงที่จะมีคนคนเดียวฆ่าทะลวง... บ้าเอ๊ย!”

ขณะที่เขากำลังระบายความรู้สึกเหลือเชื่อและความดีใจที่ทำภารกิจสำเร็จ แลนก็หันกลับมาเงียบๆ

ใต้แสงคบเพลิง ใบหน้าของวิทเชอร์หลังจากดื่มโพชั่นยิ่งดูแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัว

ทำเอานายสิบเอกถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง

แต่โชคดีที่ เพียงครู่เดียวเขาก็ไม่ใส่ใจแล้ว

สำหรับคนมีฝีมือ ฟิลิปให้ความเคารพเสมอมา ยิ่งไปกว่านั้นฝีมือของแลนในสายตาเขาไม่ใช่แค่ "เก่ง"

นั่นมัน "เก่งมาก" เลยต่างหาก!

คาดว่าต่อให้เขาไม่มา กลุ่มอาชญากรติดอาวุธขนาดใหญ่ที่มีการจัดการกลุ่มนี้ก็จะกลายเป็นเพียงโจรเร่ร่อนกระจัดกระจาย

—วิทเชอร์ฆ่าจนพวกมันแตกพ่ายจริงๆ!

โครงสร้างองค์กรของทั้งแก๊งค์พังทลายลงหมดแล้ว!

“ต้องขอโทษจริงๆ พวกเราตามท่านมาได้สักพักแล้ว พวกเราเห็นศพของทหารเลวสามคนนั่น... พูดตามตรง ตอนนั้นพวกเรายังคิดว่าท่านควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่กล้าเข้าใกล้เลย”

“หลังจากตามไปอีกสักพัก พวกเราอาศัยข้อมูลจากค่ายรอบนอกเหล่านั้น ถึงได้ตัดสินว่าท่านเจอรังของคนกินคนแล้ว พวกเราก็รีบตามมาทันที”

ระหว่างพูด สีหน้าของฟิลิปเต็มไปด้วยความยินดี

“ฮ่าฮ่า! ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าคนกินคนกับพวกค้ามนุษย์จะเป็นพวกเดียวกัน! ครั้งนี้พวกพ้องเรามีความดีความชอบไม่น้อยเลย เป็นเพราะท่านแท้ๆ ท่านรออีกหน่อยนะ พอเงินรางวัลจากท่านลอร์ดลงมา รับรองว่าจะแบ่งให้ท่านก้อนใหญ่แน่!”

“จริงสิ พวกเราเดาว่าท่านบุกเข้ามาฆ่าอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ ต้องมีใครบางคนเป็นอะไรไปแน่ๆ ตอนนี้ในค่ายวุ่นวายไปหมด ท่านบอกพวกพ้องหน่อยสิว่าคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง พวกเราจะได้ช่วยกันหา”

(จบบท)