ตอนที่ 49: ยอดเงินในบัญชีที่ยาวเหมือนเบอร์โทรศัพท์

"สี่ร้อยห้าล้าน!"

"สี่ร้อยสิบล้าน!"

"สี่ร้อยยี่สิบล้าน!"

บรรยากาศในโถงชั้นล่างเงียบกริบไปนานแล้ว เหลือเพียงเหล่าบิ๊กบอสในห้องรับรองชั้นสองที่ยังคงไล่บี้ราคากันอย่างดุเดือดชนิดตาต่อตาฟันต่อฟัน

"ห้าร้อยล้านค่ะ"

ชีชีโยนระเบิดลงไปกลางวงอีกครั้งด้วยการโดดเพิ่มทีเดียว 80 ล้านหยวน! ตอนนี้ทุกคนในงานเริ่มกระสับกระส่าย อยากรู้ใจจะขาดว่ายัยคุณหนูห้องหมายเลข 3 คือใครกันแน่?

ตอนเดินเข้างาน มีคนเห็นไม่กี่คนหรอกว่าห้องนั้นมีสองพี่น้องตระกูลกู้กับสาวน้อยหน้ามนคนหนึ่งนั่งอยู่ กู้หยุนเฟิงน่ะเอาแต่เล่นเกมอยู่ในโลกส่วนตัว ส่วนกู้หยุนเซิงก็เคาะประมูลแค่พวกของเก่าสายวิชาการไปไม่กี่ชิ้น

ผิดกับหร่วนชีชี... แม้เธอจะไม่ได้เคาะบ่อย แต่ทุกครั้งที่เธอขยับ ปากของเธอก็เหมือนเครื่องพ่นธนบัตร จนคนทั้งงานแอบนินทาว่าเธอคือยัยเศรษฐีใหม่สมองใสที่มีเงินเยอะจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร

เธออัปราคาเพิ่ม 80 ล้านแบบไม่กะพริบตา ความใจป้ำระดับนี้ ต่อให้เป็นตระกูลเฟิงอันดับหนึ่งของเมืองจิ่วเฉิงก็ยังต้องคิดหนัก บรรดาเศรษฐีในห้องข้างๆ ถึงกับเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห

ยัยคุณหนูจอมอวดรวยนี่หลุดมาจากไหนกันเนี่ย! เงินน่ะเห็นเป็นแค่เศษกระดาษหรือไง?

กู้หยุนเซิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางสบายๆ ของชีชีแล้ว เขาก็ตัดสินใจถอยจากที่ดินสองผืนที่เธอเล็งไว้ทันที เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปดูผืนอื่นแทน เพราะรู้ดีว่าขืนสู้ต่อ เงินในมือ 5,000 ล้านที่เตรียมมาอาจจะไม่พอให้ยัยเด็กคนนี้ถลุงเล่นก็ได้

"หนึ่งพันล้านค่ะ"

พอยื้อกันไปมาจนน่ารำคาญ ชีชีเลยจัดตัวเลขกลมๆ ปิดปากทุกคนให้สิ้นเรื่องสิ้นราว!

ความเงียบเข้าปกคลุมฮอลล์ประมูลทันที... หนึ่งพันล้านหยวน! นี่มันคือดีลขาดทุนชัดๆ! ยังไม่รวมงบพัฒนาโครงการที่ต้องบานปลายอีกมหาศาล แต่งานนี้ไม่มีใครกล้ายกป้ายสู้ต่อ หร่วนชีชีจึงคว้าสิทธิที่ดินผืนแรกไปครองด้วยรอยยิ้มหวานหยด

เวลาผ่านไป... จนถึงรายการสุดท้ายที่ชีชีรอคอย: ที่ดินรกร้างแถบชานเมืองทางใต้ติดกับเมืองมหาวิทยาลัย พื้นที่ 5,000 หมู่ ราคาเริ่มต้น 500 ล้านหยวน!

ทันทีที่พิธีกรประกาศจบ ราคาก็พุ่งทะยานจาก 500 ล้านไปแตะ 2,500 ล้านอย่างรวดเร็ว ชีชียังคงนั่งนิ่ง... เพราะตัวจริงน่ะ ต้องปรากฏตัวตอนสุดท้ายเสมอ!

"สามพันล้านค่ะ"

เสียงเดิมมาอีกแล้ว! คราวนี้คนทั้งงานแทบจะสำลักน้ำ ล่อไปอีก 500 ล้านในดาบเดียว! กู้หยุนเซิงหันมามองชีชีด้วยสายตาที่บอกว่า 'กูว่าแล้ว...' ดีนะที่เขาย้ายเป้าหมายทัน ไม่งั้นคงได้กระอักเลือดตายแน่ๆ

"ลูกพี่ชี... ฟาดแรงมากครับ!" กู้หยุนเฟิงตาเป็นประกาย คลั่งรักความรวยของพี่สาวคนนี้เข้าเต็มเป้า

"เบาๆ น่ะจ๊ะ ฉันก็แค่ไม่อยากเสียเวลา" ชีชีตอบพลางยิ้มกริ่ม

แม้คนอื่นจะเริ่มขยาด แต่พวกห้องรับรองชั้นสองอีก 3 เจ้ายังไม่ยอมแพ้ พวกเขากัดฟันเคาะราคาเพิ่มทีละนิดจนถึง 3,500 ล้าน ชีชีเลยกดปุ่มเบิ้ลให้อีกรอบ

"สี่พันล้านค่ะ!"

คราวนี้ข้างนอกเริ่มโวยวาย "ใครมันจะบ้าขนาดนั้น! เพิ่มทีละห้าร้อยล้านเนี่ยนะ?"

"ฉันสงสัยว่ายัยนี่มาปั่นป่วนงานหรือเปล่า? ขอเรียกร้องให้ทางผู้จัดตรวจสอบคุณสมบัติเดี๋ยวนี้!"

เสียงนกเสียงกาข้างนอกเริ่มดังจนคนของพาวิลเลียนประมูลต้องมาเคาะประตูห้องรับรอง

"ขออนุญาตครับคุณผู้หญิง เนื่องจากตัวเลขที่คุณเสนอราคานั้นสูงเกินปกติมาก จนแขกท่านอื่นร้องเรียนให้มีการตรวจสอบวงเงินครับ รบกวนคุณผู้หญิงช่วยให้ความร่วมมือด้วย" ผู้จัดการประมูลเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากึ่งเกรงใจกึ่งกดดัน

ชีชีขมวดคิ้วนิดๆ มองผู้จัดการคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มประมูลอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเขา

"ห้าพันล้านค่ะ"

พูดจบเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ โมบายแบงก์กิ้ง แล้วหันหน้าจอไปหาผู้จัดการคนนั้นแบบนิ่งๆ

"ดูเอาเองแล้วกันนะคะ ว่าฉันมีคุณสมบัติพอไหม?"

ผู้จัดการประมูลเพ่งมองหน้าจอเพียงแวบเดียว... ตัวเลข 10 หลักที่ขึ้นต้นด้วยเลข 9 ส่องประกายวิบวับจนเขาหน้ามืดตาลาย ตัวเลขศูนย์ตามหลังยาวเหยียดจนเขาแทบจะเข่าอ่อน

ชิบหายแล้ว... นี่มันมหาเศรษฐีระดับพระเจ้า!

กู้หยุนเฟิงที่แอบชะโงกหน้ามาดูด้วยถึงกับตาค้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก เขาหันไปมองชีชีด้วยสายตาราวกับมองเทพธิดาลงมาจุติ

"ลูกพี่ชี... ยอดเงินในบัญชีพี่น่ะ... มันยาวกว่าเบอร์โทรศัพท์ผมอีกนะเนี่ย!"