ตอนที่ 10: คุณหนูจอมเรื่องมาก
ตอนที่ 10: คุณหนูจอมเรื่องมาก
สี่สิบนาทีต่อมา ทั้งสามสาวก็มาถึงเซ็นจูรี่พลาซ่า หร่วนชีชีสะบัดมืออย่างใจป้ำ บอกให้เพื่อนรักทั้งสองเลือกเลือกร้านที่ชอบได้ตามสบายเลย
ขึ้นชื่อว่าเด็กสาววัยรุ่น ย่อมหนีไม่พ้นร้านที่ตกแต่งสวยๆ มีมุมให้ถ่ายรูปลงโซเชียล หลังจากเดินวนดูอยู่หนึ่งรอบ เยี่ยนเกอและโจวเหวินก็ตัดสินใจเลือกเข้าร้านที่ชื่อว่า “ซัมเมอร์ เอ็นเคาน์เตอร์” หร่วนชีชีแอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ... โชคชะตานี่ช่างเล่นตลกจริงๆ แต่เธอก็ไม่ได้ขัดความตั้งใจของเพื่อนๆ
“พวกเราสั่งอาหารกันก่อนเลยไหม? แล้วเหลียงเทียนเทียนจะมาหรือเปล่า?”
ถึงจะแอบระอาในโรคคุณหนูของเหลียงเทียนเทียนอยู่บ้าง แต่เยี่ยนเกอกับโจวเหวินก็ยังอดถามถึงไม่ได้
หร่วนชีชีหยิบมือถือขึ้นมาเช็กข้อความ พออ่านจบเธอก็เลิกคิ้วขึ้นทันที “ยัยนั่นบอกว่าร้านที่เราเลือกน่ะมันเกรดต่ำเกินไปสำหรับเธอ แต่เห็นว่าฉันขอร้องแทบตาย (เหรอ?) เธอเลยจะยอมลดตัวมาปรากฏตัวให้เป็นขวัญตาจ้า”
“นั่นไง พูดไม่ผิดคำเลย ถึงจะรู้ว่าที่บ้านยัยนั่นรวยก็เถอะ แต่ต้องทำตัวเหนือคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอ? โซนอาหารของเซ็นจูรี่พลาซ่านี่ก็หรูมากแล้วนะ!”
ปกติพวกเธอแทบไม่มีปัญญาจะมาเหยียบด้วยซ้ำ
“อย่าไปคิดมากเลย ตอนนี้พวกเราไม่ฝึกงานก็เตรียมสอบต่อโทกันทั้งนั้น ได้ยินว่ายัยนั่นไปฝึกงานที่บริษัทที่บ้าน หลังจากนี้คงไม่ค่อยได้เจอกันแล้วล่ะ”
“ก็จริงแฮะ”
“เอาล่ะ สั่งเลยสั่งเลย! วันนี้เศรษฐีนีชีชีเลี้ยงทั้งที ฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”
โจวเหวินเป็นพวกเปลี่ยนอารมณ์ไว เธอรีบกวักมือเรียกเพื่อนๆ มาช่วยกันจิ้มเมนู พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแย้มอย่างเป็นมืออาชีพพร้อมเตรียมจดออเดอร์
“เอาซิกเนเจอร์ของร้านที่หนึ่งค่ะ แล้วก็อันนี้ อันนี้ อันนี้... อ้อ ขนมหวานอันนี้ด้วยค่ะ สีสวยขนาดนี้ต้องอร่อยแน่ๆ เลย!”
“แค่นี้น่าจะพอนะ ส่วนของฉันขอเป็นไอศกรีมละกัน หน้าร้อนแบบนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าไอศกรีมอีกแล้ว”
“งั้นเอาตามที่เหวินเหวินเลือกเลยค่ะ เดี๋ยวค่อยสั่งเพิ่มทีหลัง อ้อ... ฉันขอของหวานด้วยที่หนึ่งนะ ส่วนของเทียนเทียนเดี๋ยวรอเจ้าตัวมาถึงค่อยสั่งเพิ่มค่ะ”
โจวเหวินและเยี่ยนเกอพยักหน้าเห็นด้วย
“ตอนนี้เอาแค่นี้ก่อนค่ะ เดี๋ยวจะมีเพื่อนตามมาอีกคน รบกวนจัดโต๊ะสำหรับสี่ที่นะคะ”
ชีชีส่งเมนูคืนให้พนักงาน
“รับทราบครับ อาหารกำลังเตรียมในห้องครัว โปรดรอสักครู่นะครับ”
พอพนักงานเดินคล้อยหลังไป โจวเหวินกับเยี่ยนเกอก็เข้าสู่โหมดนางแบบทันที พวกเธอโพสต์ท่าถ่ายรูปกันรัวๆ แถมยังดึงตัวชีชีเข้าไปร่วมเฟรมด้วยทุกช็อต ซึ่งพวกเธอก็ไม่ได้ขัดเขินอะไร เพราะโต๊ะข้างๆ ก็ทำเหมือนกัน!
สำหรับคนธรรมดา การได้มากินข้าวในเซ็นจูรี่พลาซ่าถือเป็นความหรูหราอย่างหนึ่ง การถ่ายรูปเช็กอินติดแท็กสถานที่จึงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ขาดไม่ได้... หรือที่เรียกกันง่ายๆ ว่าอวดนั่นแหละ!
และในจังหวะนั้นเอง เหลียงเทียนเทียนก็เดินมาถึงพอดี เมื่อเห็นเยี่ยนเกอกับโจวเหวินถ่ายรูปกันราวกับคนบ้านนอกเข้ากรุง เธอก็เบ้ปากด้วยความดูแคลนทันที
“เลิกทำตัวบ้านนอกได้ไหม? ก็แค่เซ็นจูรี่พลาซ่าเอง ถ้าพวกเธอไม่ใช่รูมเมทฉันล่ะก็ ฉันไม่มีวันย่างกรายมาที่นี่เด็ดขาดนะ”
สมกับเป็นคุณหนูจอมเรื่องมากอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยจิ่วเฉิงจริงๆ... เปิดตัวปุ๊บก็แจกยันต์กันถ้วนหน้าภายในไม่กี่วินาที
ชีชีลอบถอนหายใจ เธอช่างโง่จริงๆ ที่แอบหวังว่าคุณหนูคนนี้จะทำตัวดีๆ บ้าง
“รู้จ้าว่าบ้านเธอรวย แต่ขอโทษนะ วันนี้ชีชีเป็นคนจ่าย รบกวนเก็บอาการคุณหนูไว้ที่บ้านก่อนได้ไหม? ฉันไม่ได้มีหน้าที่มานั่งเอาใจเธอนะ”
โจวเหวินเองก็สุดจะทนกับท่าทาง “บ้านฉันรวย พวกแกมันไพร่” ของเหลียงเทียนเทียนเต็มที รวยกว่าแล้วไง? ก็แค่มีเงินมากกว่านิดหน่อย ไม่เห็นจะต้องเอามาข่มคนอื่นเลย
“นานๆ ทีจะนัดเจอกันได้ครบ รักษาบรรยากาศกันหน่อยเถอะนะ... เทียนเทียนนั่งนี่สิ พวกเราสั่งอาหารไปแล้วแต่ของยังไม่มา เธอจะสั่งอะไรเพิ่มไหม? บริกรคะ!”
ในฐานะเจ้ามือ ชีชีรีบจัดแจงให้เหลียงเทียนเทียนนั่งข้างๆ เธอ เพื่อไม่ให้บรรยากาศมาคุไปมากกว่านี้
“ที่ฉันมาเนี่ยเพราะเห็นแก่ความเป็นรูมเมทหรอกนะ ฉันถึงขั้นยอมยกเลิกปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อนไฮโซมาเชียวนะ เพราะฉะนั้นฉันไม่เกรงใจละกัน”
“สั่งตามสบายเลยจ้า”
ตอนนี้หร่วนชีชีมีเงินในบัญชีหลายสิบล้าน เธอพร้อมเปย์อยู่แล้ว
แต่หลังจากพลิกหน้าเมนูไปมา เหลียงเทียนเทียนกลับสั่งแค่ไอศกรีม โดยอ้างว่าเธอกำลังไดเอทอยู่และไม่อยากสั่งมาเหลือทิ้ง
ชีชี: “...” จ้า... ถ้าไอศกรีมมันแคลอรี่ต่ำล่ะก็ เธอจะแสร้งทำเป็นเชื่อคำพูดนั้นละกันนะ!