ตอนที่ 9: กลับหอพัก

“ย้ายออก? แล้วเธอจะย้ายไปอยู่ที่ไหนล่ะชีชี? เงินเดือนเด็กฝึกงานก็น้อยนิดเท่าเมล็ดถั่ว เธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่ายค่าเช่าบ้านไหว?”

ข่าวนี้ทำเอาเพื่อนทั้งสองคนถึงกับอึ้งไปเลย เพราะใครๆ ต่างก็อิจฉาเด็กฝึกงานที่มีหอพักสวัสดิการให้อยู่ฟรี แล้วยัยกุ้งแห้งคนนี้เกิดนึกคึกอะไรขึ้นมาถึงอยากจะย้ายออก?

“เหะๆ พวกเธออาจจะไม่เชื่อนะ แต่จะบอกให้ว่า... ตอนนี้เพื่อนสาวของพวกเธอมีบ้านในเมืองจิ่วเฉิงแล้วจ้า!”

พอพูดถึงเรื่องนี้ หร่วนชีชีก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ต้องยอมรับเลยว่าคุณระบบน่ะใจดีกับเธอแบบสุดเหวี่ยงจริงๆ

หลังจากประเคนห้างสรรพสินค้าให้แล้ว ยังจะแถมวิลล่าหลังยักษ์มาให้อีก แถมยังเป็นสไตล์ที่เธอชอบเป๊ะๆ ช่างเป็นระบบที่รู้ใจโฮสต์ที่สุดเลย!

“ชีชี... เธอไม่ได้เครียดงานจนหลอนไปใช่ไหม?”

โจวเหวินจ้องหน้าหร่วนชีชีด้วยสายตาที่เป็นห่วงสุดขีด แววตาแฝงไปด้วยความเวทนาอย่างปิดไม่มิด

“ฉันลาออกแล้วจ้า! ไอ้บริษัทพรรค์นั้นน่ะใครจะไปอยู่ไหว แล้วฉันก็ไม่ได้เพ้อเจ้อด้วย มีหลักฐานนะจ๊ะ! แท่น แทน แท้นนน~ โฉนดที่ดินตัวจริงเสียงจริง เพิ่งออกจากเตาร้อนๆ เลย!”

หร่วนชีชีล้วงสมุดทะเบียนความเป็นเจ้าของออกมาจากกระเป๋าเพื่อยืนยันทุกคำพูด ในเมืองจิ่วเฉิงแห่งนี้ ใครที่มีอสังหาริมทรัพย์ในครอบครองถือว่าเป็นพวกระดับชนชั้นนำทั้งนั้นแหละ

โจวเหวินและเยี่ยนเกอรีบถลันเข้ามาประคองโฉนดใบนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆ เปิดออกดูราวกับกำลังเปิดคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์

“โอ้แม่เจ้า! อยู่ที่เซิ่งซื่อเทียนจิ่งจริงด้วย... วิลล่าหมายเลข 1! เดี๋ยวนะ ชื่อนี้มันคุ้นๆ หูอยู่นะ...”

ในขณะที่โจวเหวินกำลังเค้นสมอง เยี่ยนเกอก็กรีดร้องออกมาเสียงหลง:

“วิลล่าหมายเลข 1! ฉันจำได้แล้ว! มันคือหลังที่ใหญ่ที่สุดและแพงที่สุดในเซิ่งซื่อเทียนจิ่งเลยนี่นา ในเน็ตลือกันว่ามูลค่ามันสูงถึงพันล้านหยวนเลยนะ!”

ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับมามองหร่วนชีชีเป็นตาเดียว “พี่สาวคะ! รวยแล้วอย่าลืมน้องนุ่งนะคะ!”

พวกเธออาจจะจินตนาการไม่ออกว่าคฤหาสน์พันล้านมันอลังการขนาดไหน แต่ที่แน่ๆ คือเจ้าของบ้านหลังนี้ต้องรวยล้นฟ้าแน่นอน!

“ใจเย็นน่า ฉันไม่ลืมพวกเธอหรอก เย็นนี้อยากกินอะไรกันดี? ฉันเลี้ยงเอง!”

ดวงตาของโจวเหวินและเยี่ยนเกอเป็นประกายวับวาวทันที เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นเศรษฐีนีสายเปย์ งานนี้ต้องรีดไถให้พุงกาง!

“เซ็นจูรี่พลาซ่า! ฉันอยากไปเซ็นจูรี่พลาซ่า!”

ที่นั่นคือแหล่งรวมตัวของเหล่าผู้ดีมีเงิน นักศึกษาธรรมดาอย่างพวกเธอแทบไม่มีปัญญาไปเดินเฉิดฉาย ถึงแม้จะอยู่ห่างออกไปไม่ถึงชั่วโมงด้วยรถไฟใต้ดิน แต่พวกเธอก็ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ มานาน เพราะเก็บเงินไม่เคยพอสักที

ตอนนี้หร่วนชีชีถูกหวยรางวัลใหญ่เข้าให้แล้ว ถ้าจะให้ไปกินร้านมิชลินก็ดูจะละโมบไปหน่อย แต่ถ้าเป็นโซนอาหารในเซ็นจูรี่พลาซ่าน่ะกำลังดี ถึงจะไม่ถูกแต่ถ้ากัดฟันจ่ายก็ยังพอไหว... แต่นี่เพื่อนเลี้ยงไง! ความฟินมันอยู่ตรงนี้!

“จัดไป! เซ็นจูรี่พลาซ่าตามนั้น เดี๋ยวฉันจองรถก่อนนะ” หร่วนชีชีหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปฯ เรียกพรีเมียมคาร์ทันที

“เดี๋ยวพวกเราจ่ายค่ารถเอง! เธอเลี้ยงข้าวแล้ว ค่ารถน่ะพวกเราจัดการเองได้”

“ในเมื่อฉันเป็นเจ้ามือ ฉันก็ต้องดูแลให้ครบสูตรสิ ฉันกดจองรถหรูไปแล้ว เดี๋ยวก็คงมาถึง ไปแต่งตัวกันเถอะ เดี๋ยวเจอกันที่หน้าประตูใหญ่นะ... เออ ว่าแต่เราควรชวนเหลียงเทียนเทียนด้วยไหม?”

มันคือการเลี้ยงฉลองแบบทางการครั้งแรกของชาวหอ ถ้าข้ามใครไปอาจจะมีดราม่าตามมาทีหลังได้

“ชวนยัยนั่นเหรอ? อย่าเลยดีกว่า คุณหนูเทียนเทียนเขากินแต่ร้านห้าดาวกับมิชลินเท่านั้นแหละ พวกสามัญชนอย่างเราตามเขาไม่ทันหรอก”

ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ในหอพัก เหลียงเทียนเทียนคือคนที่สร้างวีรกรรมจนเพื่อนอีกสามคนเอือมระอา หร่วนชีชีมักจะออกไปทำงานพิเศษเลยไม่ค่อยได้รับผลกระทบเท่าไหร่ แต่โจวเหวินกับเยี่ยนเกอที่ต้องคลุกคลีอยู่ด้วยทุกวันน่ะเหรอ... แค่ได้ยินชื่อพวกเธอก็หน้าถอดสีแล้ว

“นี่เป็นการเลี้ยงครั้งแรกของฉัน ยังไงก็บอกให้เขารู้ไว้ก่อนเถอะ จะได้ไม่มาโวยวายทีหลัง ส่วนเขาจะมาหรือไม่มานั่นก็เรื่องของเขา”

แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะนั่งรอคุณหนูจอมปลอมนั่นให้เสียเวลาอยู่แล้ว โจวเหวินและเยี่ยนเกอพยักหน้าเข้าใจ พลางแอบภาวนาในใจว่า: สาธุ... คุณหนูจอมเรื่องมาก อย่ามาเลยนะจ๊ะ!