ตอนที่ 8: ทะเลกุหลาบที่ผลิบาน

หร่วนชีชีสอดมือเข้าไปในกระเป๋าโท้ทใบเก่ง เธอแอบดึงโฉนดที่ดินออกมาจากช่องเก็บของในระบบ พลางนึกขอบคุณสวรรค์ที่วันนี้ตัวเองเลือกสะพายกระเป๋าใบใหญ่มา เพราะมันใส่สมุดทะเบียนบ้านเล่มสีแดงสดนั่นได้พอดีเป๊ะ!

ในจังหวะนั้นเอง รถมายบัค เซพเพลิน สีดำขลับคันหนึ่งก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามายังทางเข้าโครงการเซิ่งซื่อเทียนจิ่ง

ขณะที่รถแล่นผ่าน หร่วนชีชีก็หยิบโฉนดเล่มสีแดงเจิดจ้าออกมาจากกระเป๋าพอดี ท่ามกลางแสงแดดที่ตกกระทบจนดูสะดุดตาเป็นพิเศษ ไม้กั้นอัตโนมัติเปิดออกเพื่อให้รถยนต์คันหรูผ่านเข้าไป

“พี่อวี่ เมื่อกี้พี่เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม? เธอหยิบโฉนดออกมาจากกระเป๋าด้วยละ สีแดงแป๊ดเลย ตาผมไม่ฝาดแน่ๆ”

ลู่เซียวเอี้ยวตัวกลับไปมองอย่างสงสัย ผ่านประตูรั้วเข้าไปเขาเห็นเพียงแผ่นหลังของเด็กสาวที่กำลังคุยกับ รปภ. สูงวัยอยู่ไกลๆ จนไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน

“ตั้งใจขับรถไปเถอะ ถ้าขับไม่ไหว ฉันจะได้หาคนอื่นมาแทน” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังดังขึ้นจากเบาะหลัง

“โอ๊ย อย่าทำแบบนั้นนะพี่! ผมขับอยู่นี่ไง ตั้งใจสุดๆ เลย!”

ลู่เซียวรีบสงบปากสงบคำทันที ในวัยของเขาตอนนี้ ครอบครัวกำลังเร่งรัดเรื่องนัดบอดอย่างหนัก จนเขาต้องยอมลงไปนอนดิ้นกับพื้นอยู่เป็นอาทิตย์เพื่อขอมาทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้พี่ชายคนนี้แทน เพราะในบรรดาคนทั้งเมืองจิ่วเฉิง มีแค่ข้างกายของเฟิ่งอวี่เท่านั้นที่เขารู้สึกว่าปลอดภัยที่สุด

เฟิ่งอวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาไม่ค่อยใส่ใจเรื่องไร้สาระของลู่เซียวเท่าไหร่ เพราะรู้ดีว่าหมอนี่ตื่นเต้นได้ไม่เกินสิบนาทีเดี๋ยวก็ลืม

ในขณะเดียวกัน หร่วนชีชีก็เดินมาถึงป้อมหน้าโครงการ เธอชูโฉนดในมือขึ้นโชว์เพื่อยืนยันว่าเธอคือเจ้าของบ้านตัวจริงเสียงจริง!

หลังจากลงทะเบียนข้อมูลเบื้องต้นและรับบัตรผ่านเข้าออกเรียบร้อย เธอก็ได้นั่งรถกอล์ฟของฝ่ายรักษาความปลอดภัยมุ่งหน้าตรงไปยัง วิลล่าหมายเลข 1

“คุณหร่วนครับ ถึงแล้วครับ วิลล่าหมายเลข 1”

เธอลงจากรถกอล์ฟด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะวางนิ้วหัวแม่มือลงบนเครื่องสแกนประตูดิจิทัล... แกร๊ก! เสียงปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ ทะเลดอกกุหลาบอันกว้างใหญ่ที่บานสะพรั่งจนสวยเกินจะบรรยาย!

ถึงแม้เธอจะพยายามจินตนาการจากคำบอกเล่าของระบบมาบ้างแล้ว แต่ของจริงมันช่างน่าตะลึงกว่าหลายเท่าตัวนัก

‘โอ้โห... มันใหญ่มาก!’

วิลล่าหลังนี้มาพร้อมกับสวนส่วนตัวที่กว้างขวาง ใครต่อใครอาจจะบอกว่าดอกกุหลาบดูฉูดฉาดไปหน่อย แต่สำหรับหร่วนชีชีในตอนนี้ สีสันที่ละลานตาเหล่านี้กลับดูราวกับเวทมนตร์

เธอก้าวข้ามผ่านสวนกุหลาบมาจนถึงประตูหน้าบ้าน เสียงสัญญาณสแกนลายนิ้วมือดังขึ้นอย่างร่าเริงอีกครั้ง ตัวบ้านสูง 4 ชั้น ออกแบบสไตล์โมเดิร์นมินิมอล แต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายศิลปะแบบหัวเซี่ยที่เรียบหรู ซึ่งตรงกับรสนิยมของเธอที่สุด

ด้านหลังบ้านยังมีเรือนกระจกใสขนาดใหญ่ที่ยังว่างเปล่าอยู่ เธอเดาว่ามันคงรอให้เจ้าของบ้านหาพืชพรรณมาเติมเต็ม

ในฐานะลูกหลานชาวหัวเซี่ยที่มีสัญชาตญาณการทำสวนอยู่ในสายเลือด แค่คิดว่าจะได้ปลูกดอกไม้ให้เต็มเรือนกระจกเธอก็รู้สึกฟินจนเนื้อเต้น

‘แค่ปลูกต้นไม้เอง สบายมาก!ชีชีรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมสั่งอุปกรณ์ทำสวนออนไลน์ทันที

หลังจากเดินสำรวจทุกห้องและพบว่าการตกแต่งภายในนั้นไร้ที่ติ เธอจึงตัดสินใจว่าจะย้ายเข้ามาอยู่ตอนนี้เลย!

โครงการเซิ่งซื่อเทียนจิ่งอาจจะไม่ได้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองย่านธุรกิจซะทีเดียว แต่มันตั้งอยู่ระหว่างถนนวงแหวนรอบที่ 1 และ 2 ซึ่งถือเป็นทำเลทองที่ราคาที่ดินพุ่งสูงปรี๊ด แถมยังขับรถไปเซ็นจูรี่พลาซ่าได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วย

ไม่รอช้า หร่วนชีชีรีบออกจากโครงการและบึ่งรถกลับไปยังมหาวิทยาลัยจิ่วเฉิง มุ่งหน้าสู่หอพักทันที

เนื่องจากอยู่ในช่วงฝึกงาน ทางมหาวิทยาลัยจึงอนุญาตให้นักศึกษาพักต่อในหอพักได้ ซึ่งคนที่มีรายได้น้อยอย่างหร่วนชีชีก็ไม่เคยคิดจะย้ายออกไปไหนเลยจนถึงตอนนี้

ในห้องพักที่มีรูมเมท 4 คน มีคุณหนูผู้ร่ำรวยคนหนึ่งย้ายออกไปแล้ว เหลือเพียงเธอและเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเตรียมตัวสอบเรียนต่อโท

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ช้านะเนี่ย โดนบอสสั่งให้อยู่โอทีล่ะสิ?”

เพื่อนร่วมห้องทักขึ้น เพราะรู้ดีว่างานเสริมด้านกราฟิกดีไซน์ของหร่วนชีชีมักจะมีงานด่วนงานแก้มาให้ปวดหัวตอนเลิกงานเสมอ

“เปล่าจ้า พอดีไปธุระมาน่ะ... อ้อทุกคน ฉันจะย้ายออกแล้วนะ!”

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาสามปี พวกเธอสนิทกันเหมือนพี่น้อง หร่วนชีชีจึงไม่คิดจะเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้เลย

ก็แหม... มนุษย์เงินเดือนธรรมดาจะไปเข้าใจความสุขของการได้เป็นคุณนายเจ้าของที่ดินได้ยังไงกันล่ะ!