ตอนที่ 2 : เจอพวกประสาทแดก ก็ตอกกลับให้หงายหลัง!

หร่วนชีชีติดสปีดฝีเท้าแบบใส่เกียร์หมา จนในที่สุดเธอก็สแกนนิ้วเข้างานได้ทันเวลาในนาทีสุดท้ายแบบฉิวเฉียด!

แต่ก็นะ... โบราณว่าไว้ ความซวยมักไม่มาแค่เรื่องเดียว

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบริษัท เธอก็เจอกับเจ้ากรรมนายเวรอย่างเจียงลี่น่าเข้าจังๆ

"ตายจริง เดี๋ยวนี้บางคนเริ่มขี้เกียจสันหลังยาวขึ้นทุกวันนะ ดูสิว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเพิ่งจะโผล่หัวมาถึงบริษัท ไม่เหมือนพวกฉันหรอกนะที่มีจิตสำนึกรักองค์กร เลยต้องรีบมาสแตนด์บายก่อนเวลาตั้งสิบนาที"

เจียงลี่น่าจิกกัดพลางเอามือลูบผมลอนที่เซตมาอย่างประณีตราวกับนางพญา

"ดู-ให้-ชัด-นะคะพี่ลี่น่า บนหน้าจอมัน 8:59 น. ค่ะ ฉัน-ไม่-สาย!"

หร่วนชีชีชี้ไปที่เครื่องสแกนนิ้ว ตัวเลข 8:59 น. มันเด่นหรากระแทกตาจนอีกฝ่ายเถียงไม่ออก เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเธอยังอยู่ในกฎระเบียบเป๊ะๆ

"ส่วนบางคนเนี่ย... ถึงเวลาทำงานแล้วแท้ๆ แต่ยังไม่ยอมกลับไปนั่งที่ทำงาน กลับมีเวลาว่างมายืนเม้าท์มอยอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ฉันล่ะนับถือจริงๆ สงสัยพี่ลี่น่าจะทำงานมานานจนเก่งจัด งานคงเสร็จหมดแล้วถึงได้มีเวลาว่างมาเดินเล่นแบบนี้ใช่ไหมคะ?

ผิดกับเด็กฝึกงานอย่างฉันเลย ที่มีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะแยะ งานก็ล้นมือจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เห็นพี่ว่างงานแบบนี้แล้ว... ในใจฉันล่ะอิจฉาจริงๆ เลยค่ะ!"

พูดจบ หร่วนชีชีก็แสร้งเอามือทาบอก ทำหน้าตาซาบซึ้งใจสุดขีด แต่แววตานี่สิ... มันคือการประกาศสงครามชัดๆ!

ตลกสิ้นดี เห็นหร่วนชีชีหน้าใสๆ แบบนี้ แต่เธอเป็นถึงหัวโจกประจำซอยมาตั้งแต่สามขวบนะบอกก่อน ชีวิตนี้เธอกินได้ทุกอย่าง ยกเว้นกินน้ำตากับกินความพ่ายแพ้ค่ะ!

"แก! หร่วนชีชี! แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้? เชื่อไหมว่าฉันจะโหวตไม่ให้แกผ่านโปรฯ อย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่ที่นี่ต่อ!"

เจียงลี่น่าฟิวส์ขาด เธอคิดว่าตัวเองกุมไพ่ตายของหร่วนชีชีไว้ในมือ เด็กสาวบ้านๆ ที่ดิ้นรนมาฝึกงานในบริษัทสวัสดิการดีๆ แบบนี้ ยังไงก็ต้องก้มหัวประจบประแจงรุ่นพี่เพื่อขอคะแนนประเมินอยู่แล้ว

"อ้าว! ฉันจำได้ว่าการโหวตผ่านโปรฯ มันเป็นความลับไม่ใช่เหรอคะ? หรือว่าพี่ลี่น่า... คิดจะใช้อำนาจมืดเปลี่ยนให้เป็นการโหวตแบบเปิดเผยเหรอ?"

หร่วนชีชีแกล้งทำหน้าตกใจเบอร์ใหญ่ เล่นใหญ่รัชดาลัยสุดๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินสะบัดบ็อบกลับไปที่โต๊ะทำงานโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องในใจของอีกฝ่าย

บริษัทที่เช่าออฟฟิศอยู่ในย่าน CBD ของเมืองจิ่วเฉิงได้น่ะถือว่าโปรไฟล์ดีมาก และถ้าอยู่ที่นี่ต่อได้ก็คงดี แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่มีทางเลือกอื่นเสียหน่อย

ถึงเมืองจิ่วเฉิงจะเต็มไปด้วยมหาเศรษฐีพันล้านเดินชนกันตาย และบ้านเธอจะดูธรรมดาไปนิด แต่เธอก็มีสำมะโนครัวอยู่ในเมืองไห่เฉิง มีบ้าน มีเงินเก็บ แถมยังเป็นบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยจิ่วเฉิงอีกด้วย คนสวยและรวยความรู้ขนาดนี้ จะกลัวตกงานไปทำไม?

เจียงลี่น่า... เจ๊มองฉันต่ำไปแล้ว!

"เป็นไงบ้าง? ยัยเจียงลี่น่าหาเรื่องเธออีกแล้วเหรอ?"

หลี่เหวินจิ้ง เพื่อนรุ่นพี่ที่เพิ่งผ่านโปรฯ เมื่อปีที่แล้วกระซิบถาม บุคลิกของเธอนั้นช่างตรงข้ามกับชื่อที่ดูเรียบร้อยอย่างสิ้นเชิง

"คนอย่างนั้นจะทำอะไรฉันได้ล่ะพี่ ฉันก็ตอกกลับหน้าหงายไปตามระเบียบนั่นแหละค่ะ"

เป็นรุ่นพี่แล้วไง? ใช่ว่ารุ่นพี่ทุกคนจะควรค่าแก่การเคารพเสียเมื่อไหร่

"ยัยนั่นก็แค่ขี้อิจฉาน่ะ ก่อนที่เธอจะเข้ามา ยัยเจียงลี่น่าก็หลงตัวเองว่าสวยที่สุดในปฐพี ถึงปากจะไม่ได้พูด แต่ดูทรงแล้วคงมโนว่าเป็นดาวเด่นของบริษัทแน่ๆ

แต่พอเธอโผล่มาเท่านั้นแหละ! ด้วยความสวยระดับฟ้าประทานของเธอ ขนาดไม่แต่งหน้ายังออร่าพุ่งกว่ายัยนั่นที่โบกหน้ามาเต็มสตรีมเสียอีก มีเหรอที่ยัยนั่นจะไม่เขม่นเธอ"

หลี่เหวินจิ้งยื่นหน้าเข้ามาซุบซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังจนหร่วนชีชีถึงกับเหวอ

ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมเจ้าตัวอย่างเธอถึงไม่เคยรู้เลยล่ะเนี่ย?

[เพื่อนของโฮสต์พูดถูกที่สุดเลยครับ! ความสวยของโฮสต์ผมน่ะ อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดโลกเลยนะจะบอกให้!]

จู่ๆ ระบบ 888 ก็โผล่ขึ้นมาจ้อจนหร่วนชีชีเกือบหลุดกรีดร้องออกมา

โผล่มาเหมือนผีแบบนี้บ่อยๆ ไม่รู้หรือไงว่าคนมันจะช็อกตายคาทีเนี่ย!

[โฮสต์ครับ ผมเป็นระบบนะ ไม่ใช่ผีสักหน่อย]

"..." เออจ้า... ฉันพูดผิดเองแหละ!

"หัวหน้ามาแล้ว!"

ด้วยสัญชาตญาณที่ฝึกปรือมานาน หลี่เหวินจิ้งส่งสัญญาณเตือนเสียงเบาหวิว ก่อนจะดีดตัวกลับไปนั่งประจำที่และแสร้งทำเป็นรัวแป้นพิมพ์อย่างขะมักเขม้น ความเร็วระดับสายฟ้าแลบนั้นทำให้หร่วนชีชีอึ้งไปเลย

หร่วนชีชีสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วเริ่มลงมือทำงานของตัวเองบ้าง