ตอนที่ 3 : เซ็นสัญญาพัลวัน กับปัญหาเรื่องค่าเช่า

ช่วงพักเที่ยง หร่วนชีชีเดินควงแขนมากับหลี่เหวินจิ้งตามสเต็ปคู่หู เตรียมตัวไปหาของอร่อยกระแทกปาก

"เดี๋ยวนะพี่จิ้ง... ฉันรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไปเลยอ่ะ"

พอเดินมาถึงหน้าบริษัท หร่วนชีชีก็ชะงักกึกขึ้นมาเสียดื้อๆ

"ลืมของไว้บนโต๊ะหรือเปล่า? หรือลืมปิดไฟ?" หลี่เหวินจิ้งหยุดเดินตาม

"เปล่านะพี่... มื้อเที่ยงใช้แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวก็จ่ายเงินได้แล้วนี่นา ช่างมันเถอะ เดี๋ยวคงนึกออกเองแหละ ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า หิวจะแย่แล้วเนี่ย!"

เมื่อเช้าเธอรองท้องมาแค่ซาลาเปาลูกเดียวกับน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว ผ่านไปหลายชั่วโมงมันก็ย่อยหายไปหมดจนท้องเริ่มประท้วงแล้ว

ตัดภาพมาที่แผนกบริหารจัดการทรัพย์สินของเซ็นจูรี่พลาซ่า หวังโจวกำลังนั่งเฝ้าโทรศัพท์อย่างจดจ่อ เขารอสายจากหร่วนชีชีด้วยใจระทึก โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะถูกเทอย่างไม่ตั้งใจ

เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายโมง หลังจากอิ่มหนำสำราญ หร่วนชีชีกับหลี่เหวินจิ้งก็เดินย่อยเตรียมตัวกลับบริษัทไปงีบสักพัก

แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นป้ายเซ็นจูรี่พลาซ่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเท่านั้นแหละ หร่วนชีชีก็ถึงกับยืนแข็งทื่อ

เพียะ!

เธอฟาดมือลงบนหน้าผากตัวเองดังลั่น นึกออกแล้ว! ที่แท้เธอก็นัดกับผู้จัดการห้างไว้ตอนเที่ยงนี่เอง!

ป่านนี้ผู้จัดการคนนั้นคงไม่ได้นั่งรอเธอจนไส้กิ่วหรอกนะ?

หร่วนชีชีอยากจะเขกกะโหลกตัวเองสักที ยัยโก๊ะเอ๊ย! ขี้ลืมอะไรขนาดนี้ แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ลืมสนิทเลย!

"พี่จิ้ง พี่กลับไปก่อนเลยนะ พอดีฉันนึกได้ว่ามีของต้องซื้อด่วนน่ะ!"

เธอต้องรีบไปขอโทษขอโพยเขาก่อนจะโดนหมายหัว หร่วนชีชีรีบควักมือถือออกมากดโทรหาหวังโจวทันที

หวังโจวราวกับเหมือนจะนั่งทับมือถือไว้ เพราะพอมันสั่นปุ๊บ เขาก็รับปั๊บทันที

"ผู้จัดการหวังคะ ฉันเองค่ะ หร่วนชีชี"

"สวัสดีครับคุณหร่วน!"

ในที่สุดสายที่รอคอยก็มาถึง หวังโจวลอบถอนหายใจยาวเหยียด สงครามประสาทครั้งนี้เดิมพันด้วยหน้าที่การงานของเขาเลยนะ!

"ขอโทษจริงๆ นะคะผู้จัดการหวังที่โทรหาช้าขนาดนี้ คุณ... กินข้าวหรือยังคะ?"

เธอหวังลึกๆ ว่าเขาคงไม่บ้าจี้รอเธอจนยอมอดมื้อเที่ยงหรอกนะ

"เรียบร้อยแล้วครับ! การจะมาพบคุณหร่วน ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด จะปล่อยให้ท้องหิวจนเสียบุคลิกไม่ได้หรอกครับ"

ความจริงคือหวังโจวไม่กล้าลุกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว แต่เรื่องอะไรจะบอกความจริงล่ะ... ไม่มีทางเสียหรอก!

"ตอนนี้ฉันถึงเซ็นจูรี่พลาซ่าแล้วค่ะ" หร่วนชีชีรีบจ้ำอ้าวเข้าห้างทันที

"รบกวนคุณหร่วนรอสักครู่นะครับ ผมจะรีบลงไปต้อนรับเดี๋ยวนี้เลย!"

หวังโจวไม่รอช้า เขาสปริงตัวขึ้นจากโซฟา มือข้างหนึ่งกดวอล์คกี้ทอล์คกี้สั่งการแผนกต่างๆ มืออีกข้างก็กดลิฟต์รัวๆ

หวังโจวไม่คิดว่าหร่วนชีชีจะมาเร็วขนาดนี้ แม้จะรู้น้ำเสียงว่าเธอยังอายุน้อย แต่พอเห็นตัวจริงเขาก็ต้องตะลึง เธอเด็กมาก... เด็กจนเขาสงสัยว่านี่บรรลุนิติภาวะหรือยังเนี่ย?

"สวัสดีครับคุณหร่วน ผมหวังโจวครับ ที่เราเพิ่งคุยสายกันเมื่อกี้ คุณหร่วนนี่ช่างอายุน้อยแต่มากความสามารถจริงๆ เลยนะครับ!"

เจอหน้าปุ๊บ คำเยินยอก็ไหลออกมาหยั่งกับแจกฟรี

หร่วนชีชีทำเพียงยิ้มรับแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ความจริงเธอไม่ได้มีความสามารถอะไรเล้ย... ระบบต่างหากที่รวยแบบตะโกน!

หวังโจวพาเธอขึ้นลิฟต์พนักงานเพื่อหลีกเลี่ยงฝูงชนและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีใครบางคนแอบยกมือถือขึ้นมา และกดชัตเตอร์ถ่ายภาพแผ่นหลังของพวกเขาทั้งคู่ไว้ได้พอดี...

"คุณหร่วนครับ เมื่อสักครู่ผมได้แนะนำข้อมูลบริษัทของเรา รวมถึงผลงานการดูแลเซ็นจูรี่พลาซ่าไปหมดแล้ว ไม่ทราบว่าคุณพอใจกับบริษัทของเราไหมครับ?"

หวังโจวประหม่าจนเหงื่อซึม กลัวเหลือเกินว่าหร่วนชีชีจะปฏิเสธเขาเพียงแค่คำเดียว เพราะงานนี้เขาใช้เส้นสายและพยายามแทบตายกว่าจะได้มา

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นค่ะผู้จัดการหวัง ตราบใดที่บริษัทคุณไม่มีปัญหาเรื่องความโปร่งใส ฉันก็ไม่คิดจะเปลี่ยนคนดูแลหรอกค่ะ ไหนขอดูสัญญาหน่อยนะคะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราก็เซ็นกันได้เลย"

หร่วนชีชีไม่ได้ตัดสินใจส่งเดช เธอรู้ว่าที่ผ่านมาเซ็นจูรี่พลาซ่าถูกจัดการอย่างดีไม่มีที่ติ การจ้างเจ้าเดิมต่อจึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

จะให้เธอไปควานหาบริษัทใหม่ให้เสียเวลาทำไมล่ะ จริงไหม?

"วางใจได้เลยครับคุณหร่วน! ผมจะคุมลูกน้องให้ดีที่สุด จะไม่ให้มีปัญหาเรื่องความโปร่งใสเด็ดขาดครับ!

อ้อ... อีกเรื่องครับ วันนี้วันที่ 1 กรกฎาคมพอดี ตามกำหนดเราจะเรียกเก็บค่าเช่าไตรมาสที่สามภายในวันที่ 5 นี้ คุณหร่วนต้องการปรับเปลี่ยนราคาค่าเช่าไหมครับ?

คือ... มีร้านค้าบางส่วนที่รู้จักกับเจ้าของคนเดิม และเคยได้รับส่วนลดพิเศษมาตลอด ไม่ทราบว่าคุณหร่วนมีความเห็นยังไงกับเรื่องนี้ดีครับ...?"