ตอนที่ 1 : ระบบเช็กอินมาแล้วจ้า!

[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม กำลังเริ่มขั้นตอนการผูกมัด...]

[ผูกมัดสำเร็จ! ระบบเช็กอิน 888 ยินดีรับใช้ครับ]

[ภารกิจเช็กอินวันนี้: โปรดเดินทางไปที่เซ็นจูรี่พลาซ่าเพื่อทำการเช็กอิน รางวัลเช็กอิน: รอการปลดล็อก]

ท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียดกันในขบวนรถไฟฟ้าใต้ดิน หร่วนชีชี รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มนุ่มหูแต่ทรงพลังดังก้องขึ้นมาในหัว

เสียงอะไรน่ะ? คงไม่ใช่ผีหลอกกลางวันแสกๆ หรอกนะ!

กลางวันแสกๆ ขนาดนี้ เธอคงไม่ซวยขนาดเจอเรื่องลี้ลับหรอก... ใช่ไหม?

[ระบบนี้คือระบบเช็กอินหมายเลข 888 ภายใต้การดูแลของเมนเฟรมสูงสุดแห่งอารยธรรมแอตแลนซ์ครับ ทุกขั้นตอนถูกต้องตามกฎหมายและเป็นทางการที่สุด โฮสต์สบายใจได้เลยนะครับ แค่เช็กอินให้สำเร็จ ระบบก็จะมอบรางวัลสุดพิเศษให้คุณทันทีเลยครับผม]

หร่วนชีชีมองหน้าจอเสมือนจริงที่จู่ๆ ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าพร้อมแถวตัวอักษรที่วิ่งผ่านไป เธอเริ่มลนลานขึ้นมาทันที มันชัดเจนขนาดนี้ ถ้าคนรอบข้างเห็นเข้าจะทำยังไงล่ะเนี่ย!

[โฮสต์ครับ วางใจได้เลย หน้าจอเสมือนของระบบมีเพียงโฮสต์คนเดียวเท่านั้นที่มองเห็นครับ]

เฮ้อ~ ค่อยยังชั่วหน่อย

หร่วนชีชีลอบถอนหายใจยาว ถ้าคนอื่นเห็นเข้าจริงๆ เธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หรือจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดี แต่ว่า... เช็กอินเพื่อรับรางวัลเหรอ?

แล้วต้องเช็กอินยังไงล่ะ?

[โปรดเดินทางไปยังสถานที่ปฏิบัติภารกิจภายใน 24 ชั่วโมงเพื่อทำการเช็กอินครับ]

สถานที่ภารกิจเหรอ? อ้อ...เซ็นจูรี่พลาซ่านี่มันอยู่ตรงข้ามกับบริษัทที่เธอมาฝึกงานพอดีเลยนี่นา!

จังหวะนั้นเอง รถไฟฟ้าก็เข้าจอดที่สถานีพอดี หร่วนชีชีก้มลงเช็กเวลาในมือถือ ยังเหลือเวลาอีก 20 นาทีก่อนเข้างาน งั้นแวะไปที่เซ็นจูรี่พลาซ่าก่อนก็น่าจะทันนะ

เวลา 08:40 น. ที่เซ็นจูรี่พลาซ่ายังไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก วินาทีที่หร่วนชีชีก้าวเท้าทั้งสองข้างผ่านประตูทางเข้าห้างสรรพสินค้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นทันที

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็กอินสำเร็จ คุณเช็กอินต่อเนื่องเป็นวันที่ 1 ระบบขอมอบรางวัลเป็น กรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์ของเซ็นจูรี่พลาซ่าทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวครับ! โปรดตรวจสอบรายการทรัพย์สินของคุณได้เลย]

หร่วนชีชียืนบื้อเป็นหินไปแล้ว

ปลอม... นี่ต้องเป็นเรื่องหลอกเด็กแน่ๆ!

ถึงในนิยายจะมีพล็อตระบบเทพทรูที่เปย์พระเอกนางเอกด้วยของรางวัลมหาศาลขนาดไหน แต่นี่มันชีวิตจริงนะ! เธอจะได้เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ง่ายๆ ได้ยังไงกัน?

“Baby just hug me hug me, Baby just hug me hug me. เหตุผลของหัวใจที่มันเต้นรัว...”

เสียงเพลงรอสายจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอไม่มีชื่อผู้โทรเข้า มีเพียงตำแหน่งที่ตั้งระบุว่ามาจากเมืองจิ่วเฉิง หร่วนชีชีกดรับสายอย่างงงๆ

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ?”

“สวัสดีครับ ใช่คุณหร่วนชีชีหรือเปล่าครับ?”

“ใช่ค่ะ ฉันเอง คุณคือ...” หร่วนชีชีนึกไม่ออกจริงๆ ว่าปลายสายคือใคร

“สวัสดีครับคุณหร่วน! ผมหวังโจว ผู้จัดการฝ่ายบริหารจัดการทรัพย์สินของเซ็นจูรี่พลาซ่าครับ คุณจะเรียกผมว่าเสี่ยวโจวหรือเสี่ยวหวังก็ได้ ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะครับที่คุณได้กลายเป็นเจ้าของคนใหม่ของเซ็นจูรี่พลาซ่า ผมโทรมาเพื่อสอบถามว่าคุณยังยินดีที่จะมอบอำนาจให้บริษัทของเราดูแลบริหารจัดการพื้นที่ต่อไปไหมครับ?”

หวังโจวรู้สึกประหม่าจนเหงื่อซึม การเปลี่ยนเจ้าของแบบกะทันหันของเซ็นจูรี่พลาซ่าทำให้เขาตั้งตัวไม่ติดเลยจริงๆ เขาต้องพยายามติดต่อสอบถามจากเจ้าของคนเดิมที่สนิทกันอยู่นานกว่าจะได้เบอร์โทรนี้มา

หร่วนชีชีสตันไปกับคำพูดรัวๆ ของหวังโจว

มัน! คือ! เรื่อง! จริง!

เรื่องจริงเหรอเนี่ย! เซ็นจูรี่พลาซ่ากลายเป็นทรัพย์สินในชื่อของเธอจริงๆ ระบบไม่ได้แกงกันใช่ไหม!

[โฮสต์ครับ อย่าได้สงสัยในความสามารถของระบบสิครับ แค่ห้างสรรพสินค้าแห่งเดียว... มันก็แค่เศษเสี้ยวเล็กๆ ในคลังรางวัลของผมเท่านั้นเอง!]

“คุณหร่วนครับ? คุณหร่วน? ยังอยู่ในสายไหมครับ?”

ปลายสายยังไม่ได้ตัดไป แต่ความเงียบทำให้หัวใจของหวังโจวหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกรอบ

“คะ! อ้อ... ฟังอยู่ค่ะ เรื่องสัญญาบริหารจัดการใช่ไหมคะ? เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันโทรกลับนะ พอดีเช้านี้ฉันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ค่ะ”

หร่วนชีชีเพิ่งดึงสติกลับมาได้ และก็นึกขึ้นได้ว่าเธอต้องไปทำงาน! หญิงสาวรีบวิ่งออกจากเซ็นจูรี่พลาซ่า มุ่งหน้าไปยังตึกสำนักงานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทันที

“ได้ครับคุณหร่วน ติดต่อมาได้ทุกเวลาเลยครับ”

หร่วนชีชีตอบรับแบบลวกๆ ก่อนจะกดวางสาย เธอมองหน้าจอมือถือแล้วก็ต้องตาโต เพราะตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึง 10 นาทีจะเก้าโมงเช้าแล้ว

แม่เจ้าว้อยยย!

ได้เป็นเจ้าของห้างยังไม่ทันข้ามนาที ฉันก็จะเข้างานสายซะแล้วเหรอเนี่ย!