บทที่ 43 - แผนแตก
บทที่ 43 - แผนแตก
เจียงอีเหรินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาอีกครั้ง
เธอยืนขมวดคิ้วในชุดเสื้อคลุมสีดำ กับกางเกงรัดรูปสีดำ ตามเหตุผลแล้ว สามีของเธอ ควรจะพาลูกสาวกลับมาถึงบ้าน ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว แต่จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่เห็นเงาของทั้งคู่
นี่ทำให้เจียงอีเหรินรู้สึกไม่สบายใจ แม้ว่าช่วงนี้สามีของเธอจะทำตัวดีขึ้น แต่ด้วยความผิดติดตัวที่มีมาก่อน เจียงอีเหรินอดกังวลไม่ได้ว่า เขาจะแอบหนีไปเล่นพนันอีก จนลืมไปรับจื่อซาน
เธอหยิบมือถือออกมา เจียงอีเหรินอยากจะโทรหาสามี เพียงแต่... ผ่านไปอีกหลายนาที ในที่สุดเจียงอีเหรินก็นั่งไม่ติด เธอกดเบอร์โทรออกหาสามีทันที
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงของจางโหย่วก็ดังมาจากหน้าประตู
เจียงอีเหรินรีบกดวางสาย ไม่นานประตูห้องนั่งเล่นก็เปิดออก จื่อซานก้าวเข้ามาในห้องก่อน พอเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟา เจ้าตัวเล็กก็ตาค้างไปแวบหนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มแห้งๆ "แม่ กลับมาแล้วเหรอ"
"กลับมาจริงๆ ด้วย" จางโหย่วเปลี่ยนรองเท้าแตะ ถือกระเป๋านักเรียนของเจ้าตัวเล็กเดินเข้ามา "ทำกับข้าวหรือยัง" พอเห็นเจียงอีเหรินไม่ตอบ จางโหย่วก็เอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าตัวเล็ก "รีบไปทำการบ้านไป พ่อจะไปทำกับข้าว จำที่พ่อพูดระหว่างทางกลับบ้านได้นะ ในเมื่อเลือกวิธีนี้แล้ว ก็ต้องใจกล้าหน่อย ชีวิตไม่มีการซ้อมรบ ทุกนาทีทุกวินาทีคือการถ่ายทอดสด"
เขาเตือนพร้อมรอยยิ้ม จางโหย่วก็มุดเข้าครัวไปทำอาหารเย็น
ขณะที่เขาเปิดตู้เย็นเตรียมวัตถุดิบ สำหรับมื้อเย็น จางโหย่วก็แอบเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหว ในห้องนั่งเล่น
แค่ประโยคแรกที่เจ้าตัวเล็กทักทายแม่ จางโหย่วก็รู้เลยว่า คืนนี้การจะตบตาเจียงอีเหรินไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนใหญ่เป็นเพราะฝีมือการแสดงของเจ้าตัวเล็ก มันห่วยแตกเกินไป
แต่เขาก็ยินดีที่จะรอดูเรื่องสนุก ถ้าถามว่าเพราะสอบไม่ดี แล้วเจียงอีเหรินจะลงมือตีเจ้าตัวเล็กไหม จางโหย่วไม่เชื่อเด็ดขาด
"ทำไมกลับมาช้าจัง" เสียงของเจียงอีเหรินดังมาจากห้องนั่งเล่น
"คืนนี้ลมแรง แล้วก็หนาวด้วย พ่อหนูขี่ช้า"
พอได้ยินเจ้าตัวเล็กโยนความผิดมาให้ตัวเอง มุมปากของจางโหย่วก็กระตุก แต่เขาก็ไม่ได้ออกไปแฉ ยังคงเงี่ยหูฟังต่อ และก็เป็นไปตามคาด เจียงอีเหรินไม่ได้ติดใจกับคำถามนี้มากนัก
"ข้อสอบล่ะ เอามาให้แม่ดูหน่อย" เจียงอีเหรินพูดขึ้น
"อ๋อ ได้" เจ้าตัวเล็กหดคอ น้ำเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ท่าทีตอนค้นกระเป๋าก็ดูแข็งทื่อไปเล็กน้อย แถมยังเป็นภาพสโลว์โมชัน ค้นอยู่ตั้งนาน... ในที่สุดเจียงอีเหรินก็ทนไม่ไหว
"ทำไม หนังสือเยอะหาไม่เจอเหรอ" เจียงอีเหรินถาม
"หา... เจอแล้ว" ตอนที่เจ้าตัวเล็กยื่นข้อสอบให้เจียงอีเหริน เธอยังหันหน้าไปมองทางห้องครัว ตามสัญชาตญาณ พอเห็นพ่อตัวเองถือแครอท ยืนพิงขอบประตูห้องครัว จ้องมองมาอย่างสนใจใคร่รู้ เจ้าตัวเล็กก็กลอกตามองบนใส่เขาอย่างหมั่นไส้
เจียงอีเหรินรับข้อสอบจากลูกสาว เธอมองสามีทีหนึ่ง แล้วก็มองลูกสาวทีหนึ่ง เธอรู้สึกว่าคืนนี้สองพ่อลูกคู่นี้ มีท่าทีแปลกๆ
เธอเปิดดูข้อสอบของลูกสาว ภาษาจีนเก้าสิบสาม คณิตศาสตร์แปดสิบสาม อังกฤษแปดสิบหก
พอเห็นคะแนนแบบนี้ คิ้วที่ขมวดอยู่ของเจียงอีเหริน ก็คลายออกเล็กน้อย
แม้ว่าจะยังห่างชั้นกับพวกเด็กที่เรียนเก่งๆ อยู่ไม่น้อย แต่เทียบกับคะแนนครั้งก่อน ก็ถือว่าพัฒนาขึ้นมาก สำหรับจุดนี้ เจียงอีเหรินค่อนข้างพอใจ
"ก็ถือว่าไม่เลว" เจียงอีเหรินเอ่ยชม
"ไม่เลวจริงๆ" จางโหย่วที่ยืนอยู่หน้าประตูครัว กล่าวเสริมขึ้นมา "จื่อซานไม่เคยเรียนคลาสเตรียมความพร้อม ตอนเพิ่งเปิดเทอม ก็ย่อมเทียบไม่ได้กับเด็ก ที่ไปเรียนเตรียมความพร้อมแต่เนิ่นๆ แต่ลูกฉลาดมาก ช่องว่างนี้จะค่อยๆ ลดลงเอง วันนี้ตอนผมไปรับลูก ก็ได้คุยกับครูประจำชั้นของลูกสองสามคำ ครูเขาบอกว่าเด็กอย่างจื่อซาน ขอแค่ขยัน อนาคตจะเก่งกว่าพวกที่พอถึงวันอาทิตย์ ก็ต้องไปเรียนพิเศษคณิต อังกฤษ แล้วก็จีนอีก"
"พ่อรีบไปทำกับข้าวเลย" จางโหย่วปั้นเรื่องได้จริงจังมาก แต่เจ้าตัวเล็กหน้าบาง ไม่เคยเจอสถานการณ์ใหญ่โตแบบนี้ หน้าเล็กๆ นั่นแดงก่ำไปหมด
"พ่อก็พูดไปงั้น ส่วนใหญ่พ่อคิดว่าแม่ลูกน่าจะชอบฟังคำพูดแบบนี้ เจียงอีเหริน พูดความจริงกับลูกสาวสิ พอได้ยินว่าจื่อซานโดนครูชม ในใจดีใจใช่ไหมล่ะ" จางโหย่วถามพลางยิ้ม
เจียงอีเหรินไม่ตอบเขา แต่ดึงลูกสาวเข้ามาดูซ้ายดูขวา จู่ๆ มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ เธอยิ้มแล้วถาม "โดนครูชมจริงๆ เหรอ"
"แน่นอนสิ ผมจะโกหกได้ยังไง จื่อซาน ลูกบอกสิว่าใช่ไหม" จางโหย่วเริ่มปั่นต่อ
เจ้าตัวเล็กหันหน้าไปทางจางโหย่ว อ้าปากทำท่างับเขาแรงๆ
"หรือว่าไม่ได้โดนชม" พอสังเกตเห็นลูกสาวทำท่าทางแบบนั้น ใส่พ่อของเธอ เจียงอีเหรินก็สงสัย
"ชม... ชมค่ะ" ตอนนี้เจ้าตัวเล็กเกลียดพ่อของเธอจนเข้ากระดูก เป็นตัวน่ารำคาญจริงๆ
เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัดจากลูกสาว เจียงอีเหรินถึงเริ่มตั้งใจเปิดดูข้อสอบ จากนั้นก็ดึงจื่อซานที่จ้องมองจางโหย่วไปทีหนึ่ง ไปยังห้องหนังสือ เพื่ออธิบายข้อที่ทำผิดซ้ำอีกครั้ง
พอเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว จางโหย่วก็หันหลังกลับเข้าครัว ทำอาหารเย็นต่อ
หลังจากอธิบายซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ และให้ลูกสาวทำซ้ำอีกครั้ง เมื่อพบว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้ว เจียงอีเหรินก็หยิบมือถือขึ้นมา ดูการบ้านที่ครูสั่งสำหรับคืนนี้
พอเห็นครูประจำชั้นของจื่อซาน ส่งลิงก์ตรวจสอบคะแนนมา เจียงอีเหรินก็ไม่ได้คิดอะไร เธอบอกการบ้านที่ครูสั่งแก่จื่อซาน แล้วก็นั่งอยู่ข้างๆ ดูเธอทำการบ้าน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงอีเหรินถามขึ้นอย่างสงสัย "สอบครั้งนี้ ลูกได้อันดับที่เท่าไหร่ของห้อง"
หลังจากถามคำถามนี้ออกไป เจียงอีเหรินก็นึกถึงลิงก์ตรวจสอบคะแนน ที่ครูประจำชั้นส่งมา เธอรู้ดีว่าลูกสาวที่ไม่ได้เรียนเตรียมความพร้อมมาก่อน อันดับในห้องคงไม่สูงนัก แต่ด้วยความอยากรู้ มือข้างหนึ่งของเธอเท้าแก้มซ้ายไว้ เธอหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ตกลงว่ามีจัดอันดับจริงไหม เจียงอีเหรินก็ไม่แน่ใจ
"ไม่มีอันดับค่ะ" เจ้าตัวเล็กตอบเสียงอ่อย
มันไม่มีอันดับจริงๆ เพียงแค่กวาดตาดูคร่าวๆ เจียงอีเหรินก็ตัวแข็งทื่อ
คะแนนนี้มันไม่ถูกต้อง ภาษาจีนแปดสิบสาม คณิตศาสตร์เจ็ดสิบสอง อังกฤษเจ็ดสิบห้า
เมื่อกี้ลูกสาวของเธอเอาคะแนนเท่าไหร่มาให้ดูนะ เจียงอีเหรินไม่ทันได้คิด ก็คว้ากระเป๋านักเรียนของจื่อซาน ที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ดึงข้อสอบที่เธอเพิ่งยัดกลับเข้าไป ออกมาอย่างรวดเร็ว พอกางออกดู เจียงอีเหรินก็โกรธจัด
เธอชี้นิ้วไปที่คะแนนบนข้อสอบ พูดทีละคำ "จางจื่อซาน ตกลงลูกสอบได้กี่คะแนน แล้วคะแนนบนข้อสอบนี้มันมาจากไหน"
ประโยคสุดท้าย เจียงอีเหรินตะโกนออกมา
พอได้ยินเสียงตะโกนที่ดังขึ้นกะทันหัน จางโหย่วที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวก็ตกใจ จากนั้น เขาก็โยนตะหลิวทิ้ง รีบวิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ
ในตอนนี้ ร่างอันงดงามของเจียงอีเหริน ยืนอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ จ้องเขม็งไปยังจื่อซาน ที่กำลังหดหัว น้ำตาไหลพรากๆ เพราะโดนแม่ตะคอกใส่
(Salty : อย่าว่าน้อง น้องไม่ผิด น้องโดนคนไม่ดีล่อลวง)
(จบแล้ว)