บทที่ 595: สังหารปีศาจเสือ
บทที่ 595: สังหารปีศาจเสือ
บทที่ 595: สังหารปีศาจเสือ
อาณาจักรหมื่นอสูร
ชายแดน - สันเขาจื่อเถิง
เฉินซานซือขี่เชียนสวิน ร่อนลงจอดช้าๆ
นี่คือจุดนัดพบที่ตกลงไว้กับไป๋ซู่อิน แต่พอมาถึง กลับเงียบกริบไร้วี่แวว
ขณะที่กำลังจะลองไปดูแถวๆนั้น จู่ๆไอสังหารรุนแรงก็พุ่งเข้ามา
หมอกเลือดปกคลุมป่าเขา สิ่งมีชีวิตที่สัมผัสหมอกล้วนเน่าเปื่อยกลายเป็นกระดูก หมอกนั้นพุ่งตรงเข้าใส่ชายหนุ่มชุดขาว หวังกลืนกิน
เฉินซานซือตาเป็นประกายเย็นชา ปล่อยหมัดสวนใส่หมอกเลือด ปะทะเข้ากับคมดาบที่ฟันสวนมาพอดี
หมัดขวาของเขาเคลือบด้วยทองคำ ปะทะดาบเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น
แรงระเบิดกระจายหมอกเลือด เผยให้เห็นร่างชายวัยกลางคนตาเดียว รูปร่างกำยำ
หน้าตาดุร้าย ถือดาบทองคำคู่ แผ่ไอปีศาจและจิตสังหารรุนแรง ได้ยินเสียงเสือคำรามแว่วมา
ชัดเจน...ปีศาจเสือแปลงกาย!
“เจ้าคือเฉินซานซือสินะ!”
เฉินซานซือเงียบ
“จำ ‘เกิงเซี่ยวเยว่’ กับ ‘เกิงชานอ๋าง’ แห่งเผ่าเทียนจวิน ที่เจ้าฆ่าไปได้ไหม!”
“คงต้องขอโทษด้วย”
เฉินซานซือบีบคมดาบอีกฝ่ายแน่น
“ข้าเกิดเป็นพราน ชีวิตนี้ฆ่าไอ้พวกสัตว์ลายพาดกลอนมาเป็นร้อย จำไม่ได้หรอก”
“สามหาว!”
“เผ่าเทียนจวินของข้า มีสายเลือด ‘เทียนกัง’ ไหลเวียน จะเอาไปเทียบกับเดรัจฉานพวกนั้นได้ไง!”
เขาอ้าปากพ่นหมอกดำเหม็นคลุ้ง เต็มไปด้วยวิญญาณอาฆาต
เฉินซานซือกระทืบเท้า หายวับไปโผล่ห่างออกไปหลายร้อยจ้วง
ในมือถือไม้บรรทัดส่องแสงดารา...‘ไม้บรรทัดเคลื่อนย้ายไท่ซู’
สมบัติของหรงโหรวแห่งสำนักดาบสวรรค์ ช่วยให้ผู้ใช้เคลื่อนย้ายพริบตาได้โดยไม่ต้องถอดจิต
“วันนี้ไม่เจ้าก็ข้า ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!”
เกิงเฉินเฟิงคำราม ร่างขยายใหญ่ขึ้น เตรียมใช้ท่าไม้ตาย
“หยุด!”
ทันใดนั้น เสียงชราภาพดังขัดจังหวะ
ไอปีศาจทรงพลังหลายสายพุ่งมาจากป่าลึก
เฒ่าชิงมู่โผล่ออกมาคนแรก ตามด้วยไป๋ซู่อิน
นอกจากสองคนนี้ ยังมีปีศาจระดับแปลงกาย (ฮว่าสิง) ขั้นกลางอีกสองตน
คนหนึ่งเป็นชายชราผมขาวหน้าเด็ก แต่งกายชุดนักพรต แววตาเย็นชา ถือแส้ปัดแมลง
อีกคนเป็นหญิงสาวท่าทางยั่วยวน พิงต้นไม้มองเฉินซานซือด้วยสายตาโลมเลีย
“เกิงเฉินเฟิง!” เฒ่าชิงมู่ตวาด “หยุดเดี๋ยวนี้!”
“ไอ้แก่นี่! มีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า!” เกิงเฉินเฟิงสวนกลับ “ยังไงวันนี้ข้าก็จะล้างแค้นให้พี่น้องและหลานข้า!”
“อย่าลืมนะ” เสียงไป๋ซู่อินกังวาน “เรายังต้องพึ่งของวิเศษในมือสหายเฉินซานซือ”
“แล้วไง!” เกิงเฉินเฟิงไม่สน
“ฆ่ามันแล้วแย่งมาก็ได้! อีกอย่าง ไอ้เด็กนี่มันส่งทหารไปรบกับเผ่าเราที่กำแพงต้านมาร ฆ่ามันซะ กองทัพมันจะได้แตกพ่าย!”
“แซ่เกิง คิดว่าคนอื่นโง่รึ?” นางปีศาจสาวยั่วยวนเอ่ยขึ้น เสียงแทงทะลวงสมอง “ถ้ารุมกินโต๊ะ คิดว่ามันจะไม่ทำลายของทิ้งก่อนตายหรือไง?”
“นั่นสิ” นักพรตเฒ่าผมขาวกล่าว “เกิงเฉินเฟิง เรื่องส่วนตัวของเจ้า อย่ามาทำให้เสียงานใหญ่”
แรงกดดันจากเขาสูงกว่าคนอื่น...ระดับแปลงกายขั้นปลาย!
เกิงเฉินเฟิงที่กำลังบ้าคลั่ง เริ่มสงบลง
“หึๆผู้อาวุโสพูดมีเหตุผล งั้นฝากหัวมันไว้ก่อน”
เขาเก็บดาบ แต่ตายังฉายแววอำมหิต
ไอ้จิ้งจอกแก่นี่ชักกำเริบเสิบสาน จบงานนี้ต้องไปฟ้องท่านบรรพชน ให้จัดการเผ่าจิ้งจอกสักหน่อย
“สหายเฉินซานซือ” ไป๋ซู่อินทำเป็นเหินห่าง “ข้ามาช้า ขออภัยด้วย”
เฉินซานซือกวาดตามอง “ผู้อาวุโสไป๋ไม่ได้บอกล่วงหน้า ว่าจะมีคนแห่กันมาเยอะขนาดนี้”
“ไอ้หนู อย่าเรื่องมาก” นักพรตเฒ่าพูดเสียงแข็ง “จะเข้าแดนลับต้องอาศัยพวกข้าเผ่าอสูร ไม่มีพวกข้า เจ้าหาประตูไม่เจอหรอก”
“ข้าขอแนะนำ” ไป๋ซู่อินแนะนำ “นี่คือมหาเถระเผ่าจิ้งจอก ‘โหย่วซูซวิน’”
มหาเถระของสี่เผ่าใหญ่ มีสถานะเทียบเท่าเจ้าสำนักของสามสำนักใหญ่
“ส่วนนี่...” ชี้ไปที่นางปีศาจสาว “คือสหาย ‘เจ๋ออิน’ ผู้ฝึกตนอิสระที่หาตัวจับยาก”
“ยินดีที่ได้รู้จักสหายเฉินซานซือ ตัวจริงหล่อเหลาไม่เบา”
เจ๋ออินย่อกายคารวะ ลมหายใจของนางเจือพิษร้ายแรง
เฉินซานซือเดาว่าน่าจะเป็นพวกแมลงพิษแปลงกาย
“เลิกคุยไร้สาระ” โหย่วซูซวินตัดบท “ได้เวลาไปสมทบกับกลุ่มใหญ่แล้ว”
เฒ่าชิงมู่เสกเรือเหาะออกมา “เชิญ”
เหล่าปีศาจทยอยขึ้นเรือ
….
“สหายเฉินซานซือ!” เฒ่าชิงมู่เร่ง
“ยืนบื้อทำไม ขึ้นมาสิ ไม่ต้องห่วง มีพวกข้าอยู่ เกิงเฉินเฟิงไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรอก”
“เขายอมหยุดแล้ว แต่พวกท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
“ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะปล่อยมันไปเลยนะ”
“ว่าไงนะ!” เกิงเฉินเฟิงตาถลน “อยากตายนักใช่ไหม!”
“ใจเย็นๆ” เฒ่าชิงมู่รีบห้ามทัพ
“เรามาร่วมมือกันเพื่อแสวงหาทางอมตะ เรื่องบาดหมางเอาไว้กลับออกมาค่อยว่ากันเถอะ”
“ใช่ๆ” เจ๋ออินเสริม “อีกอย่าง สหายเกิงเป็นถึงขั้นกลาง ส่วนสหายเฉินซานซือเพิ่งขึ้นวิญญาณเเรกเริ่ม...”
ตูม!
ยังพูดไม่ทันจบ เกิงเฉินเฟิงก็ลงมือแล้ว
เขาก่อพายุหมุน พุ่งข้ามระยะทางพันจ้วง ดาบทองคำขยายใหญ่ยักษ์ แหวกท้องฟ้าเป็นรอยแยก ฟันลงมาที่พื้นดิน
โหย่วซูซวินขมวดคิ้ว แต่ไม่ห้าม ยืนดูเฉยๆ
เจ๋ออินยิ้มชอบใจ รอดูเรื่องสนุก
ท่ามกลางพายุ...
เฉินซานซือยืนนิ่งไม่ไหวติง ง้างสายธนูเล็งไปที่ท้องฟ้า เปลวเพลิงจากแขนไหลไปรวมที่คันธนู ก่อตัวเป็นลูกศรมังกรเพลิง
มังกรคำราม กลืนกินพลังวิญญาณร้อยลี้จนตัวขยายใหญ่ แทบจะเผาภูเขาทั้งลูก
สายธนูดีดผึง มังกรเพลิงพุ่งทะยานชนกับคมดาบทองคำ
ปะทะกันชั่วครู่...คมดาบทองคำแตกกระจาย!
เกิงเฉินเฟิงกระเด็นกลับไป ชนทะลุมิติจนปลิวไปไกลร้อยลี้ กระแทกยอดเขาจนยุบ
การปะทะครั้งเดียว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
พลังเวทมหาศาลอะไรขนาดนี้!
เจ้านี่เพิ่งวิญญาณเเรกเริ่มขั้นต้น แม้จะฝึกคู่ขนาน แต่ปกติก็น่าจะแค่เก่งเรื่องกระบวนท่ากับร่างกายถึกทน ทำไมพลังเวทถึงลึกล้ำขนาดนี้!
ยังไม่ทันหายใจ อากาศรอบตัวก็ร้อนระอุจนชุดเกราะแทบละลาย!
เงยหน้าขึ้นมอง...เฉินซานซือมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว
กายาทองคำส่องแสงจ้า เปลวเพลิงลุกท่วมตัว ตราประทับกลางหน้าผากส่องประกายกดดัน!
“ข้าก็ไม่ใช่หมูในอวยนะโว้ย!”
เกิงเฉินเฟิงเบ่งกล้าม ยกดาบทองคำที่บิ่นแล้วขึ้นสู้
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
การปะทะแต่ละครั้งทำลายภูเขาไปหนึ่งลูก สัตว์น้อยใหญ่ในป่าโดนลูกหลงตายเกลื่อน
ผ่านไปสิบกว่าเพลงยุทธ์...เกิงเฉินเฟิงเริ่มรับมือไม่ไหว มองตามความเร็วไม่ทัน ได้แต่ตั้งรับ
แถมการโจมตีของอีกฝ่ายยังแฝงพลังจิตกัดกร่อนสมอง เหมือนโดนมีดกรีดในหัว!
มิหนำซ้ำ ไฟนรกนั่นยังเผาทำลายอาวุธวิเศษ!
ดาบทองคำคู่กายเริ่มร้าว…ถ้าขืนสู้ต่อ มันพังแน่!
ปีศาจ!
ไอ้หมอนี่มันปีศาจกว่าปีศาจอีก!
….
“พวกเจ้า! มาช่วยกันหน่อยสิวะ!”
เกิงเฉินเฟิงตะโกนขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์
เเต่เงียบกริบ...
“ไอ้พวกทรยศ!”
ไม่ได้การ…ขืนสู้ต่อ มีหวังตายแน่
เขาพยายามหนี แต่ไม่ว่าจะใช้วิชาอะไร เฉินซานซือก็ไล่ตามติดเหมือนวิญญาณอาฆาต!
ฉับ!
เฉินซานซือฟันดาบลงมา เกิงเฉินเฟิงยกดาบรับ ดาบทองคำบิ่นเป็นรอยใหญ่
ดาบที่สองตามมาติดๆ!
กร๊อบ!
รอยร้าวลามไปทั่วดาบ
ดาบที่สาม ที่สี่...ต่อเนื่องไม่หยุดจนกลายเป็นทะเลเพลิง
ดาบหลงหยวนมีเกล็ดสีเขียวหม่นปกคลุม สะสมพลังปราณดาบ ผสานกับเพลิงทองคำ ฟันลงมาอีกครั้ง!
ดาบทองคำทนไม่ไหว แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆส่งเสียงกรีดร้องเหมือนมีชีวิต
เฉินซานซือแทงหอกสวนเข้าไป เล็งที่หัวใจ
เกิงเฉินเฟิงเรียกโล่ออกมากันได้ทันเฉียดฉิว รอดตายหวุดหวิด แต่ก็กระเด็นไปกระแทกก้นหุบเหว
“ข้าไม่เชื่อ! ข้าไม่เชื่อ!”
เกิงเฉินเฟิงนอนพังพาบ หลังไหม้เกรียมจนเห็นกระดูก
เมื่อหนีไม่ได้ เขาคลุ้มคลั่ง ระเบิดไอปีศาจออกมา
มือกลายเป็นกรงเล็บ ร่างขยายใหญ่ คืนร่างเดิม...เสือเขี้ยวดาบสีขาวตาแดง!
กรงเล็บหน้าตะปบเหว พื้นดินสั่นสะเทือน ร่างขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆลายพาดกลอนสีทองปรากฏ หัวไหล่แทงทะลุเมฆ ที่หลังงอกหัวออกมาเพิ่มอีกสองหัว ขนาดเท่าภูเขาย่อมๆ!
ร่างธรรมสามเศียร!
“โห...” เฒ่าชิงมู่ตาค้าง “ไอ้เสือมันเอาจริงแล้วแฮะ”
โฮก!
เสือตาโลหิตคำรามลั่น ภูเขาถล่มทลาย กระโจนเข้าใส่ชายชุดขาวตัวจิ๋วตรงหน้า
“สัตว์นรก...เจ้าคิดว่ามีร่างยักษ์คนเดียวรึ?”
เฉินซานซือกางแขน ดวงตาลุกเป็นไฟ
เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะๆร่างกายขยายใหญ่ เสื้อผ้าขาดวิ่น เผยให้เห็นอักขระเต็มตัว ร่างสูงเสียดฟ้าดุจต้นไม้ยักษ์
หินผาใต้เท้าแตกละเอียด ยอดเขาเป็นเพียงเนินดิน เมฆลอยอยู่ระดับเอว เสือยักษ์เมื่อกี้...สูงแค่เอวเขาเท่านั้น
ภายใต้เสียงกฎเกณฑ์ฟ้าดิน หัวอีกสองหัวงอกออกมาจากคอเฉินซานซือ หัวซ้ายหน้ายักษ์ตาถลน หัวขวาหน้าปีศาจเขี้ยวโง้ง หัวกลางหน้าพระโพธิสัตว์สงบนิ่ง มีตราประทับทองคำกลางหน้าผาก
หกแขนฉีกกระชากมิติ ถืออาวุธวิเศษครบมือ...ดูราวกับเทพมารจุติ!
สามเศียรหกกร กายาจำแลงฟ้าดิน!
ทันทีที่เห็นร่างนี้ เสือตาโลหิตถึงกับขาสั่นด้วยความกลัว แรงกดดันทางจิตวิญญาณทำให้มันชะลอความเร็วลง
วิ้ง!
เฉินซานซือยกแขนขึ้น เพียงขยับนิดเดียว เมฆก็ปั่นป่วน แผ่นดินคร่ำครวญ ราวกับโลกจะแตกดับ!
ดาบหลงหยวนวาดผ่านท้องฟ้า ตัดหัวเสือทั้งสามขาดกระเด็นอย่างง่ายดาย
หอกมังกรประกายเงินฟาดลงมาดั่งเสาค้ำสวรรค์ ฉีกเนื้อ เถือหนัง ทะลวงกระดูก ตรึงร่างเสือยักษ์ไว้กับพื้นธรณีแน่นสนิท!
…….