บทที่ 368 : เหล่าเซียนหลบหนี!

บทที่ 368 : เหล่าเซียนหลบหนี!

"คนล่ะ?!"

เฉียนฉีเหรินเหินดาบมาถึงคฤหาสน์ ซึ่งใช้จัดให้ครอบครัวของทหารเสื้อคลุมขาวพักอาศัย

แต่ผลลัพธ์ที่เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่า

ไร้เงาผู้คนแม้แต่คนเดียว

"คนตระกูลเฉินไปไหนกันหมด?!" เขากระชากคอเสื้อทหารยามที่ยืนหน้าประตูแล้วตวาดถาม

"ข้า...ข้าไม่ทราบขอรับ"

"ข้าไม่เห็นพวกเขาออกจากที่นี่ไปเลยนะขอรับ"

"หนีไปก่อนแล้วอย่างนั้นรึ?…เจ้าเฉินซานซือนี่มันคิดจะเล่นตุกติกอะไรกันแน่?!"

เฉียนฉีเหรินร้อนใจราวกับไฟลน

เขารีบออกค้นหาไปทั่วบริเวณอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังไม่พบเป้าหมาย

สุดท้ายจึงจำต้องล้มเลิกความตั้งใจ แล้วเหินร่างขึ้นไปยังกำแพงเมือง เพื่อแจ้งข่าวการหายตัวไปของครอบครัวเสื้อคลุมขาว

"หายไปแล้วงั้นรึ?"

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าคนแซ่เฉินมันไม่ซื่อสัตย์ขนาดนั้น!" ชุยจื่อเฉินตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล

"ถ้าอย่างนั้นจะยังรออะไรกันอยู่อีกล่ะ?!"

ซ่างกวนไห่ชางโยนดาบทิ้งทันที

"สถานการณ์คับขันเช่นนี้ จะชักช้าอีกไม่ได้แล้ว

พวกเรารีบอารักขาฝ่าบาทออกจากเมืองคุนหยางก่อนจะดีกว่า!"

"ท่านเซียนทุกท่าน เราจะยื้อต่อไปอีกสักหน่อยไม่ได้หรือ?"

ฮ่องเต้เฉาฮวนทอดพระเนตรไปยังเหล่าทหารหาญ ที่ยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดอาบเลือดอยู่บนกำแพงเมือง

ในยามนี้ พระองค์กลับแสดงท่าทีลังเลต่อการหลบหนี

เพราะสนามรบ คือสถานที่ที่ขัดเกลาจิตใจคนได้ดีที่สุด

ช่วงเวลาที่ผ่านมา พระองค์เสด็จขึ้นตรวจการณ์บนกำแพงเมืองโดยไม่หวั่นภยันตราย…ร่วมกินร่วมอยู่กับเหล่าทหาร จนซึมซับและเข้าพระทัยแล้วอย่างลึกซึ้งว่าความรู้สึก "ร่วมเป็นร่วมตาย" นั้นเป็นเช่นไร

พระองค์ชี้ไปยังกำแพงเมืองแล้วตรัสว่า

"หากพวกเราจากไปเช่นนี้ แล้วเหล่าทหารหาญในเมืองจะทำอย่างไรกันเล่า?"

หากปราศจากเหล่าเซียนซือแล้ว ทหารที่ปกป้องเมืองก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียว

"ตอนนี้คงจะสนเรื่องพวกนั้นไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

"ต่อให้พวกเรายังอยู่ ก็ต้านทานได้อีกไม่นานหรอก!" ชุยจื่อเฉินเร่งเร้า

"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" ซ่างกวนไห่ชางดึงฉลองพระองค์ พลางทูลว่า

"ชัยชนะและความพ่ายแพ้เป็นเรื่องปกติของการสงคราม ต่อให้กองกำลังที่นี่จะสูญสิ้นทั้งหมด

แต่ขอเพียงพวกเราออกจากที่นี่ไปได้…ก็ยังสามารถรวบรวมกำลังพลจากที่อื่นได้อีก”

“รีบไปกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

ท้ายที่สุด ฮ่องเต้เจิ้งถ่งนามเฉาฮ่วน ก็ทรงยอมเสด็จลงจากหอรบบนกำแพงเมือง ภายใต้การชักจูงของทุกคน

ท่ามกลางความโกลาหล พวกเขาพยายามเคลื่อนตัวไปยังมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง อย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต

จากนั้นทยอยขึ้นไปบนรถลากและเรือเหินฟ้า

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีแม่ทัพนายหนึ่ง ซึ่งกำลังเดินผ่านเพื่อสับเปลี่ยนเวรยามสังเกตเห็นพวกเขาเข้า

"ท่านแม่ทัพทุกท่าน...นี่พวกท่านกำลังจะไปที่ใดกันหรือขอรับ?!"

"พวกเจ้ามีหน้าที่แค่ป้องกันเมือง เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าได้ถามให้มากความ!" ซ่างกวนไห่ชางตวาดกลับไป

บนร่างแม่ทัพระดับเทพยุทธผู้นี้ ชุดเกราะที่สวมใส่อยู่ขาดรุ่งริ่งไปนานแล้ว อีกทั้งบนแผ่นอกยังมีลูกธนูปักคาอยู่อีกด้วย

เมื่อเห็นรถลากและเรือเหินฟ้าที่อยู่ด้านหลัง มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

สีหน้าที่เคยสับสน พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าโศกและโกรธแค้น…เขาชูดาบยาวขึ้นอย่างแรง แล้วตะโกนเปิดโปงเสียงดังลั่น

"ซ่างกวนไห่ชาง! พวกเจ้าจะหนีอีกแล้วรึ?!"

"พูดจาเหลวไหล!"

"พวกเราเพียงแค่ออกไปหาหนทางทำลายข้าศึกก็เท่านั้น!" ซ่างกวนไห่ชางรีบแก้ตัว

แต่แม่ทัพใหญ่ระดับแก่นแท้สวรรกลับคำรามลั่น

ด้วยดวงตาที่แทบจะปริแตก

"หนี! หนี! หนี!”

“พวกแกมันดีแต่หนีอยู่อย่างเดียว!”

"ทีแรกก็เป็นพวกแกไม่ใช่รึ ที่บอกว่าจะสร้างยุคสมัยอันสงบสุข สร้างคุณูปการยิ่งใหญ่”

“พวกพี่น้องถึงได้ยอมติดตามพวกแกออกมาสู้ถวายชีวิต!”

"แต่แล้วดูสิ่งที่พวกแกทำสิ…พวกแกเห็นพวกเราเป็นตัวอะไรกัน?”

“หรือว่าชีวิตของพวกเราในสายตาพวกแก มันด้อยค่ากว่าหมาตัวหนึ่งเสียอีก?!”

"เฉาฮวน!"

เขาเอ่ยพระนามของฮ่องเต้โดยตรง

"แกอย่ามาทำเป็นหูหอกลม ข้ากำลังพูดกับแกอยู่”

“ตอบคำถามของข้ามาสิ!”

"บังอาจ!" ขันทีคนหนึ่งตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล

"เว่ยหลาน! เจ้ากล้าดียังไงมาเอ่ยพระนามของฝ่าบาท”

“นี่มันโทษประหารฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ!”

แต่เว่ยหลานกลับไม่สนใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจ้องเขม็งไปยังฉลองพระองค์มังกร

"เฉาฮวน!"

"ศัตรูอยู่ตรงหน้า แต่เจ้าในฐานะประมุขของแผ่นดิน…กลับคิดแต่จะหนีเอาตัวรอดอยู่อย่างเดียว!”

“สู้ไม่ได้แม้แต่เด็กตระกูลเฉิน…แบบนี้เจ้าจะเรียกว่าเป็นโอรสสวรรค์ เป็นฮ่องเต้ได้ยังไงกัน!”

"แม่ทัพเว่ย….ข้า"

เมื่อถูกซักไซ้เช่นนั้น ฮ่องเต้เฉาฮวนไม่เพียงไม่ทรงพระพิโรธ…แต่กลับรู้สึกละอายพระทัยอย่างสุดซึ้ง จนถึงกับตรัสอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

"ฝ่าบาท!"

เว่ยหลานคำรามสุดเสียง ในน้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงสะอื้น

"พวกท่านจะไปไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! เหล่าพี่น้องต้องการฝ่าบาท”

“ขอเพียงแค่…ขอเพียงแค่ฝ่าบาททรงประทับอยู่เบื้องหลัง พวกเราทุกคนก็จะยังสามารถสู้ต่อไปได้ ไม่แน่ว่าท่านแม่ทัพใหญ่เฉินอาจตีฝ่าวงล้อมกลับมาช่วยพวกเราได้ในเร็วๆนี้!”

“แต่ถ้าหากฝ่าบาทเสด็จหนีไปในตอนนี้ ทุกอย่างก็เป็นอันจบสิ้นพ่ะย่ะค่ะ!”

พูดไปพูดมา เขาทิ้งอาวุธในมือเสียงดังแคร้ง แล้วทรุดกายลงคุกเข่า วิงวอนอย่างน่าสงสาร

"ฝ่าบาท! กระหม่อมขอร้องล่ะพ่ะย่ะค่ะ! ทรงอยู่ต่อเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

“กระหม่อมขอรับประกัน ต่อให้เหลือพี่น้องรอดเพียงคนเดียว ก็จะไม่มีวันยอมให้พวกมันทำอันตรายฝ่าบาทได้แม้แต่ปลายเส้นพระเกศาพ่ะย่ะค่ะ!”

"ฆ่ามันซะ"

ชุยจื่อเฉินหมดความอดทน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทันใดนั้น เซียนคนหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังเขาก็ควบคุมดาบเหินพุ่งตรงไปยังลำคอของเว่ยหลานทันที

แต่แล้ว เฉาฮวนในฉลองพระองค์มังกรปราดเข้ามาขวางไว้ด้านหน้า

เซียนคนนั้นจึงรีบเบี่ยงคมดาบอย่างกะทันหัน มันเฉียดผ่านกระหม่อมของฮ่องเต้ไปเพียงนิดเดียว เกือบพลั้งมือสังหารพระองค์ไปเสียแล้ว

"พี่หก?" เยียนอ๋องเฉาจือถึงกับตกตะลึง

"ท่านเซียนซือชุย!"

เฉาฮวนเงยพระพักตร์ขึ้น ดวงพระเนตรแดงก่ำเล็กน้อย ก่อนตรัสถาม

"แม่ทัพเว่ยมีความผิดอันใด ถึงกับต้องฆ่าแกงกันเลยรึ?"

ทุกคนต่างรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างแปลกประหลาดนัก ไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

"นี่มันคำถามสิ้นคิดอะไรกัน?" ชุยจื่อเฉินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"สถานการณ์คับขันถึงเพียงนี้ จะมีเวลามาโอ้เอ้กับคนผู้นี้ได้ยังไง?"

"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะพี่หก" เยียนอ๋องเฉาจือรีบเร่ง

"แต่ถ้าท่านพี่บอกว่าไม่ให้ฆ่า ก็ไว้ชีวิตเขาไปก่อน อย่ามัวเสียเวลาเลย…รีบไปกับพวกเราเถอะพ่ะย่ะค่ะ"

ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน เปลวไฟสีเหลืองส้มสั่นไหวบนใบพระพักตร์ที่ดูขลาดเขลาเล็กน้อยของฮ่องเต้เจิ้งถ่ง

พระองค์ทอดพระเนตรไปยังเยียนอ๋องและเหล่าเซียน ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างอย่างหนักหน่วง

จนกระทั่งตัดสินพระทัยได้อย่างเด็ดเดี่ยว ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนตรัสออกมา

"เราเปลี่ยนใจแล้ว เราจะไม่ไป และพวกเจ้าก็ไปไม่ได้เช่นกัน ทุกคนต้องอยู่ที่นี่เพื่อสู้ตาย"

"อะไรนะ?"

"เจ้าบ้าไปแล้วรึ?!" เฉียนฉีเหรินมองด้วยสายตาสับสน

"เรา…เราไม่ได้กำลังปรึกษากับพวกเจ้า"

น้ำเสียงของเฉาฮ่วนแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นขึ้น

"แม่ทัพเว่ยพูดถูก ทหารเหล่านี้ล้วนสู้ตายเพื่อเรา หากเราทิ้งพวกเขาไป พวกเราจะคู่ควรกับบัลลังก์เก้ามังกรได้อย่างไร?"

"พี่หก พอได้แล้วน่า" เยียนอ๋องเฉาจือคว้าข้อมือพระองค์ไว้

"เรารีบไปกันเถอะ"

เขาพูดพร้อมออกแรงดึง แต่ก็ไม่สามารถลากอีกฝ่ายให้ขยับได้

"น้องสิบสอง!"

"เรารู้ว่าเราเป็นแค่หุ่นเชิดของเจ้า" จู่ๆเฉาฮวนตรัสขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

เยียนอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง

นัยน์ตาที่เคยพร่าเลือนของเฉาฮวนกลับใสกระจ่างขึ้นเป็นครั้งแรก

พระองค์ทอดพระเนตรไปยังน้องชายผู้สนับสนุนให้ขึ้นครองราชย์ ก่อนตรัสออกมาด้วยสติสัมปชัญญะที่แจ่มชัด

"เจ้าก็แค่ใช้ชื่อเสียงที่ข้าเคยสั่งสมไว้ในราชสำนักกับฐานะบุตรชายคนโต เป็นเครื่องมือชักชวนบัณฑิตทั่วหล้าให้มารวบรวมกำลังเท่านั้นเอง”

“เรื่องพวกนี้…พี่ชายอย่างข้ารู้ดีอยู่แล้ว”

ตั้งแต่ภูเขาจื่อเวย มาจนถึงการลอบสังหารฮ่องเต้ที่ไท่เมี่ยว ทุกอย่างล้วนเป็นแผนของเยียนอ๋อง

เฉาฮวนทำตามที่เยียนอ๋องสั่งมาโดยตลอด ว่านอนสอนง่ายชนิดไม่มีใครเทียบได้

เเละทั้งหมดก็เพราะ…พระองค์ไม่ใส่ใจ

พระองค์เพียงอยากทำเพื่อรากฐานของบรรพบุรุษ แม้จะได้เป็นฮ่องเต้เพียงวันเดียว แม้ต้องสละราชบัลลังก์เมื่อใด ก็ขอทำอย่างเต็มที่ที่สุด

"พี่หก ท่านพี่คิดมากไปแล้ว"

"ข้าไม่เคยคิดจะทำอะไรท่านพี่เลยแม้แต่น้อย และยิ่งไม่เคยคิดจะรีบร้อนขับไล่ท่านพี่ลงจากบัลลังก์ด้วย”

“ที่ข้าทำเรื่องพวกนี้ไป ก็เป็นเพียงความแค้นส่วนตัวกับคนผู้นั้นเท่านั้น” เยียนอ๋องตรัสอย่างใจเย็น

เมื่อเทียบกับบัลลังก์ สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าคือการได้ครอบครองเส้นชีพจรวิญญาณเพื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋าและแสวงหาชีวิตอันเป็นนิรันดร์

อีกอย่าง พูดกันตามตรง สภาพร่างกายของเฉาฮวนนั้นคงอยู่ได้อีกไม่กี่ปี ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องรีบร้อนเลย

"ดี!" เฉาฮ่วนเน้นเสียงหนักขึ้น

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็จงสั่งให้เหล่าเซียนของสำนักกุ้ยหยวนอยู่ช่วยข้าป้องกันเมืองซะ!”

“เส้นทางสู่ชีวิตอมตะ จะให้มาพังทลายเพราะพวกมนุษย์ธรรมดาเพียงหยิบมือได้อย่างไรกัน?!”

ยังไม่ทันที่เยียนอ๋องจะตอบ เฉียนฉีเหรินก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า

"เจ้าอยากจะอยู่ก็อยู่ไป! แต่สำนักของข้าไม่มีทางอยู่สู้ตายที่นี่เด็ดขาด!"

สำหรับพวกเขาแล้ว สงครามทั้งหมดนี้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อแย่งชิงเส้นชีพจรวิญญาณ

ตราบใดที่ยังมีทางถอย มีหรือที่พวกเขาจะยอมร่วมเป็นร่วมตายกับทหารธรรมดาๆ

ระหว่างที่พวกเขากำลังสนทนากัน เหล่าเซียนจำนวนมากก็อาศัยความมืดเหินร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยากยื้อเวลาสู้ต่อ

"พี่หก ท่านพี่ก็เห็นแล้วว่าเรื่องนี้ข้าจนปัญญาจริงๆ"

เยียนอ๋องเฉาจือพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น

"หากไม่รีบไปตอนนี้ก็จะสายเกินไปแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเฉย เขาก็ไม่ได้พยายามต่อ หันกายแล้วก้าวขึ้นไปบนดาบเหินของผู้เป็นอาจารย์

ท่ามกลางสายพระเนตรอันสิ้นหวังของฮ่องเต้เจิ้งถ่งนามเฉาฮวน เหล่าเซียนของสำนักกุ้ยหยวนทั้งหมดทยอยจากไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือใครอยู่แม้แต่คนเดียว

…..

"ฝ่าบาท?!"

เว่ยหลานมองไปยังฮ่องเต้ที่ประทับอยู่เบื้องหน้า ดูเหมือนเขาจะไม่คาดคิดว่าฮ่องเต้จะตัดสินใจอยู่ต่อ

"ฝ่าบาททรงตามพวกเขาไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ!"

ในเมื่อเซียนไม่ยอมช่วย การที่ฮ่องเต้จะอยู่ต่อไปก็ไร้ความหมาย

"เราเองก็อยู่ระดับทะลวงชีพจร!"

เฉาฮ่วนตรัสพลางก้มลงหยิบดาบยาวเล่มหนึ่งขึ้นจากพื้น เสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"วันนี้ถึงแม้จะไม่มีเซียน เราก็จะร่วมเป็นร่วมตายกับเหล่าทหารหาญ”

“แผ่นดินตระกูลเฉาของข้าได้มาบนหลังม้า จะไร้ซึ่งเลือดนักสู้ได้อย่างไรกัน?”

"ฝ่าบาท!" เว่ยหลานยกมือขึ้นปิดหน้าหลั่งน้ำตา

"กระหม่อมรู้อยู่แล้วว่าฝ่าบาทจะต้องเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม!”

“ฝ่าบาททรงวางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากพวกกบฏคิดจะแตะต้องฝ่าบาท พวกมันก็ต้องข้ามศพกระหม่อมไปก่อน!”

ตระกูลเว่ยของเขาก็เป็นขุนนางเก่าของหอฉีหลิน เมื่อครั้งที่จิ้นอ๋องหลบหนีออกจากเมืองหลวง พวกเขาก็ตัดสินใจติดตามไปรับใช้

มาถึงวันนี้ได้ยินถ้อยคำเช่นนี้ ต่อให้ต้องตายก็ไม่เสียดายชีวิต

….

อีกด้าน

บนกำแพงเมือง

เมื่อจำนวนของเซียนลดลงอย่างฮวบฮาบ ยอดผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บของกองทัพคุนหยางเริ่มพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ

"ท่านเซียนล่ะ?!"

"พวกท่านเซียนหายไปไหนกันหมด?!"

"เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกรึ?!"

เฟิงหยงตะโกนด่าพลางฟันศีรษะทหารข้าศึกตรงหน้า

"ต้องหนีไปแล้วแน่ๆ..."

เขาพูดได้ครึ่งประโยค ก็เห็นร่างในฉลองพระองค์มังกรถือดาบพุ่งขึ้นมากำแพงเมือง เข้าร่วมต่อสู้ด้วยพระองค์เอง

กระบวนท่าของเฉาฮวนนั้นติดขัดเห็นได้ชัด วิชาฝีมือห่างหายไปนานหลายปี

ยังไม่ทันสังหารทหารข้าศึกแม้คนเดียว ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด

ทว่าการกระทำเช่นนี้กลับช่วยปลุกขวัญและกำลังใจของเหล่าทหารใต้บังคับบัญชาได้อย่างมหาศาล

"เหล่าทหารหาญ อย่าเพิ่งตื่นตระหนก!"

เฉาฮวนทรงลุกขึ้นจากพื้นตะโกนก้อง

"พวกท่านเซียนกำลังหาทางติดต่อท่านแม่ทัพเฉิน อีกไม่นานก็จะประสานงานตีทัพข้าศึกให้แตกพ่าย อดทนไว้อีกหน่อย!"

"ยันพวกมันเอาไว้ให้ได้!"

….

อีกด้านหนึ่ง

เหล่าเซียนจำนวนมากของสำนักกุ้ยหยวนเหินร่างขึ้นเหนือน่านฟ้าของเมืองคุนหยาง

ในไม่ช้าเบื้องหน้าของพวกเขาก็ปรากฏม่านพลังปฐพีหนาแน่นสีปฐพีผืนหนึ่ง

"เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง!"

ผู้อาวุโสหวงเหล่าจิ่วประสานอินด้วยมือสั่น ยันต์สีเหลืองส้มแผ่นหนึ่งลอยขึ้นช้าๆ พลังวิญญาณจากยันต์แข็งแกร่งกว่ายันต์ธรรมดาอย่างมหาศาล

นี่คือยันต์สมบัติ

ยันต์วิเศษที่สร้างขึ้นได้โดยนักพรตระดับเเก่นทองคำขึ้นไป มักจะมีอานุภาพน่าสะพรึงกลัว

เนื่องจากการสร้างจำเป็นต้องสูญเสียศาสตราวุธวิเศษหรือพลังเซียนของเซียนเอง ยันต์สมบัติจึงล้ำค่าอย่างยิ่ง

ภายใต้การกระตุ้นพลังของผู้อาวุโส กระดาษยันต์บางเฉียบเพียงแผ่นเดียวแปรสภาพเป็นศาสตราวุธวิเศษในพริบตา

สมบัติชิ้นนี้สีดำสนิทราวน้ำหมึก รูปลักษณ์คล้ายลิ่มเหล็กแหลม ขนาดเพียงฝ่ามือ แต่แฝงอานุภาพไม่ธรรมดา

มันคือตะปูผนึกมาร!

"ไป!"

ผู้อาวุโสหวงเปล่งเสียง ตะปูผนึกมารกลายเป็นลำแสงสีดำสนิทพุ่งออกไปทันที

เงาที่ทิ้งไว้ราวรอยสาดน้ำหมึก พลังวิญญาณมหาศาลเข้าปะทะม่านพลังอย่างรุนแรง พร้อมเสียงดังกึกก้อง

มันเจาะทะลุม่านพลังปฐพีระดับสองขั้นกลาง จนเกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่กว่าหนึ่งจั้ง

แต่ในขณะเดียวกัน ตะปูผนึกมารก็แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงวิญญาณ แล้วค่อยๆ สลายหายไปในอากาศ

……………………