บทที่ 361 : ตระกูลเฉินของข้าทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว

บทที่ 361 : ตระกูลเฉินของข้าทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว

"ข้าเข้าใจแล้ว"

ซ่างกวนไห่ชางลุกขึ้นยืน เเล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคลือบความประหลาดใจ

"ท่านเฉินกำลังเตรียมจะทิ้งพวกเราทุกคนไว้ในเมือง แล้วหนีออกไปเพียงลำพังอย่างนั้นรึ?"

"นี่ไม่ใช่การหนี"

เฉินซานซือสบตากับทุกสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่เป็นการไปขอความช่วยเหลือ!"

"ขอความช่วยเหลือ?!"

"ขอความช่วยเหลือจากที่ไหน"

"จาก...วังเมฆา"

"วังเมฆา?!"

เหล่าขุนนางพากันซุบซิบกันอย่างไม่เชื่อหู

ไม่นานมานี้ ตานเหลียงเฉิงเคยใช้ความสัมพันธ์นี้ยุยงให้แตกแยกกัน

แต่ในตอนนี้ กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนเชื่อว่าชายชุดขาวสามารถนำกำลังเสริมจากวังเมฆามาได้จริง

"ท่านเฉิน"

"หลังจากที่ท่านจากไป จะไม่กลับมาอีกเลยใช่หรือไม่?" ซ่างกวนไห่ชางลองหยั่งเชิง

​

"ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด" ซูเหวินไฉก้าวออกมา กล่าวด้วยความมั่นใจ

"กองทหารหลักของเป่ยเหลียงก็อยู่ที่นี่เช่นกัน…ท่านแม่ทัพจะทอดทิ้งพวกเราไปได้อย่างไรกัน?"

"โอกาสที่จะเอาชนะศัตรูอยู่ตรงหน้าแล้ว"

"ฝ่าบาท, ทุกท่าน…อย่าได้พลาดโอกาสในการรบครั้งนี้ไปเด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางดังก้องในท้องพระโรง

สุดท้ายเฉาฮวนใช้ข้ออ้างว่าร่างกายไม่สบายต้องพักผ่อนเล็กน้อย…และออกไปปรึกษากับขุนนางคนสนิทสองสามคนเป็นการส่วนตัว

….

"เหล่าขุนนางที่รักของเจิ้น

พวกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?"

"เราทุกคนต่างเชื่อว่าเขาสามารถนำกำลังเสริมมาได้…แต่กำลังเสริมนั้นจะมาช่วยเราหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องยากจะคาดเดา!"

"ใช่แล้ว"

"ในความเห็นของข้า

นี่คือการเผยหางจิ้งจอกของเฉินซานซือออกมาแล้ว"

"นี่มันคือแผน ‘นกกระสากับหอยกาบต่อสู้กัน…สุดท้ายชาวประมงได้ประโยชน์’ ชัดๆ!"

"เฉินซานซือเตรียมยืมมือจักรพรรดิเซียนกำจัดพวกเรา…จากนั้นก็จะนำคนวังเมฆามาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์!"

"กองทหารหลักของเขายังอยู่ในเมือง

ไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกมั้ง?"

"มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้บ้าง?

…เเถมนั่นเป็นเพียงครึ่งเดียว! อีกครึ่งหนึ่งของกองทัพเป่ยเหลียงยังคงกระจายอยู่ตามแคว้นต่างๆนะ"

"ความสำเร็จของแม่ทัพหนึ่งคน…ล้วนสร้างขึ้นจากกองกระดูกนับหมื่น เขาทำเรื่องแบบนี้ได้อยู่แล้ว!"

"ท่านเซียนซือเฉียน"

จักรพรรดิเจิ้งถ่งเอ่ยถาม

"ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?"

"พูดตามตรงนะขอรับ" เฉียนฉีเหรินเอื้อนเอ่ย

"ที่ทวีปเทียนสุ่ย วังเมฆาและสำนักกุ้ยหยวนของเรามีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก”

“หลายพันปีที่ผ่านมา มีการกระทบกระทั่งและข้อพิพาททั้งเล็กและใหญ่เกิดขึ้นอยู่ไม่น้อย”

"ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสหวงกล่าวว่า

ช่วงนี้สำนักของเรากำลังแย่งชิงทรัพยากรกับวังเมฆา…พวกเขาจึงไม่น่าจะมาช่วยเหลือเราได้ขอรับ"

"ข้าว่าอย่าหลงกลอุบายของเฉินซานซือเด็ดขาด!"

"ตอนนี้ มีเพียงเขาที่ต้องอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเราเท่านั้น

ถึงจะพิสูจน์ได้ว่าเขาอยู่ข้างเดียวกับเรา!"

"อืม"

จักรพรรดิเฉาฮวนพยักหน้าเล็กน้อย

"เหล่าขุนนางที่รักของเจิ้น พูดมีเหตุผล!"

หลังตัดสินใจเสร็จสิ้น

พวกเขาก็กลับเข้ามายังท้องพระโรงอีกครั้ง

….

"น้องเฉิน เจิ้นไม่ได้ไม่ไว้วางใจเจ้าเลยแม้แต่น้อย”

“เพียงแต่ว่าหากเจ้าจากไป ในเมืองก็จะไม่มีแม่ทัพใหญ่ให้ใช้งานอีก

หากอดีตจักรพรรดิและหลิงขุยร่วมมือกันบุกเข้ามา…พวกเราเกรงว่าจะต้านทานได้ยาก"

"ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้ไม่ถูกต้องนะพ่ะย่ะค่ะ"

"เมืองคุนหยางมีค่ายกลใหญ่ระดับสอง ต่อให้เหลือเพียงผู้อาวุสโหวงคนเดียว…ก็ยังสามารถต้านทานได้อีกหลายวัน" เฉินซานซือกล่าวอย่าง​ไม่สบอารมณ์

​

"เรื่องนี้..."

"เจิ้นยังคงรู้สึกว่ามันเสี่ยงเกินไป”

“ไม่เช่นนั้นก็เอาอย่างนี้ดีไหม

เจ้าก็อยู่ในเมืองคุนหยางต่อไป

แล้วให้วังเมฆากับตงชิ่งส่งกำลังทหารมาช่วยโดยตรงเลยเป็นอย่างไร?"

"ใช่แล้วขอรับ"

"ทำไมท่านเฉินถึงต้องจากไปให้ได้ด้วยล่ะ…หรือว่าคนของวังเมฆาไม่รู้จักทางมาหรืออย่างไร?"

"เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง

จะชักช้าแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้

ขอให้ฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้ดี!" เฉินซานซือกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"ไตร่ตรอง... แน่นอนว่าต้องไตร่ตรองให้ดี!" เฉาฮวนพยักหน้า

"เช่นนั้นแล้ว ให้เจิ้นคิดทบทวนอีกสักสองวัน…แล้วจะให้คำตอบ"

"ฝ่าบาท"

"หลังจากวันพรุ่งนี้ไปแล้ว

ทางฉางอันจะใช้ค่ายกลใหญ่ปิดตายเมืองคุนหยางเอาไว้…ถึงตอนนั้นหากจะออกไปอีกก็จะลำบากแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ" เฉินซานซือทูลเตือน

​

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องไป!"

เฉาฮวนลุกขึ้นยืนพรวดพราด

ใบหน้ายังคงดูสุภาพ แต่แท้จริงแล้วเป็นการปัดความรับผิดชอบ

"เจิ้นจะอยู่ที่นี่ ร่วมเป็นร่วมตายไปกับเจ้า"

เฉินซานซือสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ใบหน้าเขายังคงสงบนิ่ง แต่หางตาเหลือบมองเหล่าขุนนางชุดสีแดงเข้มกำลังซุบซิบนินทากันอยู่

ผู้ฝึกตนจากสำนักกุ้ยหยวนก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสงสัยและการป้องกันตัว

ในยามปกติ การแก่งแย่งชิงดีกันในราชสำนักก็เป็นเรื่องธรรมดา

แต่ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายเช่นนี้…ไอ้พวกนี้กลับยังมามัวแต่ชิงไหวชิงพริบกันอีก

การกระทำเช่นนี้ สุดท้ายก็ยากที่จะทำการใหญ่ให้สำเร็จได้

ในที่สุด...ซ่างกวนไห่ชางก็กล่าวเสริมอีกครั้ง

"เมืองคุนหยางจะขาดเป่ยเหลียงอ๋องไปไม่ได้แม้แต่วันเดียว

มิฉะนั้น พวกข้าก็คงจะมีแต่ต้องทิ้งเมืองแล้วหลบหนีไปเท่านั้น!"

ฟังดูเหมือนเป็นการยกย่องชายชุดขาว…แต่แท้จริงแล้วเป็นการข่มขู่

ความหมายที่ซ่อนอยู่คือ...หากเจ้าจากไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

พวกข้าก็จะทิ้งเมืองแล้วหนีไปเช่นกัน

เฉินซานซือเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา เเต่ไม่ตอบกลับ

เขาหันหลังแล้วเดินก้าวยาวๆ ออกไป

ไม่นานก็ออกจากจวนที่พัก

แล้วเหาะดาบขึ้นสู่ท้องฟ้าในที่มืดลับตา…บินออกไปจากเขตเมืองคุนหยาง

"คนนั้นใช่เป่ยเหลียงอ๋องหรือเปล่า?"

"ไม่ผิดแน่ นั่นคือท่านแม่ทัพ"

"ท่านแม่ทัพจะไปที่ไหนกัน?"

"เร็วเข้า...รีบไปรายงาน!"

….

ณ เมืองซงโจว

หมู่บ้านลู่อี้

สถานที่แห่งนี้ห่างจากสนามรบที่เมืองหยูโจวเพียงแม่น้ำเฝยสุ่ยกั้นไว้

แต่เนื่องจากทำเลที่ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสองลูก…จึงรอดพ้นจากภัยสงครามมาได้

ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ต้องทำนา

พอท้องฟ้าเพิ่งจะสาง ชาวบ้านต่างเริ่มทำงานในวันของพวกเขา

คนขยันไปถึงไร่แล้ว

แม้แต่คนขี้เกียจก็ยังฮัมเพลงพื้นบ้านเดินไปนาของตน…นกนานาชนิดบินวนเวียนเป็นเพื่อนเล่น

ท่ามกลางยุคสมัยวุ่นวายเช่นนี้

กลับดูสงบสุขราวดินแดนแห่งสรวงสวรรค์

"กุ๊กๆ!"

"โฮ่งๆๆ!"

จนกระทั่งความสงบสุขนี้ถูกทำลายลงด้วยเสียงไก่ขันเป็นระยะ

ไก่บินหนี หมาวิ่งวุ่นวาย

คนและสัตว์เลี้ยงต่างตื่นตกใจ

ความสงบสุขจึงดับวูบ

ความโกลาหลใกล้เข้ามาหาเฉินซานซือเรื่อยๆ

จนกระทั่งไก่โต้งตัวหนึ่งบินหนีออกจากปากทางเข้าหมู่บ้านด้วยความตกใจ…จึงได้เห็นว่าผู้ที่ไล่ตามอยู่ข้างหลังนั้นไม่ใช่สัตว์ร้ายอะไร

แต่เป็นเพียงเด็กน้อยอายุไม่กี่ขวบเท่านั้น

"ปัง!"

เฉินตู้เหอพุ่งตัวไปข้างหน้า

ในที่สุดก็สามารถกดสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ลงไว้ใต้ร่างได้สำเร็จ

ไม่ว่ามันจะดิ้นรนอย่างไรก็ขยับไม่ได้

สัตว์ร้ายเซี่ยวจินโห่ร้องยินดีอยู่ข้างๆ

เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะในครั้งนี้

ทันใดนั้น...เฉินตู้เหอรู้สึกราวกับว่ามีภูเขาลูกหนึ่งตกลงมาจากฟากฟ้า

เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้น…จึงได้เห็นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง

"ท่านพ่อ?!"

เฉินตู้เหอตกใจสุดขีด

สุนัขสีเหลืองที่ถูกกดอยู่ใต้ร่างในที่สุดก็เป็นอิสระ มันร้องโหยหวนแล้ววิ่งหนีไป

"พาข้าไปพบแม่เจ้าหน่อย" เฉินซานซือเอ่ยปากขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน ครอบครัวก็ได้มารวมตัวกันที่สวนรั้วไม้แห่งหนึ่งมุมหมู่บ้าน

หนิงเซียงแต่งกายเหมือนชาวบ้าน

เอ่ยขึ้นเป็น​คนเเรก

"ท่านแม่ทัพ"

"ท่านมาได้ถูกเวลาพอดี

ช่วงนี้ผู้ฝึกตนของสำนักเซิ่งอวิ๋นกำลังค้นหาทีละหมู่บ้านอยู่แถวนี้

อีกไม่นานคงจะหามาถึงที่นี่แล้ว

ที่นี่อยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว"

หมู่บ้านอันห่างไกลแห่งหนึ่ง

จู่ๆ ก็มีคนนอกเข้ามาอาศัยอยู่มากมาย

ต่อให้พยายามอำพรางอย่างไร

สุดท้ายก็ไม่อาจปิดบังความจริงได้

"จะให้พวกเราไปซ่อนตัวในภูเขาอีกแล้วหรือ?" จ้าวจ้าวถามอย่างจริงจัง

​

"ไม่"

"ไม่ต้องซ่อนแล้ว"

อันที่จริง...ก็ซ่อนตัวต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ

หลิงขุยคนนั้น…เห็นได้ชัดตั้งใจแน่วแน่ที่จะสังหารครอบครัวของเขาเพื่อล้างแค้นให้คนตระกูลหลิง

ต่อให้ขุดดินลึกลงไปสามฉื่อเพื่อสร้างทางลับซ่อนตัว ก็ไม่อาจหลบพ้นสายตาของผู้ฝึกตนไปได้

"เหอเอ๋อร์"

เฉินซานซือก้มมองลูกชาย

“ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกว่า เจ้ามีใจนักสู้ใช่ไหม?”

“ใช่เเล้วท่านพ่อ!” เฉินตู้เหอพูดซ้ำคำพูดของตนเอง

"ดี เช่นนั้นครั้งนี้ให้พ่อดูหน่อยว่าเจ้ามีใจนักสู้จริงหรือไม่"

…..

ภายในเมืองคุนหยาง

ซ่างกวนไห่ชางที่ได้รับข่าวรีบร้อนมาที่ท้องพระโรงเพื่อรายงานทันที

"เฉินซานซือหนีไปแล้ว!"

"อะไรนะ?!"

ทุกคนรวมถึงจักรพรรดิเจิ้งถ่งต่างตกใจอย่างมาก

"บัดซบ!" เฉียนฉีเหรินหลับตาลงด้วยความโกรธ

"คนผู้นี้เห็นสถานการณ์ไม่ดีแน่แล้ว

ถึงได้หนีไปพึ่งวังเมฆา!"

"กำลังเสริมอะไรกัน!"

"เขาหนีไปแบบนี้ คงจะรอให้พวกเราตายกันหมดก่อนแล้วค่อยออกมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แน่!"

"ถอยทัพเถอะฝ่าบาท!"

"ถอยทัพเถอะพ่ะย่ะค่ะ

วันนี้ตอนค่ำ ทางฉางอันก็จะปิดตายเมืองแล้ว…ถ้าไม่รีบถอยตอนนี้ก็จะไม่ทันแล้ว!"

ท่ามกลางความโกลาหล จักรพรรดิเจิ้งถ่งออกคำสั่งให้ถอนทัพ

ขณะนำเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ขึ้นไปบนกำแพงเมืองด้วยตนเอง เพื่อเตรียมประกาศทิ้งเมืองโดยสิ้นเชิง

"ผู้อาวุโสหวง!"

"ขอให้ท่านรื้อค่ายกล แล้วไปพร้อมกับพวกเราเถิด" ชุยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเร่งด่วน​

ในสถานการณ์ปัจจุบัน...

มีเพียงอาศัยการคุ้มครองของปรมาจารย์ค่ายกลระดับสองเท่านั้น

พวกเขาจึงจะสามารถถอนกำลังไปยังเมืองอื่นๆทางเหนือของแม่น้ำเฝยสุ่ยได้

แน่นอนว่า...ในกระบวนการนี้ย่อมต้องสูญเสียกำลังทหารไปเป็นจำนวนมาก

เรื่องนี้...เหล่าทหารหาญย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าพวกเขากำลังจะถูกทอดทิ้ง!

บวกกับเสียงตะโกน "นับถอยหลัง" ของแม่ทัพข้าศึกที่ดังมาจากนอกเมืองเป็นระยะๆ…ทำให้ภายในเมืองตกอยู่ในความหวาดกลัวอย่างขีดสุด

ถึงขนาดมีทหารบางคนตื่นตระหนก

ไม่เลือกทางใดเลย เหยียบย่ำกันเองบนบันไดขึ้นหอสังเกตการณ์…ท่าทางเหมือนจะทิ้งเกราะทิ้งอาวุธ

แตกพ่ายเป็นทิวแถว!

….

แต่ในขณะนั้นเอง…

มันก็มีเสียงอันดังกึกก้องดังขึ้นไปทั่วทั้งเมืองคุนหยาง

"พวกเจ้าเหล่าชายฉกรรจ์นับเเสนคน วันๆเอาแต่หวาดหวั่น

ไม่มีความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวเลยแม้แต่น้อย”

“หรือว่าแม้แต่สตรีและเด็กน้อยในตระกูลเฉินของข้าก็ยังสู้ไม่ได้?!”

เรือเหาะลำหนึ่ง...ปรากฏขึ้นเหนือหอสังเกตการณ์บนกำแพงเมือง

ร่างในชุดขาวหนึ่งยืนต้านลมอยู่เบื้องหน้า เบื้องหลังของเขาคือสตรีห้าคน

คนหนึ่งสวมชุดยาวสีดำทอง ดูสง่างามและสูงศักดิ์

อีกคนหนึ่งสวมชุดสีแดง ดูองอาจและกล้าหาญ

ส่วนอีกสามคนก็มีความงามที่แตกต่างกันไป

ถึงแม้ทั้งห้าคนจะเป็นสตรี

แต่เมื่อมาถึงสนามรบ…กลับไม่มีใครแสดงสีหน้าหวาดหวัวเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น...

เด็กน้อยวัยสี่ขวบคนหนึ่ง หลังจากกระโดดลงจากเรือเหาะ…ก็เริ่มเดินเลือกอาวุธบนกำแพงเมืองอย่างใจเด็ด

"ทุกท่าน!"

เสียงเย็นชาของซุนหลีดังขึ้น

"ตระกูลเฉินของข้าทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว

ขอสาบานว่าจะอยู่ร่วมและตายไปพร้อมกับเมืองคุนหยางแห่งนี้!"

……………….