บทที่ 335 : โซ่เหล็กเชื่อมเรือ

บทที่ 335 : โซ่เหล็กเชื่อมเรือ

"ตุมๆๆๆๆ!"

ในขณะที่ "ทัพกบฏ" กำลังตีฆ้องให้สัญญาณถอยทัพนั้น…เฉินซานซือและเหล่าผู้​ฝึกยุทธตระกูลหลิงยังคงต่อสู้กันอยู่

และที่สำคัญคือ…ยิ่งเวลาการต่อสู้ดำเนินไปนานเท่าไหร่ เหล่าผู้​ฝึกยุทธตระกูลหลิงก็ยิ่งตกตะลึง

เพราะเฉินซานซือไม่ได้รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย

แม้รู้ว่าตนเองไม่สามารถยุติการต่อสู้ได้ในเวลาอันสั้น ก็ไม่แสดงท่าทีร้อนใจออกมา

ตรงกันข้าม กลับต่อสู้ได้อย่างตามใจปรารถนามากขึ้นเรื่อยๆ

กระทั่งไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดออกมาด้วยซ้ำ

นี่เฉิน​ซาน​ซือ…กำลังใช้พวกเขาทั้งเจ็ดคนเป็นคู่ซ้อม!

เเถมใช้ค่ายกลกุ่ยสุ่ยพิฆาตอสูรเป็นเครื่องมือฝึกยุทธ์!

ผู้​ฝึกยุทธกับผู้ฝึกตนสายเซียนนั้นแตกต่างกัน

สำหรับผู้ฝึกตนสายเซียน การนั่งสมาธิรวบรวมพลังคือสิ่งดีที่สุด

แต่ผู้​ฝึกยุทธตรงกันข้าม

เพียงมีพลังวิญญาณเพียงพอ

การต่อสู้จริงจะกระตุ้นเส้นลมปราณได้ดียิ่งขึ้น…ช่วยเร่งความเร็วในการโคจรพลัง ทำให้ปลุกทิวทัศน์เทพให้ตื่นขึ้นได้เร็วขึ้น

"สารเลว!"

หลิงหลิงรู้สึกราวกับถูกหยามเกียรติอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอหยิบหินวิญญาณจำนวนมหาศาลออกมา เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ค่ายกลกุ่ยสุ่ยพิฆาตอสูร…จนในที่สุดก็กลับมาได้เปรียบอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม

ในขณะนี้ หลังตีฆ้องให้สัญญาณถอยทัพ ทัพกบฏก็ถอนกำลังออกไปจนหมดสิ้นแล้ว

เฉินซานซือเองก็ไม่ได้คิดจะสู้ต่อเลย

เขาป้องกันการโจมตีอย่างต่อเนื่อง

พลางเหยียบศาสตราวุธบินรูปใบไม้ถอยหลังไป…

เเน่​นอน​ว่า​ไม่มีผู้ใดรั้งเขาไว้ได้

…ในไม่ช้า เขาก็หายลับไปในม่านหมอกหนา

…

"อย่าหนีนะ!"

ศิษย์พี่ใหญ่หลิงหลิงถือดาบเตรียมไล่ตามไป

แต่ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีหนวดเครายาวในกลุ่มพวกเขา

ก็ยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้คนในตระกูลอย่าไล่ตามลึกนัก

เหล่าผู้​ฝึกยุทธหนุ่มสาวหลายคนมองหน้ากัน

และที่น่าประหลาดใจคือ พวกเขากลับรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

ในสถานการณ์ที่ระดับพลังเท่ากัน

พวกเขาทั้งเจ็ดตั้งค่ายกลแล้วก็ยังไม่สามารถสังหารเขาได้

กระทั่งถ้าไม่ได้อาศัยชัยภูมิที่ได้เปรียบ ใช้แม่น้ำหลัวเซียวใต้เท้าอย่างไม่สิ้นสุด…เกรงว่าไม่เพียงไม่สามารถกดดันอีกฝ่ายได้เลย ตรงกันข้ามจะถูกตีแตกทีละคนจนหมดสิ้น

"แค่ยื้อไว้ก็พอ!" ชายวัยกลางคนกล่าว

"หลิงหลิง ข้ารู้ว่าเจ้าอยากล้างแค้นให้หลิงหยุน แต่เรารีบร้อนไม่ได้”

“ พวกเราต้องยื้อเฉินซานซือไว้

รอจนกว่าคนอื่นๆ ใต้บังคับบัญชาของเขาจะแตกพ่าย…เมื่อถึงตอนนั้น

เราจะสร้างค่ายกลใหญ่ร่วมกัน

และสังหารเขาได้อย่างง่ายดายแน่นอน"

"ท่านอาสี่… ข้าทราบแล้ว" หลิงหลิงเก็บดาบ

พวกเขาทั้งเจ็ด คือผู้​ฝึกยุทธระดับพลังแท้จริงทั้งหมดของตระกูลหลิงในสามรุ่น

การเดินทางมายังทวีปตงเซิ่งเสินโจว

เพื่อเข้าร่วมความขัดแย้งครั้งนี้

ก็เพื่อหาที่ตั้งหลักปักฐานใหม่ให้ตระกูล

….

หลังสงคราม…ราชสำนักเริ่มตรวจสอบความเสียหาย

"ท่านผู้บัญชาการ กำลังพลทั้งฝ่ายเราและฝ่ายศัตรูต่างมีความสูญเสีย" ผู้ช่วยแม่ทัพรายงาน

"การลอบโจมตีครั้งนี้ ทัพกบฏไม่ได้เปรียบอะไรเลย"

"ดี!"

"การโจมตีด้วยไฟของเฉินซานซือถูกเราคาดการณ์ไว้แล้ว

บัดนี้แม้แต่การลอบโจมตีก็ทำอะไรเราไม่ได้”

“ต่อไปเพียงรอให้หมอกหนานี้จางหาย…ก็จะสามารถยกทัพบุก กลืนกินพวกมันได้ในคราวเดียว!” ฉีอ๋องตรัสด้วยความตื่นเต้น

"หมอก…"

โจวหรงถือจอกสุราเดินมาบนดาดฟ้าเรือ

เขามองไปยังภาพที่ขาวโพลนไปหมด

แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงลึกล้ำ

"เกรงว่า… ยิ่งนานไป เรื่องยิ่งยุ่งยาก"

การเดินทัพทางน้ำ…สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือการหลงทิศทาง

โดยเฉพาะตำแหน่งทัพกบฏ

หากถอยหลังไปจะมีแม่น้ำสาขาและทะเลสาบมากมาย

หากไม่สามารถแยกแยะความเคลื่อนไหวของศัตรูได้ชัดเจน

การบุกสุ่มสี่สุ่มห้า จะถูกซุ่มโจมตีได้ง่าย

ตามหลักการทั่วไป…ทางที่ดีที่สุดคือรอให้หมอกจางเสียก่อนแล้วค่อยวางแผนการบุก

แต่โจวหรงกลับออกคำสั่งใหม่

"ส่งคำสั่งลงไป พรุ่งนี้…ยกทัพ"

"ไม่รอให้หมอกจางก่อนรึ?"

"ท่านโจว… นี่ท่านจะ…"

"นี่คือการใช้ความเคลื่อนไหวรับมือความสงบนิ่ง" เนี่ยหยวนรับช่วงต่อ

"ต้องบีบให้อีกฝ่ายมีไม้เด็ดอะไร ก็ใช้ออกมาให้หมด"

….

"ไอ้ชาติหมา!"

ณ ค่ายน้ำของราชสำนักใหม่

หวังจื๋อสั่งให้คนทายาและพันแผลที่แผ่นหลังเกือบหักกระดูก…ปากก็ด่าทอไม่หยุด

"ไอ้แซ่เนี่ยมันเป็นหมารับใช้ทาสสามเเซ่จนเคยตัวไปแล้ว!"

"บาดเจ็บถึงกระดูกเลยทีเดียว ลงมือไม่เบาเลยจริงๆ" เฉิงเว่ยกล่าวด้วยความทึ่ง

"ดูท่าไอ้ศิษย์พี่สามคงจะแค้นที่เราไล่พวกมันออกจากเป่ยเหลียง!"

"ท่านแม่ทัพหวัง…เเล้วเรือเล่า?" ฉีเฉิงเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถาม

"ท่านแม่ทัพใหญ่มีคำสั่งว่า หลังการบุกจู่โจมครั้งนี้…พวกท่านจะต้องนำเรือรบขนาดกลางถึงใหญ่ของทัพศัตรูกลับมาให้ได้หนึ่งลำ"

"อย่าพูดถึงมันเลย! ไอ้ศิษย์พี่สามมันไล่ฟันข้าขนาดนั้น จะมีปัญญาไปเอาเรือที่ไหนมา?!"

หวังจื๋อคว้าง้าวขึ้นมา

"คืนนี้… คืนนี้ข้าจะนำคนไปลองอีกสักรอบ"

"เรืออยู่นี่!"

ขณะที่พูด…เสียงเว่ยซวนก็ดังขึ้น

เขากำลังขับเรือรบแขวนธงทหารของต้าเซิ่งลำหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามาในค่ายน้ำ

เรือใหญ่ของทัพศัตรูมีค่ายกลมหานทีป้องกันอยู่

เรือลำนี้…เขาบุกเข้าไปก่อนค่ายกลเปิดใช้งาน ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

"ท่านฉี ลองดูซิว่าเรือลำนี้ใช้ได้หรือไม่?!"

"ขอเพียงมีค่ายกลมหานทีก็ใช้ได้แล้ว!"

ฉีเฉิงชี้มือไปยังที่ห่างไกล

"ต้องลำบากท่านจอมยุทธ์เว่ยนำเรือไปส่งให้ท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยตนเองแล้ว!"

"ได้!"

เว่ยซวนรีบเรียกทหารพายเรือทันที

มุ่งหน้าไปยังท่าเรือริมทะเลสาบที่อีกฝ่ายชี้

แม่น้ำหลัวเซียวคือแม่น้ำที่เป็นดั่งชีพจรของจงหยวน…หล่อเลี้ยงผู้คนนับสิบล้านคน

อาจกล่าวได้ว่าเป็นต้นกำเนิดของทุกสิ่งทุกอย่าง

มันมีแม่น้ำสาขานับไม่ถ้วน เชื่อมต่อกับแม่น้ำเล็กๆ และทะเลสาบอีกนับไม่ถ้วน

แอ่งน้ำเล็กๆ คือบึง

แอ่งน้ำใหญ่คือหนอง

เล็กและลึกคือวังน้ำ

ใหญ่และลึกคือห้วงน้ำ

กว้างและตื้นคือบึงใหญ่

กว้างและลึกคือทะเลสาบ

ทะเลสาบเชื่อมต่อกับทะเลสาบเรียกว่าบึงหลวง

บึงหลวงเชื่อมต่อกับบึงหลวงเรียกว่าหนองน้ำใหญ่

ณ ตำแหน่งของผาแดง

หากถอยหลังไปหลายสิบลี้ก็จะมีภูมิประเทศและลักษณะทางน้ำเหล่านี้ครบครัน

หลังจากการรบสิ้นสุดลง เฉินซานซือบินไปยังทะเลสาบตงฮั่น

ส่วนที่ทางเข้าทะเลสาบ มีเรือรบจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าคอยเฝ้าทางเข้าอยู่แล้ว

ไม่นานนัก เว่ยซวนขับเรือรบอู๋หยาที่ยึดมาได้แล่นเข้ามาในทะเลสาบ

"ทิ้งเรือไว้ที่นี่ก็พอ"

ซูเหวินไฉยืนอยู่บนเรือลำเล็ก พลางสั่งการ

"ได้!"

เว่ยซวนรีบนำทหารลงเรือลำเล็กจากไปทันที

ภายในทะเลสาบตงฮั่นอันกว้างใหญ่

ในไม่ช้าก็เหลือเพียงบุรุษในเสื้อคลุมขาวและซูเห​วิน​ไฉสองคนเท่านั้น

"เจ้าโจวหรงนั่น…เตรียมการป้องกันการโจมตีด้วยไฟไว้จริงๆ ด้วย"

ซูเหวินไฉนึกถึงสิ่งที่เห็น แล้วกล่าวอย่างทึ่ง

"เจ้า 'ค่ายกลมหานที' นี่ ไม่เพียงแต่ป้องกันเปลวไฟได้เท่านั้น

แต่ยังเทียบเท่ามีโล่วารีล่องหนล้อมรอบเรือรบศัตรูอีกด้วย

ช่างรับมือได้ยากยิ่ง!"

หลังค่ายกลมหานทีเปิดใช้งาน

อย่าว่าแต่เทพยุทธเลย

แม้แต่ซือหม่าเย่าและผู้ฝึกตนระดับพลังแท้จริงก็ยังยากทำลาย

….อาจกล่าวได้ว่ามันคือปราสาทแข็งแกร่งดุจกำแพงทองคันฉ่อง

ที่กำลังเคลื่อนที่อยู่บนผิวน้ำ

เมื่อกองทัพทั้งสองฝ่ายต้องเผชิญหน้ากันตรงๆ เรือรบของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน…ผลลัพธ์จะร้ายแรงเกินคาด

นี่มัน…ไร้เทียมทานโดยสิ้นเชิง!

เฉินซานซือไม่พูดอะไร

แต่กลับทะยานร่างเข้าไปในเรือรบ

เรือรบที่ยึดมาได้ยังไม่ทันทำความสะอาด

บนดาดฟ้าเต็มไปด้วยคราบเลือดและศพทหารราชสำนักนอนเกลื่อน

ตามมุมต่างๆ ของเรือรบปักธงทหารและธงค่ายกลไว้

มันคือค่ายกลระดับสอง

ในฐานะปรมาจารย์ค่ายกล เฉินซานซือย่อมดูออก

แม้ค่ายกลมีสถานการณ์พิเศษบ้าง

แต่ก็สามารถเปรียบเทียบโดยรวมได้

อานุภาพค่ายกลระดับหนึ่ง…

เทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณ

ส่วนอานุภาพค่ายกลระดับสอง…

เทียบเท่าระดับสร้างฐานปราณ

ค่ายกลมหานที…สามารถต่อกรกับผู้ฝึกตนระดับสร้างฐานปราณได้!

ปรมาจารย์ค่ายกลระดับสอง!

ตานเหลียงเฉิงเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับหลอม​ปราณ แต่สามารถวางค่ายกลระดับสองได้…นี่ก็เพียงพอพิสูจน์ว่าเขาเป็นอัจฉริยะด้านค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่

แน่นอนว่า…ค่ายกลระดับสองสิ้นเปลืองพลังวิญญาณมหาศาลมาก

ณ ตำแหน่งหางเสือเรือ

เฉินซานซือพบตำแหน่งจานค่ายกล

รอบๆ มีหินวิญญาณระดับต่ำเก็บไว้จำนวนมาก

แถมยังมีหินวิญญาณระดับกลางสีเขียวครามอีกด้วย…หนึ่งก้อนเท่ากับหินวิญญาณระดับต่ำถึงพันก้อน

กระนั้น พลังวิญญาณยังถูกใช้ไปเร็ว

มาก…หากเปิดค่ายกลมหานทีต่อเนื่อง เกรงว่าจะสูบหินวิญญาณจนหมด

เหมือนสงครามในโลกมนุษย์

เมื่อเปิดฉากแล้ว…แต่ละวันต้องสิ้นเปลืองทองคำนับหมื่นตำลึง

สำหรับเหล่าเซียน

เมื่อเปิดศึกสงครามกัน…ก็ต้องสิ้นเปลืองหินวิญญาณนับไม่ถ้วนเช่นกัน

การแย่งชิงเส้นชีพจรวิญญาณครั้งนี้

เกรงว่าสำนักเซิงอวิ๋นจะทุ่มทุนไม่น้อยเลย

….

ณ ตำแหน่งศูนย์กลางค่ายกล

เฉินซานซือฝังหินวิญญาณก้อนหนึ่ง

หมุนจานค่ายกลเบาๆ…หางเสือเรือส่องแสงวิญญาณเจิดจ้า อักขระยันต์โบราณบนจานค่ายกลสว่างขึ้นทีละดวง ธงค่ายกลตามตำแหน่งเริ่มเคลื่อนไหวเป็นระเบียบ

ค่ายกลมหานที!

"ซ่าาาาา—"

น้ำในทะเลสาบตงฮั่นเริ่มกระเพื่อม

ก่อตัวเป็นกำแพงน้ำครึ่งวงกลม

ห่อหุ้มเรือรบอู๋หยาไว้ภายใน

เคล็ดเชิดอัคคี!

เฉินซานซือใช้พลังเซียนสร้างเปลวไฟ สะสมเป็นลูกไฟเหนือฝ่ามือ

เเล้วสะบัดมือเปลี่ยนเป็นห่าฝนเพลิงโปรยลงดาดฟ้าเรือ

…เป็นไปตามคาด

เปลวไฟลุกได้เพียงสองลมหายใจ

บนกำแพงน้ำค่ายกลมหานที

ก็ปรากฏอสรพิษสร้างจากน้ำทะเลสาบหลายตัว

พุ่งเข้าใส่ตำแหน่งเกิดไฟอย่างแม่นยำ

ฝังพลังเซียนฟ้าดิน สามารถดับเปลวไฟได้ราบรื่น…ควันหนาทึบลอยคลุ้งบนดาดฟ้าเรือ

ค่ายกลมหานที ไม่เพียงป้องกันการโจมตีภายนอก แต่ป้องกันได้ทั้งภายในและภายนอก

ต้องรู้ว่า เปลวไฟเคล็ดเชิดอัคคีไม่ใช่ไฟธรรมดา

มันเป็นไฟแห่งพลังเซียน

แต่ก็ยังถูกดับได้อย่างง่ายดาย​…นี่แสดงอานุภาพค่ายกลระดับสองที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

เฉินซานซือกระโดดเบาๆ ทะลุออกจากค่ายกลมหานที กลับไปยังเรือลำเล็กของว่อหลง

ในมือปรากฏคันธนูทองคำขนาดใหญ่

เล็งไปยังเรือรบอู๋หยา

ง้างคันธนูโค้งดุจจันทร์เพ็ญ

"ตูม!"

สายธนูดีดกลับเข้าที่

กระสุนเงินแฝงพลังแท้จริงมหาศาล

ลุกโชนเป็นเปลวเพลิงกลางอากาศ

กางปีกกลายเป็นหงส์เพลิงอาบเปลวอัคคี…ส่งเสียงร้องแหลมพุ่งออกไปชนกำแพงน้ำ

"ครืนนนนน!"

แรงปะทะอันน่าสะพรึง ทำให้เรือรบอู๋หยาโคลงเคลง

แต่ค่ายกลมหานทียังไม่บุบ

หงส์เพลิงและม่านน้ำยันกันได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ

ก็หม่นแสงและดับมอด

กระสุนเงินสูญสิ้นพลังวิญญาณ ร่วงกลางอากาศจมหายไปในทะเลสาบ

"ตูม!"

จากนั้นมังกรเพลิงอีกตัวทะยานสู่ท้องฟ้า

เมื่อเข้าใกล้ค่ายกล อุณหภูมิก็พุ่งสูงรวดเร็ว…เปลวเพลิงสีแดงฉาน

คำรามลั่นและฉีกกระชากเข้าใส่ค่ายกลมหานที

เปลวเพลิงวิเศษจากศาสตราวุธเซียน!

ครั้งนี้…เรือรบอู๋หยาโคลงเคลงรุนแรงยิ่งขึ้น

ราวกับเผชิญกับสึนามิ

มังกรเพลิงสีแดงฉานสามารถฉีกรอยแยกบนกำแพงน้ำได้สำเร็จ

แต่ในขณะที่กำลังบุกเข้าไปในเรือรบ

จานค่ายกลบนเรือเริ่มหมุนเร็วขึ้น สูบพลังวิญญาณจากหินวิญญาณภายในด้วยความเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้

จากนั้นดึงน้ำในทะเลสาบมาเสริมกำแพงน้ำ

ซ่อมแซมค่ายกลมหานทีที่เสียหายอย่างต่อเนื่อง

กำแพงน้ำในทะเลสาบซึ่งแฝงพลังวิญญาณหนาขึ้น

จากเดิมไม่กี่ชุ่น กลายเป็นหนากว่าหนึ่งจั้ง (3.3 เมตร)

และมีเปลวเพลิงสีแดงฉาน กำลังลุกไหม้อยู่ภายในสายน้ำ

อัคคีในวารี!

ถึงกระนั้น เปลวเพลิงวิเศษก็ยังไม่ดับมอด

แต่กำลังระเหยกำแพงน้ำอยู่

"ซี่ๆๆ—"

เสียงน้ำและไฟที่ไม่เข้ากันดังต่อเนื่อง

ราวเสียงเนื้อย่าง

หมอกควันม้วนตัวหนาแน่นปกคลุมอาณาบริเวณหลายร้อยจั้ง เปลี่ยนฟ้าดินราวแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์

ค่ายกลมหานทีท้ายที่สุดก็สามารถยืมพลังจากทะเลสาบทั้งผืน ซ่อมกำแพงน้ำได้อย่างไม่สิ้นสุด

จนกระสุนเงินภายในมังกรเพลิงถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

เปลวเพลิงวิเศษก็ดับมอดลงตาม

เฉินซานซือทดลองด้วยตนเอง

และได้ข้อสรุปเกี่ยวกับค่ายกลระดับสองนี้

น้ำของค่ายกลมหานที…ไม่สามารถดับเปลวเพลิงวิเศษได้

เหตุผล…เพราะเปลวเพลิงวิเศษต้องการเชื้อเพลิง

ไม่ว่าจะฟืน, น้ำมันตะเกียง หรือร่างกาย

หากมี "วัสดุ" ให้เผาไหม้

เปลวเพลิงวิเศษก็สามารถปลดปล่อยอานุภาพได้

โดยเงื่อนไขสำคัญ…ต้องมี "วัสดุ"

และแน่นอน น้ำไม่ใช่วัสดุสำหรับเผาไหม้

การที่เปลวเพลิงดับลง ไม่ใช่เพราะถูกน้ำดับ…แต่เพราะน้ำมันตะเกียงบนกระสุนเงินหมด

เมื่อไม่มีวัสดุให้เผาไหม้ จึงไม่สามารถลุกต่อไปได้

หากต้องการจุดไฟเผาเรือใหญ่จากภายนอก…

เงื่อนไขแรกคือ ต้องใช้กำลังมหาศาลทำลาย "กำแพงน้ำ" ให้ได้

แต่ค่ายกลระดับสองนี่…

หากเฉินซานซือทุ่มสุดกำลัง อาจฉีกรอยแยกแล้วยิงลูกธนูเปลวเพลิงเข้าไปได้

แต่เมื่อเปิดศึกแล้ว เขาจะถูกผู้​ฝึกยุทธตระกูลหลิงพันธนาการไว้…เป็นไปไม่ได้ที่จะลงมือเอง

ดังนั้น…เหลือเพียงวิธีเดียว

นั่นคือจุดไฟจากภายใน

…..

เขาเก็บคันธนู หยิบธงค่ายกลหลักที่นำมาจากบนเรือ ทะลุผ่านค่ายกลมหานทีกลับไปยังดาดฟ้า

แล้วจุดเปลวเพลิงวิเศษจากภายใน

"วื้ด!"

ค่ายกลมหานทีสร้างอสรพิษยักษ์จากน้ำทะเลสาบหลายตัวพุ่งใส่เปลวไฟ

แต่ครั้งนี้พวกมันดับเปลวไฟไม่ได้

เปลวเพลิงวิเศษสีแดงฉานใช้ตัวเรือเป็นเชื้อเพลิงลุกลามอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่ลมหายใจ…

กลืนกินเรือรบขนาดมหึมาทั้งลำ

ธงค่ายกล, จานค่ายกล, หินวิญญาณ…ล้วนถูกเผาทำลาย

จากนั้น ค่ายกลมหานทีก็พังทลายอย่างรุนแรง

ไม่กี่ลมหายใจต่อมา เรือรบสูงหลายจั้งยังไม่ทันจม ก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปโดยตรง

และเมื่อเปลวเพลิงสัมผัสน้ำทะเลสาบ

เกิดหมอกควันหนาทึบอีกครั้ง

เพียงจุดไฟจากภายในเรือ ก็ไร้ปัญหาใดๆทั้งสิ้น

"ไฟของนายท่านนี่…" ซูเหวินไฉมองตาค้าง

"มิน่าเล่านายท่านถึงพูดเสมอว่าจะใช้ไฟทำลายศัตรู”

“ตอนนี้ปัญหาคือ…จะส่งไฟเข้าไปข้างในและทำให้ลุกลามเร็วอย่าง”

“เพราะเรือลำหนึ่งลุกไหม้ สามารถลามติดกันเป็นวงกว้างได้”

"ถูกต้อง… โอกาสมีเพียงครั้งเดียว" เฉินซานซือกล่าว

"ถ้าไม่เผาเรือรบพวกเขาสิ้นซากในคราวเดียว

ครั้งต่อไปโจวหรงจะป้องกันอย่างแน่นอน

หากใช้กลอุบายเดิมอีกครั้ง มันจะยากขึ้นหลายเท่า"

"ถ้าล่ามเรือรบของพวกเขาไว้ด้วยกันคงดี" ซูเหวินไฉพึมพำ

"แต่กองทัพเรือราชสำนักชั้นยอดที่เจิ้นหนานอ๋องทิ้งไว้ให้…เชี่ยวชาญรบทางน้ำ ไม่มีเหตุผลจะทำเช่นนั้นเลย”

“ตรงกันข้าม กองทัพเป่ยเหลียงของเราไม่มีประสบการณ์รบทางน้ำ หลายคนโวยวายว่าจะต้องใช้โซ่เหล็กเชื่อมเรือให้เดินเรือมั่นคง”

"ไม่มีเหตุผล…ก็สร้างเหตุผลให้พวกเขาสิ!" เฉินซานซือกล่าว

"พรุ่งนี้ราชสำนักน่าจะบุกโจมตีก่อนเพื่อหยั่งเชิง

เจ้าจงเตรียมเรือรบไห่หูไว้ห้าร้อยลำ…คัดเลือกทหารชั้นยอดขึ้นเรือ แล้วตามข้าบุกค่ายกลของศัตรู!"

"ข้าน้อยจำไว้แล้วขอรับ" ซูเหวินไฉรับคำสั่ง

เฉินซานซือสัมผัสถึงลูกเเก้วปราณในอก

พลังปราณสีขาวเพิ่มขึ้นมหาศาลวันแล้ววันเล่า

หาก "ความหวังของประชา" วัดเป็นปริมาณได้…

สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในนี่…มันก็คือดินแดนครึ่งค่อนแผ่นดิน!

เป็นความจริงที่ว่าทุกครั้งที่วางค่ายกล

จะต้องสิ้นเปลืองพลังปราณสีขาวไปส่วนหนึ่ง

แต่นับตั้งแต่กองทัพเป่ยเหลียงได้เดินทางผ่านสถานที่ต่างๆมากขึ้น…ความเร็วในการฟื้นฟูพลังปราณสีขาวก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องประหยัดเหมือนเมื่อก่อน

ที่ใช้ได้ก็ต่อเมื่อถึงศึกตัดสินเท่านั้น

"จริงสิ… นายท่าน"

"ถ้าหากนายท่านวางแผนให้พวกเขาใช้โซ่เหล็กเชื่อมเรือ แล้วจะจุดไฟจากภายในได้อย่างไรขอรับ?”

“ไส้ศึกเพียงคนสองคนเกรงว่าจะไม่พอ ต้องให้มันบานสะพรั่งไปทั่วทุกแห่ง จึงจะทำให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวได้”

แม้จะใช้โซ่เหล็กเชื่อมเรือกันอยู่

หากมีเรือรบเพียงลำสองลำลุกไหม้

ภายใต้การจัดการของยอดฝีมือผู้​ฝึกยุทธและผู้ฝึกตนระดับสูง…ก็ยังมีเวลาเพียงพอที่จะแยกเรือออกจากกันได้

ดังนั้น…ยังต้องการไส้ศึกเพียงพอในกองทัพศัตรู

"เรื่องนี้ข้ามีแผนของข้าเอง” เฉินซานซือกล่าว

"เจ้าไปทำตามที่ข้าสั่งเถอะ"

---

วันรุ่งขึ้น…

มันก็เป็นไปตามคาด…

ท่ามกลางม่านหมอกหนาทั่วฟ้า กองกำลังส่วนหน้าของกองทัพเรือราชสำนักยกทัพมายังค่ายน้ำของทัพกบฏอย่างยิ่งใหญ่

เรือรบ "เฟยอวิ๋น" และ "ไก้ไห่" ลำแล้วลำเล่า

ดูราวกับเมืองที่กำลังเคลื่อนที่บนผิวน้ำ

แถมภายในเรือยังวางค่ายกลมหานทีไว้อีกด้วย

หากกองเรือราชสำนักใหม่เข้าปะทะตรงๆ

ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาก้อนหินไปกระทบไข่

"ทุกคน! ชะลอความเร็ว!"

เยี่ยนหงหยวนและแม่ทัพเฒ่าขับเรือลำเล็ก

แล่นไปมาระหว่างเรือนโหลวฉวนแต่ละลำ

รักษารูปขบวนบนผิวน้ำให้มั่นคง

ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

หมอกหนายังคงปกคลุมอยู่

ทัศนวิสัยเบื้องหน้าเลวร้ายยิ่ง

หากไม่ระวัง… รูปขบวนจะเสีย

บริเวณใกล้เคียงเต็มไปด้วยแม่น้ำสาขา

หากพลาด…กองทัพใหญ่จะกระจัดกระจาย

ข้อได้เปรียบที่มีอยู่ต้องมลายหายไป

การเดินทัพทำศึก โดยเฉพาะเมื่อมีคนเกินหมื่น

อย่าว่าแต่ขึ้นสู้รบเลย…แม้แต่การบัญชาการเคลื่อนไหว ก็นับเป็นเรื่องซับซ้อนอย่างยิ่ง

---

"ตึง! ตึง! ตึง!"

ขณะเดินทางท่ามกลางม่านหมอกครึ่งชั่วยาม

ฝั่งศัตรูก็มีเสียงกลองศึกดังขึ้น

"ระวัง!"

"ตั้งกระบวนทัพ!"

เยี่ยนหงหยวนชักดาบขึ้น ตะโกนเสียงดัง

เดิมคิดว่าทัพกบฏจะไม่ถอย…พวกเขาต้องส่งเรือรบใหญ่ทั้งหมดออกสู้ตาย

แต่ผลกลับคาดไม่ถึง

เบื้องหน้าในม่านหมอกหนา มีเพียงเรือลำเล็กโผล่ออกมาเป็นแถวเรือลำเล็กหลายสิบลำ เเละจะมีเรือใหญ่ลำเดียวคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

ท่ามกลางม่านหมอกหนา…บุรุษชุดเกราะทมิฬถือหอกเพลิง

เบื้องหลังตามด้วยดาบปราณสายแล้วสายเล่า

รอบกายห้อมล้อมด้วยโล่ผืนปฐพี

เขาเหยียบศาสตราวุธบินบุกเข้าค่ายกล

พลางออกคำสั่งเสียงดัง

"ตั้งกระบวนทัพ!"

สิ้นเสียงคำสั่ง…เรือลำเล็กนับไม่ถ้วนอาศัยความคล่องแคล่ว แหวกว่ายเข้าไปตามช่องว่างระหว่างเรือใหญ่ศัตรู กระจายตัวออกไปทุกทิศทุกทาง

ดูเหมือนต่างคนต่างรบ…แต่แท้จริงมีตำแหน่งเฉพาะเจาะจง

สายใยพลังปราณสีขาวหลายสายทะยานออกจากลูกเเก้วปราณ เสริมพลังให้ทหารและเรือรบฝ่ายตน

ทันใดนั้น…เรือก็มีชีวิตขึ้นมา!

ภายใต้พลังปราณสีขาว เรือลำเล็กราวกับมีชีวิต…กลายเป็นฝูงปลามังกรสวมเกราะมังกร

แหวกว่ายบนผิวน้ำด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ

ขณะที่พวกมันแหวกว่าย บนผิวน้ำปรากฏค่ายกลขนาดมหึมา

คลื่นน้ำกลายเป็นอักขระยันต์และลวดลายค่ายกล ภายในแฝงไอสังหารนองเลือดรางๆ

มองจากที่สูง…แทนที่จะเรียกว่าค่ายกล

กลับดูเหมือนแท่นบูชายัญขนาดมหึมา

และเรือนโหลวฉวน "เฟยอวิ๋น" ของทัพศัตรูก็คือ...เครื่องเซ่นบนแท่นบูชา!

……………………….