บทที่ 113 : ห้าอวัยวะภายในซวนหยวน

บทที่ 113 : ห้าอวัยวะภายในซวนหยวน

ภายในคฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองฮ่วนเหวิน

เด็กหนุ่มร่างกายกำยำ กำลังฝึกฝนหอกยาวอยู่กลางลานบ้าน

การเคลื่อนไหวของหอกยาวของเขาก่อให้เกิดลมหมุนหิมะรอบตัว ทำให้ฤดูหนาวที่หนาวเหน็บอยู่แล้ว…ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

แม้จะไม่ได้สวมเสื้อผ้า แต่เขากลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด ร่างกายของเขาร้อนระอุจนไอน้ำรอบๆลอยกรุ่น

หิมะที่ตกลงมาถึงตัวก็ละลายกลายเป็นน้ำทันที ราวกับเพิ่งออกมาจากเตาหลอมโอสถ

กระแสโลหิตร้อนๆ ไหลเวียนจากไขกระดูกไปทั่วร่างกาย…สุดท้ายก็หล่อเลี้ยงและชำระล้างอวัยวะภายใน

วิชาหลอมอวัยวะภายในขั้นเชี่ยวชาญ

มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เป็นหนึ่งเดียว

เมื่อฝึกฝนวิทยายุทธจนถึงขั้นนี้ กล้ามเนื้อ กระดูก ผิวหนัง ไขกระดูก และโลหิต ได้รับการฝึกฝนจนแข็งแกร่งแล้ว…ขั้นตอนต่อไปย่อมต้องชำระล้างอวัยวะภายใน มิฉะนั้น ต่อให้พลังภายนอกแข็งแกร่งเพียงใด หากอวัยวะภายในไม่แข็งแรง มันก็ไร้ประโยชน์

ยกตัวอย่างเช่นก่อนหน้านี้เฉินซานซือรับการโจมตีจากผู้ฝึกยุทธขั้นหลอมอวัยวะภายในสองคนพร้อมกัน…แม้จะป้องกันได้ แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บภายในพอสมควร

เเละการชำระล้างอวัยวะภายใน ก็คือการชำระล้างอวัยวะทั้งสี่ เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับร่างกาย

….

“โครม!”

เฉินซานซือแทงหอกออกไปอย่างรุนแรง

หอกนี้ทำให้โอ่งน้ำกลางลานบ้านแตกกระจาย น้ำแข็งหนาๆภายในโอ่งก็ระเบิดออกเป็นเศษน้ำแข็งแหลมคม เเละพุ่งกระจายไปทุกทิศทุกทาง

【วิชา: หอกสามผสาน (เชี่ยวชาญ)】

【ความคืบหน้า: 0/1000】

【ผลลัพธ์: …, …, ห้าอวัยวะภายในซวนหยวน】

【ห้าอวัยวะภายในซวนหยวน: เมื่อฝึกฝนวิชาจนสำเร็จ จะหลอมรวมเป็นกายาซวนหยวน】

….

“ได้มาอีกอย่างแล้ว!”

“ข้านี่มันสมเป็นหม้อรวมสายพลังจริงๆ”

“แต่ก็ยังดีที่ในที่สุดก็ทะลวงขั้นได้สำเร็จ!”

เฉินซานซือเก็บหอก แล้วพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา

นับตั้งแต่ข้ามแม่น้ำมา ตอนนี้ก็ผ่านไปสิบวันแล้ว

ตอนนี้บาดแผลของเขาหายดี แถมยังทะลวงระดับได้อีกขั้น

นอกจากนี้…หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย ทักษะอื่นๆของเขาก็พัฒนาขึ้นไม่น้อยเช่นกัน

【แกะรอยและพรางตัว (ระดับความสำเร็จเล็กน้อย)】

【ความคืบหน้า: 888/1000】

…

【ทักษะ: ขี่ม้า (เชี่ยวชาญ)】

【ความคืบหน้า: (309/500)】

…

【ทักษะ: บัญชาการ (เชี่ยวชาญ)】

【ความคืบหน้า: 890/1000】

…

【ทักษะ: การยิงธนู (ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่)】

【ความคืบหน้า: (550/2000)】

…

【ทักษะ: การแพทย์ (เชี่ยวชาญ)】

【ความคืบหน้า: 210/1000】

…

ในบรรดาทักษะต่างๆโดยเฉพาะการขี่ม้าและการบัญชาการ เขาได้ฝึกฝนจริงอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นความคืบหน้าจึงรวดเร็วมาก

เมื่อเขาจำเป็นต้องใช้…ไม่กี่วันก็สามารถทะลวงระดับได้

และสงครามครั้งนี้ก็มีผลสรุปออกมาแล้ว

ไม่กี่วันก่อน สามมณฑลทางตะวันตกเฉียงเหนือได้ตัดสินผลแพ้ชนะ เผ่าต่างๆในทุ่งหญ้าต่างล่าถอยไปทั้งหมด

ส่วนที่มณฑลหยุนโจว…เมื่อกองกำลังขององค์รัชทายาทและคนอื่นๆเดินทางไปถึงก็สามารถแก้ไขสถานการณ์วิกฤตได้ทันที

ประกอบกับกองทัพหลักทั้งแปดที่เข้าร่วมในภายหลัง จึงสามารถกอบกู้สถานการณ์และยึดพื้นที่ทั้งหมดกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็มีเรื่องที่สายเกินไปแล้ว

การสังหารหมู่ในมณฑลหยุนโจวโดยพวกป่าเถื่อน ดำเนินไปเป็นเวลาสิบวันเต็ม!

หยุนโจวสิบวัน!

ประชาชนเกือบหนึ่งล้านคน…

มีศพเกลื่อนกลาด มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั่ว

นี่คือความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ พ่ายแพ้หมดรูป…แม้จะไม่ได้เสียแผ่นดินไป แต่ก็ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่

แค่จะฟื้นฟูให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ก็คงต้องใช้เวลามากกว่าสิบปี

ว่ากันว่าราชสำนักได้ออกคำสั่งให้ย้ายถิ่นฐานผู้ลี้ภัยและชาวนาไร้ที่ดินจากทุกมณฑลมายังที่นี่

พวกคนยากจนเหล่านี้ ในที่สุดก็จะมีที่ดินเป็นของตัวเองเสียที…ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง

เเต่ไม่นาน พวกป่าเถื่อนก็จะต้องกลับมาอีกครั้งอย่างแน่นอน

ส่วนเหตุผล…มันก็ง่ายมาก

หากพวกเขาไม่ได้ผลประโยชน์มหาศาลจากเหตุการณ์หยุนโจวในสิบวันนี้ พวกเขาก็คงไม่ยอมร่วมมือกับฮ่องเต้ในการเดินหมากเกมส์ใหญ่ขนาดนี้หรอก

สิบวันนี้ พวกเขาก็เสียทหารไปตั้งสามหมื่นนายเชียวนะ

ดังนั้น เมื่อได้ผลประโยชน์และแข็งแกร่งขึ้น พวกป่าเถื่อนจะทำอะไรต่อไป?

แน่นอนว่าต้องโจมตีต้าเซิ่ง!

กล่าวคือ ไม่ว่าฮ่องเต้จะทำอะไร ไม่ว่าการบูชายัญด้วยเลือดจะใช้ทำอะไร แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาเเล้ว

พระองค์ทรงทรยศต่อประเทศชาติ!

และนี่ก็ยังเป็นสถานการณ์ที่ยังไม่พบสมบัติเซียนนะ

มิเช่นนั้น พวกป่าเถื่อนแค่พักฟื้นกำลังพลสักสิบหรือยี่สิบปี พวกมันก็คงสามารถสร้างกองกำลังระดับเปลี่ยนพลังขึ้นไปจำนวนมาก

แล้วเราจะสู้รบกับพวกมันได้อย่างไร?

หรือจะใช้จำนวนคนเข้าแลกจริงๆ?

ว่าแต่…

สิ่งที่พวกเขาใช้การบูชายัญด้วยเลือดสร้างขึ้น อาจจะเกี่ยวข้องกับสมบัติเซียนก็ได้!

ตำรับยาที่สมบูรณ์ ภาชนะที่ทนความร้อนของเพลิงแปลกประหลาด รวมถึงน้ำมันตะเกียงเซียน

ต้องมีทั้งสามสิ่งนี้…ถึงจะเรียกได้ว่าเกี่ยวข้องกับคำว่า "เซียน" อย่างแท้จริง

เฉินซานซือคาดการณ์ว่า สาเหตุหนึ่งที่พวกป่าเถื่อนส่งคนมาโจมตีผอหยาง ก็เพื่อตามหาสมบัติเซียน….เพียงแต่หาไม่พบเท่านั้น และในอนาคตพวกเขาก็คงไม่ยอมแพ้

ถ้าอย่างนั้น…หากวันหนึ่งเขาสามารถบุกไปถึงเมืองหลวงของพวกป่าเถื่อนได้ เขาอาจจะรวบรวมส่วนประกอบที่สมบูรณ์ได้ทั้งหมดก็ได้?

และมันก็เป็นไปได้เหมือนกันนะ

มีข่าวลือว่า หนึ่งในความปรารถนาสูงสุดของท่านผู้บัญชาการซุน คือการบุกเข้าไปในทุ่งหญ้า เเละสังหารพวกป่าเถื่อนให้เละจนไม่กล้าโผล่หัวออกมาอีก

ให้ประชาชนทางตอนเหนืออยู่อย่างสงบสุขตลอดไป

แต่ว่า ทำไมท่านผู้บัญชาการซุนถึงยังไม่ทำเช่นนั้น?

กองทัพหลักทั้งแปด รวมกับกองทัพตะวันตกเฉียงเหนืออีกสองแสนนาย กำลังพลก็น่าจะเพียงพอแล้ว

ถ้ามองอย่างนี้…ปัญหาเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ ยอดฝีมือยังไม่เพียงพอ!

ระดับเหนือเทพยุทธยังไม่พออีกหรือ?

เฉินซานซือยังอ่อนประสบการณ์ เขาไม่ค่อยรู้เรื่องของยอดฝีมือในสี่เผ่าใหญ่ของพวกป่าเถื่อน คือ หยูเหวิน ถัวปา มู่หรง และต้วนซื่อ

เขารู้เพียงแค่ว่าเผ่าหยูเหวินได้รับการสนับสนุนจากลัทธิเทพวิญญาณในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา…ส่วนอีกสามเผ่า เขาแทบไม่รู้อะไรเลย

ต่อให้เขามีความสามารถมากแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางรู้เรื่องของระดับที่สูงกว่าตัวเองมากนัก…แต่กองทัพหลักทั้งแปดต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน

แม้แต่ซุนหลีและซุนปู้ฉีก็อาจจะรู้ เพียงแต่เขาไม่เคยถาม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจ แต่ก่อนหน้านี้มันยังไม่มีความจำเป็น

ตอนนั้นเขายังเป็นแค่ระดับฝึกกระดูก จะไปถามเรื่องยอดฝีมือของทุ่งหญ้าทำไม? มันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องรู้ในตอนนั้นเลย

แต่ต่อไป เขาต้องหาเวลาศึกษาเรื่องนี้ให้ดี

เเละนั่นก็เพราะสมบัติเซียน!

ก่อนหน้านี้ ที่ลัทธิเทพวิญญาณแฝงตัวเข้ามาในแผ่นดินใหญ่…ก็เพื่อตามหาสมบัติเซียน

ต่อไป สถานการณ์จะพลิกกลับ

น้ำมันตะเกียงขโมยมาจากเผ่าถัวปา การบูชายัญด้วยเลือดดำเนินการโดยลัทธิเทพวิญญาณ และลัทธิเทพวิญญาณก็เป็นตัวแทนของเผ่าหยูเหวิน

ถัวปา และหยูเหวิน…สองเผ่านี้ ต้องเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน!

ตอนนี้เฉินซานซือกำลังวาดฝันหวานไว้ในใจ

มีแค่น้ำมันตะเกียง มันก็ดูไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่

เหมือนกับต้องการอุปกรณ์ครบชุด แต่เขามีแค่เครื่องจุดไฟ…นอกนั้นไม่มีอะไรเลย

ถึงแม้ว่าหลิงเหอจะมีพลังมากในตอนนี้

แต่เขาก็ยิ่งอยากรู้ว่า ถ้าได้ภาชนะและตำรับยาครบ…เขาจะสามารถหลอมโอสถอะไรออกมาได้บ้าง

เซียน…

ถ้ามีเซียนจริงๆ เเล้วตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหน?

แล้วสิ่งเหล่านี้(สมบัติเซียน) มาอยู่ใน "โลกมนุษย์" ได้อย่างไร?

“ค่อยๆเป็นค่อยๆไปเถอะ”

เฉินซานซือรู้ดีว่าเรื่องนี้ใจร้อนไม่ได้

….

หลังจากผ่านชีวิตและความตายมาสองเดือน ทุกอย่างก็สงบลงชั่วคราว

ชาวเมืองผอหยางต่างก็เริ่มทยอยกลับบ้าน เพราะหากพวกเขาอยู่ที่เมืองฮ่วนเหวินต่อไป พวกเขาก็จะกลายเป็นแค่ผู้อพยพ

ชะตากรรมของผู้อพยพมีเพียงสองทาง คือ อดตาย หรือไม่ก็ต้องเปลี่ยนชื่อและแซ่…เเล้วไปเป็นทาสรับใช้ของตระกูลใหญ่ ต้องสูญเสียอิสรภาพไปตลอดชีวิต

ดังนั้น การกลับไปผอหยางจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

ส่วนเฉินซานซือ แน่นอนว่าเขาจะไม่กลับไป

อีกสองวันจากนี้ เขาจะออกเดินทางไปยังเหลียงโจว เพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกของกองทัพหลักทั้งแปด

ถึงแม้จะไม่ได้เป็นศิษย์เอก แต่เขาก็มั่นใจว่าจะได้เป็นศิษย์สายใน และในอนาคต เขาก็น่าจะได้ประจำการอยู่ที่เหลียงโจว เเล้วเข้าร่วมกองทัพหลักทั้งแปด

….

“ท่านแอบฝึกวิทยายุทธอีกแล้วเหรอ?”

กู้ซินหลันที่กลับมาจากการซื้อของ เเล้วเห็นหอกยาวในมือของสามี….เธอก็รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง

“น้องหลีบอกว่าท่านพี่บาดเจ็บภายใน ต้องพักผ่อนให้มากๆ!”

“ข้าไม่เป็นไรจริงๆ”

เฉินซานซือวางหอกลง แล้วอุ้มกู้ซินหลันขึ้นมา

“ถ้าไม่เชื่อ เจ้าก็ลองดูสิ!”

“อย่านะ ท่านต้องพักผ่อนให้ดีๆ…อย่าฝืนตัวเองเพราะเรื่องแบบนี้”

“ร่างกายข้าแข็งแรงดี”

‘ข้ามีกายาวัชระ หนังเหนียวเเละกระดูกแข็งมาก…มันจะเสียหายได้ง่ายๆได้ยังไง?’

เฉินซานซือคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา

“พอสงครามจบ ตกลงกันแล้วว่าจะมีลูก…เจ้าคิดจะเบี้ยวหรือไง?”

…………………………