บทที่ 104 : วิชาหอกสามผสาน!

บทที่ 104 : วิชาหอกสามผสาน!

"ท่านเฉิน วีรกรรมของท่านวันนี้ เป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมากว่าพันปี" องครักษ์หานที่อยู่ด้านข้างกล่าวอย่างชื่นชม

"เเต่ท่าน…จะพาชาวบ้านอพยพไปด้วยจริงๆเหรอ?"

"ก็พูดไปแล้วนี่ จะกลับคำก็กระไรอยู่"

"อีกอย่าง เผ่าซีเหอะเพิ่งหนีออกจากกำแพงเมืองไป กว่าจะตั้งหลักได้ก็คงอีกวันหนึ่ง แล้วยังต้องรอให้กองทัพใหญ่มาถึงอีก กว่าจะถึงตอนนั้น พวกเราก็คงเดินทางไปได้สามวันสามคืนแล้ว"

"ข้าว่านั่นยังไม่พอหรอก" หานเฉิงส่ายหน้า

"วันหนึ่งทหารม้าไล่ตามได้หลายร้อยลี้ แต่คนแก่ เด็ก คนป่วย คนพิการ วันหนึ่งจะเดินได้กี่ลี้กัน?…ไม่นานก็คงถูกตามทัน"

"เพราะแบบนี้ข้าถึงอยากให้พี่หานช่วยติดต่อจวนผู้บัญชาการโดยเร็วที่สุด ให้ส่งทหารมาช่วยได้จะดีมาก" เฉินซานซือแอบสงสัยว่าทหารม้าสองพันนายจากเมืองเหิงคังจะมาได้หรือไม่ และถ้ามา ได้จะมากันกี่คน?

"เเต่ข้ายังคงแนะนำว่า..." หานเฉิงพูดอย่างลังเล

"ให้คุณหนู คุณชาย และครอบครัวของท่านไปก่อนจะดีกว่า"

"ได้ ข้าจะไปถามซุนหลีให้…ถ้าเธอยินดี ก็ให้ขี่ม้าเร็วไปก่อนก็แล้วกัน" เฉินซานซือไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้

"ตกลง! ท่านเฉิน…งั้นตอนนี้ข้าขอตัวก่อน" หานเฉิงไพูดก็ไอออกมาสองครั้ง

"ตอนนี้ข้าเป็นเหมือนคนตายที่ควรจะตายไปแล้ว ถ้ามีคนเห็นข้าอยู่กับท่าน เกรงว่าจะเกิดเรื่อง”

“ไว้ถ้าข้ามีข่าวอะไร ข้าจะส่งสัญญาณด้วยเสียงนกกาเหว่า…ถึงตอนนั้น ท่านก็ตามเสียงมาหาข้าก็แล้วกัน”

“อ้อ แล้วก็นี่...” เขาหยิบตำราออกมาเล่มหนึ่ง

"วิชาหอกระดับหลอมอวัยวะภายใน?!" เฉินซานซือถือตำราที่ชื่อว่า "วิชาหอกสามผสาน" ไว้ในมือด้วยความตื่นเต้น

"ท่านได้มายังไง? เเล้วข้าฝึกได้เหรอ?"

"ก่อนมาที่ผอหยาง ผู้บัญชาการให้ข้ามา”

“เหมือนมันจะเป็นวิชาหอกที่เขาคิดค้นขึ้นมาใหม่ โดยผสานวิชาหอกสามแบบในกองทัพ…จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ของสำหรับท่านหรอก” หานเฉิงมองไปที่ในเมือง

"จริงๆแล้วข้าควรจะมอบให้คุณชายในเวลาที่เหมาะสม แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้…ให้ท่านน่าจะดีกว่า"

"ซุนปู้ฉี?"

เฉินซานซือเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ทันที

ผู้บัญชาการซุนส่งซุนหลีและน้องชายมาก็เพื่อฝึกฝน เตรียมขัดเกลาอารมณ์ของซุนปู้ฉี แล้วค่อยมอบวิชายุทธ์ขั้นสูงให้

แต่ดูเหมือนว่า...มันจะไม่เป็นเเบบนั้น

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยเห็นซุนปู้ฉีฝึกหอกเลยสักครั้ง แม้แต่ระดับหลอมกระดูกขั้นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ก็ยังไปไม่ถึง

ส่วนธนู ถึงจะฝึกบ่อย แต่ก็ไม่ค่อยมีความก้าวหน้าเลย

"วิชายุทธ์นี่ขอมอบให้เจ้า ตั้งใจฝึกฝนระดับหลอมอวัยวะภายในซะ" หานเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

"ต่อไป เจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้ว…จำไว้ว่า ถ้าได้ยินเสียงนกกาเหว่า ก็จงมาหาข้า!" พูดจบเขาก็ประสานมือคำนับแล้วจากไป

….

"ในที่สุดก็มีอะไรให้ฝึกแล้ว"

เฉินซานซือเคยชินกับการฝึกฝนทุกวัน พอหยุดฝึกก็รู้สึกไม่ค่อยดีมาสักพักแล้ว

เขากลับเข้าเมือง ไปหาซุนหลีและกู้ซินหลันซึ่งพักอยู่บ้านหลังหนึ่งที่ไม่มีเจ้าของแล้ว

เขายืนรออยู่หน้าห้องนอน ไม่ได้เข้าไป

ซุนหลีบาดเจ็บสาหัสเพื่อถ่วงเวลาให้เขา ตอนนี้กู้ซินหลันกำลังช่วยทำแผลให้เธออยู่

จนกระทั่งข้างในเสร็จ เขาจึงเปิดประตูเข้าไป

"พี่ซานซือ!" กู้ซินหลันพุ่งเข้ามากอดเขา

เธอคลำไปทั่วตัวเขา ก่อนจะสังเกตเห็นบาดแผลที่หน้าผาก เป็นแผลที่เกือบจะทำให้หัวของเขาขาดเป็นสองซีก!

"แค่เฉียดๆเอง ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก" เฉินซานซือปลอบเธอสองสามคำ แล้วหันไปมองหญิงสาวชุดแดง

"พี่หญิงซุน ขอบคุณที่ช่วยถ่วงเวลากองทหารม้าให้….ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ผอหยางคงแย่แน่"

"น้องชายนี่ ปากหวานจริงๆ เห็นชัดๆว่าเจ้าจัดการพวกป่าเถื่อนเองทั้งหมด…เเต่กลับพูดเหมือนข้าเป็นคนทำ" ใบหน้าที่ขาวซีดของซุนหลียกยิ้มเล็กน้อย

"ว่าแต่ เจ้าก็น่าจะถึงระดับหลอมกระดูกขั้นสมบูรณ์แล้วสินะ? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าฝึกทั้งดาบทั้งหอก…สงสัยจะไม่มีอะไรให้ฝึกแล้ว"

นี่เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง

นึกย้อนไปตอนที่เธอมาถึงผอหยางใหม่ๆ อีกฝ่ายยังเพิ่งเข้าสู่ระดับหลอมกระดูก…เเต่ตอนนี้กลับสามารถสังหารระดับหลอมอวัยวะภายในได้ด้วยตัวคนเดียว และนำทัพเอาชนะข้าศึกได้

ความเร็วในการพัฒนาของน้องชายเธอคนนี้ ช่างน่าตกตะลึงเหลือเกิน

"พี่หญิงซุน" เฉินซานซือเอ่ยต่อ

"พี่กับซุนปู้ฉี...ออกเดินทางก่อนไหม?"

"ไปก่อน?" ซุนหลีนอนพิงเตียง เอียงคอมองเขา

"น้องชาย เจ้าดูถูกข้าหรือ?"

"พี่หญิงหมายความว่าอย่างไร?"

ซุนหลีไม่พอใจเล็กน้อย แต่เพราะร่างกายอ่อนแอ เสียงของนางจึงเบาลง

"พวกเจ้าจะอยู่ปกป้องชาวบ้าน แต่ให้ข้าไปก่อน…เจ้ามองว่าข้าเป็นผู้หญิงอ่อนเเอ หรือเป็นลูกสาวผู้บัญชาการ ถึงต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษงั้นหรือ?"

"ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น" เฉินซานซือแค่รับปากหานเฉิงว่าจะถามให้

เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมอยู่เเล้ว แต่ดูจากอาการบาดเจ็บตอนนี้ ยังไงคงอยู่ให้อยู่เป็นกองหลังไม่ได้แล้ว

เขาคิดสักครู่ แล้วพูดว่า

"พี่หญิงซุน พี่บาดเจ็บสาหัสแบบนี้…ถ้าอยู่กองหลังต่อก็จะเป็นภาระนะ"

"เจ้ารังเกียจข้าหรือ?!" ซุนหลีโกรธจัด

เเต่พอขยับตัวเล็กน้อยก็โดนแผล จนความเจ็บปวดทำให้เธอล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

"พี่หญิงเข้าใจผิดข้าผิดแล้ว" เฉินซานซืออธิบาย

"เอาแบบนี้ดีกว่า พี่ไม่ต้องไปก่อน เเค่ไปพร้อมกับชาวบ้านก็พอ แบบนี้พี่จะได้ช่วยดูแลซินหลัน และปกป้องชาวบ้านได้ด้วย”

“เเล้วถ้าพี่ไม่ตกลง ข้าจะวางใจให้ซินหลันอยู่ท่ามกลางฝูงชนได้ยังไง?”

“เเละไม่ใช่แค่ซินหลันนะ ยังมีพี่สาวตง แม่ของจูถง และผู้หญิงคนอื่นๆอีก…พวกเขาต้องมีคนดูแล ข้าไม่ไว้ใจใครนอกจากพี่”

หลังจากพูดไปยาวเหยียด…ในที่สุดซุนหลีก็ยอมตอบตกลง

"ขอบคุณพี่หญิงซุน" เฉินซานซือประสานมือคำนับ

"พี่ซานซือ ตามข้ามาหน่อย" กู้ซินหลันพลันดึงเขาออกมาข้างนอก

เดินไปไกลพอสมควร ค่อยถามอย่างระมัดระวัง

"ท่านมียาแก้แผลเป็นบ้างไหม?"

"ยาแก้แผลเป็น?"

"ไม่ใช่ข้า แต่น้องหลี เธอร้องไห้..." กู้ซินหลันพูดอย่างเป็นห่วง

"เธอโดนฟันหลายแผล เเถมแผลลึกจนเห็นถึงกระดูก ยารักษาแผลมีเยอะ แต่เธอร้องไห้ตลอด…ข้าคิดว่าเธอน่าจะไม่ได้พกยาแก้แผลเป็นมา”

“ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง ถ้ามีแผลเป็น ต่อไปจะทำยังไง...”

"ข้ารู้แล้ว" เฉินซานซือพยักหน้า

"ก่อนออกเดินทางข้าจะเอามาให้เจ้า"

ทักษะเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ของเขา ไม่ใช่แค่ปรุงยาเพิ่มพลังเท่านั้น แต่ยังปรุงยารักษาโรคต่างๆได้ด้วย

ยาแก้แผลเป็นไม่ใช่เรื่องยาก ทั้งยาหยกดำและยาหยดน้ำแข็ง ต่างก็มีส่วนผสมที่ใช้ทำยาแก้แผลเป็นได้ทั้งนั้น

เฉินซานซือไม่รอช้า รีบไปที่ร้านขายยาหยุนเหอแล้วซื้อยาจำนวนหนึ่งมา

เขาปรุงยาแก้แผลเป็น รวมถึงยาห้ามเลือดต่างๆ ไว้แจกจ่ายให้กับลูกน้อง

สุดท้าย ก็คือเหล้าเสือเขี้ยวดาบ

เหล้าที่จี้กวงเสียนส่งมาจากเมืองหลวงเพื่อเป็นรางวัล แต่ขนย้ายมาไม่หมด เลยให้เชียนซุนพกติดตัวมาแค่หกไห…เเต่แค่นี้ก็พอใช้แล้ว

เเละเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง

เฉินซานซือถือโอกาสดื่มเหล้าไปครึ่งไห แล้วเริ่มฝึกฝนวิชาหอกตามที่จำได้

วิชาหอกสามผสาน!

วิชาหอกอสรพิษเหิน, วิชาหอกพญางูพิโรธ, วิชาหอกงูทองอมตะ

ท่าพื้นฐานและกระบวนท่าของวิชาหอกทั้งสามแบบถูกผสานเข้าด้วยกันอย่างลงตัว

แม้แต่พลังปราณเเละเลือด ก็ยังมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

วิชาหอกนี้ ทั้งรุกและรับ ล้วนครบเครื่องไร้ที่ติ!

ชื่อของวิชานี้ดูเหมือนตั้งขึ้นแบบลวกๆ ฟังดูเหมือนวิชาหอกที่สงบและหนักแน่น…แต่จริงๆ แล้ว เฉินซานซือสัมผัสได้ถึง "ความบ้าคลั่ง" จากตัวอักษรและภาพประกอบ

แทนที่จะเรียกว่า "วิชาหอกสามผสาน" น่าจะเรียกว่า "วิชาหอกโลหิตคลั่ง" มากกว่า

ถึงวิชาจะยอดเยี่ยมมาก…แต่ในทางกลับกัน ความยากในการฝึกฝนก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ท่าพื้นฐานและกระบวนท่ามีความซับซ้อนกว่าเดิมหลายเท่า ไม่สิ…หลายสิบเท่าเลยทีเดียว

ถ้าเป็นคนทั่วไป แค่จำให้ได้ก็คงยากแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่ต้องรอให้ซุนปู้ฉีเปลี่ยนนิสัยก่อนเเล้วค่อยมอบให้…ไม่งั้น ยังไงก็คงเสียเปล่าอยู่ดี

….

และสำหรับการฝึกในระดับหลอมอวัยวะภายใน

ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงขั้นสมบูรณ์ จะแบ่งเป็น เคลื่อนย้ายโลหิต, หลอมอวัยวะภายใน, เผาไหม้หัวใจ, และระเบิดโลหิต

เคลื่อนย้ายโลหิตไม่เหมือนกับฝึกโลหิต

ฝึกโลหิตคือการเปลี่ยนแปลงโลหิต ส่วนเคลื่อนย้ายโลหิตคือการใช้พลังปราณและเลือดไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ทันที่เริ่มฝึก เฉินซานซือก็ได้สัมผัสกับคำว่า "โดนหลอม" ได้อย่างแท้จริง

การเร่งการไหลเวียนของโลหิตในร่างกาย พร้อมกับหลอมหลอมอวัยวะภายใน มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดทรมาน ราวกับถูกไฟเผา

เหล้าเสือเขี้ยวดาบที่รุนแรง บวกกับท่าพื้นฐานและกระบวนท่าที่ซับซ้อน ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในเตาหลอมจนเหงื่อไหลท่วมตัว…อวัยวะภายใน เส้นเลือด กระดูก และเส้นเอ็น ราวกับจะละลาย

แต่ด้วยพลังกายหลายอย่าง เขาจึงสามารถอดทนจนฝึกวิชาหอกได้อย่างคล่องแคล่วภายในเวลาแค่ครึ่งวัน

….

[วรยุทธ: วิชาหอกสามผสาน (ยังไม่เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 5/100]

[ผลของวิชา: พลังเลือดช้างมังกร, เส้นเอ็นเก้ามังกร, กายาวัชรทองคำ]

...

"วิชาหอกอะไรของเจ้าน่ะ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลน!"

"ข้าอยากเรียนบ้าง!" ซุนปู้ฉีที่แอบดูมานาน เผลอตะโกนออกมา

"ก็มาเรียนเลยสิ" เฉินซานซือรู้ว่าอีกฝ่ายมาแอบดูนานแล้ว

แต่มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะนี่ก็เป็นของซุนปู้ฉีอยู่แล้ว

"วิชาหอกระดับหลอมอวัยวะภายใน? ช่างเถอะ ไม่เรียนแล้ว!" ซุนปู้ฉีเปิดดูไม่กี่หน้าก็ยอมแพ้

แต่ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกแปลกๆ

"เจ้าได้มายังไง? คิดขึ้นมาเองหรือ? ไม่สิ พ่อข้า…พ่อข้ามาที่นี่เหรอ?"

"เปล่า"

หลังจากพูดจบ เฉินซานซือก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาเดินไปที่ประตูเมืองด้านตะวันตกเพื่อตรวจความเรียบร้อย

…..

และทันทีที่มาถึง

"ท่านเฉิน"

หลิวจินไคว่ จ้าวคัง และคนอื่นๆ ถึงแม้จะมีตำแหน่งเท่ากัน แต่ก็อดเรียกเขาว่า "ท่านเฉิน" ไม่ได้

"คนที่ใช้อาวุธได้ แล้วเต็มใจอยู่เป็นกองหลัง มีทั้งหมดหนึ่งพันห้าร้อยคน ในจำนวนนี้เป็นทหารราบหนึ่งพันสองร้อยนาย ทหารม้า ที่สามารถตั้งขบวนรถได้สามร้อยนาย…นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านที่แข็งแรงอีกห้าร้อยคน รวมเป็นสองพันคน”

“ส่วนชาวบ้านธรรมดา จากการประมาณคร่าวๆ มีสี่หมื่นกว่าคน ทุกคนเต็มใจจะไปด้วย…แล้วเมื่อคืนเราได้อาวุธ เสบียง และม้ามาเกือบพันตัว ควรจะขนไปให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ไหม?”

"พยายามเอาไปให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะม้า" เฉินซานซือสั่งการ

"ถึงเราไม่มีเวลาฝึกขบวนทัพ แต่ถ้าทุกคนขี่ม้าได้ ก็น่าจะมีประโยชน์มากขึ้น”

“เอาล่ะ ประกาศคำสั่งออกไป…อีกครึ่งชั่วยาม จะออกเดินทางเเล้ว”

"รับทราบ!" ทุกคนรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไป

….

หลังจากนั้นไม่นาน

หน้าประตูเมืองด้านตะวันตก ได้มีทหารนำทางอยู่ข้างหน้า ตามมาด้วยชาวบ้านจำนวนมาก มุ่งหน้าออกเดินทางไปในดินแดนอันกว้างใหญ่

ตลอดเส้นทาง อันตรายที่สุดคือการถูกไล่ล่า

ส่วนเรื่องอาหาร กลับไม่ต้องกังวลมาก

เสบียงในเมืองผอหยางและค่ายทหาร…แค่เสบียงแห้งก็กินได้นานมากแล้ว

ช่างน่าขันจริงๆ ชาวบ้านที่น่าจะอดตายในฤดูหนาวนี้ กลับได้ใส่เสื้อผ้าหนาๆ และกินอิ่มท้องในวันที่ต้องละทิ้งเมือง

"ออกเดินทาง!" เฉินซานซือนั่งอยู่บนหลังม้า ออกคำสั่งเสียงดัง

กองกำลังสองพันนายที่เป็นกองหลัง เริ่มเคลื่อนพล

เฉินซานซือมองกลับไปที่เมืองผอหยางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะขี่ม้าตามกองทัพไป

………………………..