บทที่ 90 : วิชาดาบเตียนชาง

บทที่ 90 : วิชาดาบเตียนชาง

เฉินซานซือชักดาบออกมา แล้วกรีดเบาๆที่แขน

เขารู้สึกเจ็บแปลบๆ เเละทันใดนั้น​มันก็มีรอยสีขาวปรากฏขึ้น แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

นี่เป็นดาบเจิ้นเยว่แท้ๆ

ถ้าเป็นดาบธรรมดา คงฟันไม่เข้าแน่

“แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งตลอดเวลา ต้องให้พลังปราณเเละเลือดไหลเวียนถึงจะทำให้หนังเหนียว​ได้”

เฉินซานซือทดลองอยู่หลายครั้ง

ในสถานการณ์ปกติ ถ้าไม่โคจรพลัง​ปราณ​เเละ​เลือด…ผิวหนังของเขาก็ยังคงเหนียวกว่าคนทั่วไป แต่ก็ไม่ได้เหนือมนุษย์อะไรขนาดนั้น

“ถ้าฝึกถึงขั้นสูงสุด ก็คงจะพัฒนา​เป็นถึงกายาวัชรทองคำ!”

“แต่ตอนนี้ ยาหมดอีกแล้ว!” เฉินซานซือถอนหายใจ

สุราเสือเขี้ยวดาบที่กระทรวงกลาโหมส่งมาเป็นรางวัล เซียงถิงชุนยกให้เขาไปสองไห แต่นั่นเป็นยาสำหรับระดับหลอมกระดูกขั้นสมบูรณ์

ในตำราแพทย์บอกว่า ถ้าดื่มก่อนถึงเวลา จะไม่ได้ผล แถมยังเป็นโทษอีก…เขาจึงยังใช้ไม่ได้ในตอนนี้

“หึๆ…ไปขอยืมที่สำนักยุทธดีกว่า!”

….

หลังจากเฉินซานซือลงจากเขา ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว

ตอนนี้เขากำลังตรงไปยังจวนตระกูลเหลียงของสำนักเทียนหยวน

เริ่มจากที่นี่ก่อนแล้วกัน

ถ้าหาไม่ได้ ค่อยไปที่ตระกูลพานแห่งสำนักหยุนเหอ และตระกูลจ้าว

ถึงแม้ร้านขายยาของสำนักเทียนหยวนจะไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าที่บ้านจะไม่มีของดีเก็บไว้

เฉินซานซือลอบผ่านคนรับใช้และศิษย์ที่กำลังลาดตระเวนตอนกลางคืน กระโดดขึ้นไปบนหลังคาอย่างคล่องแคล่ว

ภายใต้ผลของ [เท้าเบาเหมือนขนนก] มันจึงไม่มีเสียงดังเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม วันนี้เขาไม่ได้ซ่อนแม้กระทั่งหอก ยังคงแบกมันไว้บนหลังอยู่เลย

หอก ธนู ดาบเจิ้นเยว่ เรียกว่าพกมาครบทุกอย่าง

ไม่ใช่เเค่ไม่กลัวถูกจับได้

เพียงแต่…ขอให้ตระกูลเหลียงภาวนาอย่าให้ใครมาเจอเขาเข้าล่ะ

ไม่งั้นเมืองผอหยางคงมีคดีฆ่าล้างตระกูลเพิ่มอีกคดี

หึๆ…ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ตอนที่เริ่มฝึกวิชาใหม่ๆ เจอคนของสำนักยุทธ เขายังต้องอดทนอดกลั้น

แต่ตอนนี้ แค่ขยับนิ้วเกี่ยวสายธนู เขาก็สามารถจัดการคนพวกนั้นได้อย่างง่ายดายแล้ว

แค่ยืมยามาใช้หน่อยเดียว…หวังว่าพวกตระกูลเหลียงจะรู้จักคิด

….

ไม่นานเฉินซานซือก็เจอห้องเก็บยา

คนที่เฝ้าอยู่กำลังหลับคาโต๊ะ นับว่าการนอนของเขาได้ช่วยชีวิตคนในตระกูลเหลียงไว้ได้หลายสิบคน

เขาเปิดหน้าต่างเข้าไปในห้องเก็บยา หยิบกระสอบมาใส่ยา…ไม่นานกระสอบก็เต็ม

“มีโสมดำจริงๆ แถมยังมีเยอะมากด้วย พอใช้ได้อีกนานเลย”

จากนั้นเฉินซานซือก็เจอกล่องสวยๆวางแยกไว้ในมุมห้อง พอเปิดออกดูก็เจอโสมกับเห็ดหลินจือ แถมยังมียาแก้พิษหายากอีกหลายชนิด

ไม่ว่าจะใช้ได้หรือไม่ได้ เขาก็เก็บไปทั้งหมด

….

ณ เวลานี้ในจวนตระกูลเหลียงที่เงียบสงบ

มีเพียงห้องหนังสือห้องเดียวที่ยังมีแสงเทียน

เฉินซานซือครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วก็ตัดสินใจเดินไปตามชายคา เเอบแง้มประตูดูข้างใน

ในห้อง ที่โต๊ะเขียนหนังสือมีชายวัยกลางคนผมหงอกขาวนั่งอยู่

มันมีหนังสือวางระเกะระกะเต็มโต๊ะ ในมือถือพัด เเล้วมองไปรอบๆอย่างเหม่อลอย

“นี่มันพัดของเหลียงจ่านนี่”

“ไอ้แก่…คิดถึงลูกชายหรือไง”

เฉินซานซือลังเลว่าจะส่งพวกเขาทั้งครอบครัวไปอยู่ด้วยกันดีไหม (โหดจาด)

…..

“ไอ้ขยะ!”

ทันใดนั้นเอง เสียงด่าทอแหลมสูงก็ดังขึ้น

หญิงวัยกลางคนที่ดูเหนื่อยล้าวิ่งออกมาจากห้องนอน ตรงมาที่ห้องหนังสืออย่างรวดเร็ว

“ไอ้ขยะหมาแก่!  เเกมานั่งทำเป็นเศร้าโศกเสียใจอยู่แบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไร! ถ้าเจ้ารักลูกชายจริงๆ ทำไมไม่ไปแก้แค้นให้มัน!”

“ข้าก็อยากแก้แค้น!” เหลียงเซิงจื๋อพูดอย่างแค้นเคือง

“แต่เซียงถิงชุนมันระดับหลอมอวัยวะภายใน…ข้าจะไปสู้มันได้ยังไง!”

“แถมเรายังไม่มีหลักฐานอีก ยังไงมันไม่มีทางยอมรับแน่!”

เซียงถิงชุน?

เฉินซานซือรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ที่แท้ท่านผู้พันก็รับเคราะห์แทนเขาอยู่นี่เอง

“แล้วไง!” หญิงวัยกลางคนตะโกนเสียงดัง

“เจ้าก็ไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นสิ!”

“เซียงถิงชุนมันจะเก่งที่สุดในโลกหรือไง!?  ข้างกายท่านผู้ตรวจการ ข้างกายท่านนายอำเภอก็มีระดับหลอมอวัยวะภายในไม่ใช่หรือไง! เจ้าก็ไปขอร้องให้พวกเขาช่วยสิ!”

“ไม่มีใครช่วยข้าหรอก” เสียงของเหลียงเซิงจื๋อเหมือนจะร้องไห้

“จี้กวงเสียนกับเซียงถิงชุนมันพวกเดียวกัน จะมาช่วยข้าฆ่าเซียงถิงชุนได้ยังไง?”

“เเล้วต่อให้ขายบ้านขายช่อง ก็ไม่มีปัญญาจ้างคนมาฆ่ามันหรอก!”

“แล้วท่านผู้ตรวจการล่ะ?!” หญิงวัยกลางคนลดเสียงลง

“ช่วงนี้ท่านผู้ตรวจการเรียกพวกเจ้าไปพบหลายครั้งไม่ใช่หรือไง?  ขอให้เขาช่วยไม่ได้หรือ?”

“ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่!”

“ท่านผู้ตรวจการเซวี่ยคนใหม่ได้ยินว่าเป็นคนของคณะเสนาบดี แม้แต่ของกำนัลของพวกเราก็ยังไม่ค่อยรับ”

“เเล้วคนเย่อหยิ่งมากเเบบนั้น จะมาช่วยฆ่าคนให้พวกเราได้ยังไง? แถมช่วงนี้ที่เขาเรียกพวกเราไปพบ ก็เพื่อถามเรื่องสมบัติเซียนต่างหาก!”

“ถ้าอยากให้เขาช่วย เว้นแต่…”

ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะเข้าใจความหมายของภรรยา

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ การซ่อนสมบัติเซียนเป็นความผิดร้ายแรงถึงประหารเก้าชั่วโคตร… ถ้าทำแบบนั้น ถึงจะแก้แค้นให้จ่านเอ๋อร์ได้… แต่อาณาจักรร้อยปีของตระกูลเหลียงก็จะพังทลายทันที!”

“อาณาจักร?” หญิงวัยกลางคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“เหลียงเซิงจื๋อ ลูกชายเจ้าก็ตายไปแล้ว เเล้วเจ้าจะเก็บอาณาจักรไว้ให้ใคร?  อีกอย่าง อีกไม่นานพวกทหารป่าเถื่อนก็จะบุกมาแล้ว…เจ้าคิดว่าจะหลบอยู่ที่บ้านได้หรือ?  เซียงถิงชุนมันจะไม่เกณฑ์เจ้าไปรบหรือไง?!”

“ฮึ่ม…เจ้าจะลงมือหรือไม่” หญิงวัยกลางคนพูดพลางเอาปิ่นปักผมจ่อที่คอตัวเอง

“นั่นเจ้าจะทำอะไร?!” เหลียงเซิงจื๋อลุกขึ้นอย่างร้อนรน

“ถ้าเจ้ามันขี้ขลาดตาขาว ข้าก็จะไปหาจ่านเอ๋อร์เอง!”

“อ๊า…” เหลียงเซิงจื๋อตะโกนอย่างบ้าคลั่ง แล้วคว่ำโต๊ะ

“พวกเจ้าบีบข้ากันหมด งั้นก็ตายไปด้วยกันหมดนี่แหละ…เซียงถิงชุน! ข้าจะตายไปพร้อมกับเจ้า!”

….

ช่างเป็นภาพความรักระหว่างพ่อลูกที่แสนซาบซึ้ง!

หึๆ….ซาบซึ้งงั้นหรือ?

เฉินซานซือหัวเราะเยาะ

ตอนที่พวกมันจับชาวบ้านมาทดลองยา ทำไมไม่คิดบ้างว่าคนอื่นก็มีครอบครัว

ต่อให้ฆ่าพวกมันทั้งตระกูล ก็ไม่สมควรได้รับความเห็นใจแม้แต่น้อย…ถือว่ากำจัดภัยให้ชาวบ้านด้วยซ้ำ

แต่ในเมื่อพวกมันโยนความผิดให้เซียงถิงชุน แถมยังเกี่ยวข้องกับสมบัติเซียนอีก เขาจึงลงมือฆ่ามั่วไม่ได้ เดี๋ยวมันจะยุ่งยากซะเปล่าๆ

“เเต่ท่านผู้ตรวจการกำลังตามหาสมบัติเซียนจริงๆ แถมข้างกายยังมีระดับหลอมอวัยวะภายในอีกด้วย!”

“ดูเหมือนตระกูลเหลียงกำลังจะไปฟ้องท่านผู้ตรวจการแล้ว”

“ท่านผู้พันเซียง เอาตัวให้รอดนะ”

เฉินซานซือไม่รอช้า กระโดดออกไป ทิ้งจวนตระกูลเหลียงไว้เบื้องหลัง แล้วหายไปในความมืด

…..

“อะไรนะ”

“เจ้าอยากฝึกดาบ?” หวังจื๋อที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่เงยหน้าขึ้นมอง เเล้วถามด้วยความสงสัย

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจ” เฉินซานซือพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เขาเคยไปถามซุนหลีกับซุนปู้ฉีแล้ว เเต่พวกเขาไม่มีใครฝึกดาบเลย…จึงได้แต่มาหาหวังจื๋อ

หวังจื๋อนึกอยู่ครู่หนึ่ง เเล้วตอบว่า

“ข้ามีวิชาดาบอยู่​บ้าง…ตามข้ามา”

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซานซือได้มาบ้านของหวังจื๋อ ภายในบ้านของเขาดูเรียบง่ายเกินคาด

ลานบ้านไม่มีคนดูแล ห้องต่างๆก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ มีเพียงห้องนอนที่มีเตียงกับหีบใบหนึ่งที่ล็อกไว้อยู่

หวังจื๋อเปิดหีบ เอาตำราวิทยายุทธออกมาหลายเล่ม…แล้วหยิบตำราดาบหลายเล่มโยนมาให้เฉินซานซืออย่างไม่ใยดี

“ดูเอา อยากฝึกเล่มไหนก็เลือกเอาเลย…ข้าไม่มีอะไรมาก นอกจากตำราวิทยายุทธ”

“ตอนที่ข้าโดนไล่ออกมา พวกนั้นยึดตำราวิทยายุทธระดับหลอมอวัยวะภายในขึ้นไปไปหมด ส่วนตำราขั้นต่ำกว่านั้น ข้าเก็บไว้ทั้งหมด”

“ในบรรดาตำราพวกนี้ ที่ดีที่สุดก็น่าจะเป็นวิชา ‘ดาบเตียนชาง’...มันเป็นวิชาเดียวกับที่ท่านอาจารย์ใช้”

“ท่าน​ผู้​บัญชาการ​ซุน?”

“ไม่ใช่ว่าท่านใช้หอกหรอกเหรอ?” เฉินซานซือถามอย่าง​สงสัย​

“ท่านใช้ดาบด้วย ตอนที่ท่านยังไม่ทะลวงเป็นเทพยุทธ​ ท่านฝึกวิชาสารพัดอย่าง” หวังจื๋อลูบคาง

“วิชา ‘ดาบเตียนชาง’ เป็นวิชาลับของสำนักชางซาน หนึ่งในแปดสำนักใหญ่เมื่อร้อยกว่าปีก่อน”

“เเต่หลังจากที่สำนักชางซานก่อกบฏและถูกทำลาย วิชานี้ก็ตกไปอยู่ในมือของราชสำนัก…ในเมื่อท่านอาจารย์ยังฝึกวิชานี้ แสดงว่าต้องเป็นวิชาที่ดีแน่”

“แต่มันก็น่าจะฝึกยากมาก…ถ้าจะฝึกมัน มันอาจจะกระทบกับการฝึกหอกของเจ้าได้นะ”

“สำหรับ​เรื่องนั้น…ข้าอยากรู้มากกว่าว่าการฝึกอาวุธหลายชนิดมันมีประโยชน์ยังไง” เฉินซานซือพูดถึงข้อสงสัยในใจ

หนึ่งในประโยชน์ของวิทยายุทธ คือการทำให้ร่างกายทะลวงขีดจำกัด

แต่เมื่อร่างกายแข็งแกร่งขึ้นตามระดับพลังแล้ว การฝึกอาวุธชนิดใหม่จะช่วยอะไรได้อีก?

ร่างกายคงจะไม่แข็งแกร่งขึ้นมากหรอก…ไม่งั้นก็คงเป็นที่รู้กันไปนานแล้ว

“ก่อนถึงขั้นเปลี่ยนพลัง การฝึกอาวุธหลายชนิดจะทำให้พลังปราณเเละเลือดแข็งแกร่งขึ้น…เเละหลังจากถึงขั้นเปลี่ยนพลังแล้ว จะทำให้พลังภายในแข็งแกร่งขึ้น นอกนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก” หวังจื๋อเปลี่ยนยาที่แผลพลางอธิบายอย่างใจเย็น

“ดังนั้น ปกติแล้วคนที่หมดหวังจะทะลวงขั้น มักจะหาวิชาต่างๆมาฝึก เพื่อเพิ่มพลังต่อสู้ เพราะสุดท้ายแล้ว การต่อสู้ระหว่างคนที่มีระดับพลังเท่ากัน ก็มักจะขึ้นอยู่กับว่าใครมีพลังปราณและเลือดกับพลังภายในมากกว่ากัน”

“ตอนนี้ระดับพลังของเจ้ายังก้าวหน้าได้อีกเยอะ ตอนนี้ฝึกวิชาเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่หรอก”

“เเละต่อให้ฝึกสำเร็จ ในการต่อสู้จริงก็ใช้สองวิชาพร้อมกันไม่ได้ สมองคนเรามีแค่หนึ่ง จะควบคุมสองอย่างพร้อมกันได้ยังไง”

“อย่างมากก็แค่ใช้อาวุธยาวกับอาวุธสั้นคู่กัน เพื่อป้องกันตอนที่ศัตรูเข้ามาประชิดตัว…เจ้าก็น่าจะคิดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม?”

“ก็ใช่ขอรับ” เฉินซานซือไม่ได้ปฏิเสธ

แต่ในใจเขาก็นำข้อมูลที่ได้มาเชื่อมโยงกัน

คนที่หมดหวังจะทะลวงขั้น…นั่นคงรวมถึงท่านผู้บัญชาการ​ซุนในอดีตด้วย

จนกระทั่งปีที่สิบห้าของรัชศักราช​หลงชิ่ง ท่านผู้บัญชาการ​ซุนถึงทะลวงไปเป็นเทพยุทธ​ขั้นสูงสุด

การที่ท่านฝึกดาบ มันเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า?

แน่นอนว่าตอนนี้เป็นแค่การคาดเดา

เทพยุทธ​ยังอีกไกลจากเขามาก

ลองฝึกดาบดูก่อน…แล้วค่อยว่ากัน

“ข้าเอาเล่มนี้แหละ!” เฉินซานซือเลือกรับตำรา ‘ดาบเตียนชาง’ มาในที่สุด​

“ตามใจเจ้า”

“ถ้ามีพื้นฐานระดับพลังอยู่แล้ว การฝึกวิชาอื่นๆจะเร็วกว่ามาก…แต่จะเร็วขนาดไหน ก็ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์และความสามารถของเจ้าแล้ว”

“ขอบคุณมากนายร้อย​หวัง!” เฉินซานซือโค้งคำนับ​

จากนั้น​ เขาก็ไม่รอช้าเริ่มฝึกดาบทันที

วิธีการหายใจเฮ่าหลานเป็นวิชาพื้นฐานที่ใช้ได้กับทุกวิชา

สิ่งที่ต้องฝึกเพิ่มคือท่าพื้นฐานและกระบวนท่าเท่านั้น​

ยังจำได้ว่าตอนฝึกวิชาครั้งแรก แค่ฝึกท่าพื้นฐานกับกระบวนท่าให้คล่อง ก็ใช้เวลาเกือบสิบวัน

แต่ตอนนี้เมื่อเริ่มฝึกดาบ

เขากลับใช้เวลาแค่ครึ่งวันเท่านั้น​!

[วิชา: ดาบเตียนชาง (ยังไม่เริ่มฝึก)]

[ความคืบหน้า: 0/50]

[ผลลัพธ์​: ยังไม่มี]

…..

แค่ห้าสิบก็เริ่มฝึกได้แล้ว?

เฉินซานซือลองฝึกดู…ปรากฏว่ามันเร็วกว่าที่คิด

ทุกครั้งที่ฝึกกระบวนท่าครบหนึ่งรอบ ความเชี่ยวชาญก็จะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยความเร็วขนาดนี้ แค่หนึ่งวัน…ก็คงฝึกวิชาถึงระดับ​เริ่มต้น​ได้แล้ว

“ดาบดีจริงๆ!” เฉินซานซือถือดาบเจิ้นเยว่เเล้วเพ่งมองด้วยความชอบใจอีกครั้ง

ดาบบรรพบุรุษแบบนี้ ไม่สามารถประเมินค่าเป็นเงินได้…มันเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแท้จริง

“ได้ยินว่าองค์ชายเก้าถูกส่งตัวไปเมืองหลวงแล้ว” หวังจื๋อกล่าวสิ่งที่ได้​ยินมา

นี่เป็นเรื่องดี

ถ้าองค์ชายเก้าอยู่ที่ผอหยาง

ชนเผ่าป่าเถื่อนจะต้องส่งกำลังเสริมมาอีกแน่ แถมยังต้องส่งแม่ทัพระดับสูงมาด้วย…ถ้าเป็น​แบบ​นั้น เซียงถิงชุนคงรับมือไม่ไหว

แต่ตอนนี้องค์ชายเก้าถูกส่งตัวไปแล้ว

ถ้าตระกูลหยูเหวินอยากได้คนคืน ก็ต้องไปขอจากฮ่องเต้

เเต่แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าผอหยางจะปลอดภัย ตรงกันข้าม มันยังคงเต็มไปด้วยอันตราย

ตอนนี้ชนเผ่าซีเหอมีทหารอย่างน้อยห้าพันนาย และอาจจะมากกว่านั้นก็ได้

สำหรับกองทัพพันนายของเมืองผอหยาง

ถึงจะเป็นฝ่ายตั้งรับ ก็ยังคงกดดันไม่น้อย

ตอนนี้​ ทั้งในและนอกกำแพงเมืองได้เริ่มสร้างป้อมปราการเเล้ว

สงครามครั้งใหญ่ กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า​

………………….