บทที่ 91 : ความเชี่ยวชาญดาบขั้นสูง!

บทที่ 91 : ความเชี่ยวชาญดาบขั้นสูง!

ทั้งในและนอกเมืองผอหยาง ต่างเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมสำหรับสงคราม

ณ เวลานี้​ไม่ใช่แค่ทหารเท่านั้นที่ยุ่งจนหัวหมุน…ชาวบ้านทั่วไปก็หนีไม่พ้นการเกณฑ์มาใช้แรงงาน

กำแพงเมืองชายแดนที่สร้างมานานเกือบสองร้อยปี จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาในทุกๆ ปี

ตอนนี้สงครามกำลังจะเริ่มขึ้น จึงต้องเสริมความแข็งแกร่งให้กับจุดอ่อนต่างๆเป็นการใหญ่

กำแพงเมืองยาวสองร้อยลี้…แค่กำลังคนของกองพันย่อมไม่เพียงพอ จึงต้องพึ่งพาชาวบ้านมาช่วย

"ลุงไล่จื่อ กินข้าวก่อนเถอะ"

เฉินซานซือถูกส่งตัวไปควบคุมงาน พร้อมกับนำข้าวที่หวังลี่เตรียมไว้ไปแจกจ่ายให้ชาวบ้าน

การเกณฑ์แรงงานชั่วคราวแบบนี้ แม้แต่ข้าวก็ยังไม่จัดหาให้

เเต่ชาวบ้านไม่ทำก็ไม่ได้…ไม่เช่นนั้น หากชนเผ่าป่าเถื่อนตีเมืองแตก ก็คงไม่มีใครรอดชีวิตอยู่​ดี

"ซาลาเปาไร้นึ่งนี่มันหอมจริงๆนะ เจ้าหนูซานซือ เจ้าได้เป็นขุนนางแล้ว ช่วงนี้คงโกงกินไปไม่น้อยเลยสิ!" ไล่จื่อรับซาลาเปามากัดโดยไม่พูดจาขอบคุณสักคำ

"บังอาจ!" หวังลี่โพล่งขึ้นอย่างเดือดดาล

"เจ้านี่ ท่านนายร้อยอุตส่า​มีน้ำใจขอเสบียงจากกองพันมาให้พวกเจ้ากิน…เจ้ายังกล้าพูดเเบบนี้​อีกหรือ?!"

"ปากหมาพ่นแต่ไฟ!" ชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างพากันต่อว่า

"ไล่จื่อ เจ้าไปตายซะเถอะ!"

"ใช่ ออกไปนอกเมืองแล้วไปตายด้วยน้ำมือของพวกป่าเถื่อนเถอะ ถึงจะสมกับที่เจ้าเกิดมา!"

"..."

…

เเน่นอนว่า เฉินซานซือไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้น

เขาให้หวังลี่คอยดูแลอยู่ที่นี่ ส่วนตัวเองก็ไปจัดการธุระอื่นต่อ

เสบียงอาหาร เขาเป็นคนขอให้เซียงถิงชุนจัดสรรมาจากคลัง

การรบแบบตั้งรับ หากไม่ได้รับความร่วมมือจากชาวบ้าน ความยากลำบากก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

หวังจะให้ม้าวิ่ง…แต่ไม่ให้มันกินหญ้าได้ยังไง?

เสบียงอาหารในกองพันมีเพียงพอสำหรับหกเดือน แบ่งให้ชาวบ้านเล็กน้อยก็คงไม่เป็นไรหรอก

อีก​อย่าง​ ในยุ้งฉางของเหล่าเศรษฐีและสำนักยุทธ มีเสบียงอาหารกักตุนไว้มากมาย…พวกเขา​รอแค่จะขึ้นราคาขายในฤดูหนาวเท่านั้น

ถ้าไม่พอจริงๆ…ก็ไปปล้นเอาจากสำนักยุทธก็ได้

….

เมื่อกลับมาที่ค่ายทหาร

เฉินซานซือเริ่มฝึกวิชาหอกเป็นเวลาสองชั่วยามโดยอาศัยสรรพคุณทางยาของหลิงเหอ จากนั้นก็เริ่มฝึกดาบ

วิชาดาบเตียนชาง แบ่งออกเป็นสามส่วน

ส่วนที่อยู่ในมือเขานี้ สามารถฝึกฝนจนถึงระดับหลอมอวัยวะภายในได้

มันมีทั้งหมดสิบสามกระบวนท่า แต่ละกระบวนท่ามีมากถึงเจ็ดสิบสองรูปแบบ เเต่ไม่มีลักษณะเด่นที่ชัดเจน

หากจะให้พูดถึงลักษณะเด่น ก็คือเน้นการสังหาร ทุกท่วงท่าล้วนมีไว้เพื่อฆ่าผู้คน

ทันใดนั้น​ ดาบเจิ้นเยว่ในมือของเฉินซานซือสั่นสะเทือน

บางครั้งก็รวดเร็วเหมือนพายุฝน บางครั้งก็เชื่องช้าเหมือนเมฆลอย แต่ละคมดาบล้วนแฝงไว้ด้วยพลังที่แปรปรวน เเละยิ่งใหญ่ตระการตา

[วิชา: ดาบเตียนชาง (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 0/50]

[ผลลัพธ์: การใช้สองมือพร้อมกัน, ความเชี่ยวชาญดาบขั้นสูง]

[การใช้สองมือพร้อมกัน: ควบคุมสองสิ่งพร้อมกัน ใช้สองอาวุธเสริมจุดแข็ง-ปิดจุดอ่อน]

[ความเชี่ยวชาญดาบขั้นสูง: ต่ำกว่าระดับเปลี่ยนพลัง การฝึกวิชาดาบจะฝึกได้อย่างรวดเร็วและไร้อุปสรรค]

…..

หลังจากวิชา​ดาบถึงระดับเริ่มต้น, เเถบความเชี่ยวชาญก็ยังคงอยู่ที่ห้าสิบ

นั่นหมายความว่า ตราบใดที่ไม่เกินระดับพลังของตัวเอง การทะลวงขั้นก็ง่ายเหมือนการกินข้าวและดื่มน้ำ

ด้วยเหตุนี้ ความกังวลของหวังจื๋อที่ว่าจะกระทบต่อการฝึกหอกก็หมดไป

ที่สำคัญกว่านั้น

นั่นคือความสามารถ​ใน(การใช้สองมือพร้อมกัน)​

คนปกติจะไม่สามารถควบคุมสองสิ่งพร้อมกันได้

เเละการที่เฉินซานซือเลือกจะฝึกอาวุธสั้นอีกอย่าง ก็เพื่อรับมือกับสถานการณ์พิเศษ เพื่อให้สามารถ​รับมือกับศัตรูที่เข้ามาประชิดตัวได้บ้าง…ดีกว่าต้องต่อสู้มือเปล่า

แต่ถ้าสามารถใช้สองวิชาพร้อมกันได้ แบบ​นี้…มันก็จะเกิดผลลัพธ์​การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!

บางครั้ง หนึ่งบวกหนึ่งมีค่ามากกว่าสอง!

หอกในฐานะราชาแห่งอาวุธ เเต่มันมีข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือขนาดที่ยาวเกินไป ถึงแม้ว่าวิชาหอกของเขาจะอยู่ในระดับสูงส่ง และยังไม่เคยมีใครเข้ามาประชิดตัวได้สำเร็จ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวันเกิดขึ้น

การที่สามารถใช้ดาบและหอกพร้อมกันได้ จะช่วยชดเชยข้อบกพร่องนี้ได้อย่างสมบูรณ์

หลังจาก​คิดได้เช่นนี้…เฉินซานซือก็ลองฝึกฝนทันที

ดาบเจิ้นเยว่และหอกใบหญ้าในมือของเขา เหมือนถูกควบคุมโดยคนสองคนที่เข้าขากันอย่างมาก

โดยเฉพาะดาบเจิ้นเยว่

แม้จะถือดาบด้วยมือซ้าย เขาก็ไม่รู้สึกอึดอัดหรือเเปลกใหม่​เลย…กลับกัน มันรู้สึกถนัดมืออย่างมาก!

เฉินซานซือถือหอกด้วยมือขวาและดาบด้วยมือซ้าย

เพียงสองวันสองคืน

เขาก็ฝึกดาบจนถึงระดับหลอมเลือดขั้นสูงสุด…พลังปราณและเลือดในร่างกายแข็งแกร่งขึ้น และการฝึกหอกก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย​

….

"นายร้อยเฉิน"

ทันใดนั้น​ จ้าวคังก็เดินมาหาเขา

"โปรดไปที่เต็นท์ใหญ่ ผู้พันเซียงมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทุกคนทราบ"

ภายในเต็นท์กลางกองทัพ

ตอนนี้​ นายร้อยทุกนายมาพร้อมหน้ากันเเล้ว

นอกจากนั้น ยังมีผู้ตรวจ​การเซวี่ย นายอำเภอ​จี้ รวมถึงซุนหลีและซุนปู้ฉีด้วย

เมื่อคนมาครบ…เซียงถิงชุนก็มองไปที่เฟิงหยง เป็นสัญญาณว่าให้เริ่มได้

"ขอรับ!"

เฟิงหยงชี้ไปที่จุดที่อยู่ห่างจากกำแพงเมืองไปทางทิศเหนือยี่สิบลี้บนแผนที่ทราย แล้วกล่าวว่า

"เมื่อสองวันก่อน ข้าได้รับคำสั่งให้ออกไปนอกเมืองเพื่อสอดแนมรอบใหม่ พบว่าชนเผ่าป่าเถื่อนเริ่มตั้งค่ายพักที่นี่ และได้รับข้อมูลที่แน่ชัดว่าอย่างช้าที่สุดภายในห้าวัน พวกมันจะเริ่มบุกโจมตีผอหยาง”

"กำลังพลทั้งหมดประมาณหกพันนาย ทหารม้าเร็วสองพันนาย ทหารม้าหนักห้าร้อยนาย”

"ระดับหลอมอวัยวะภายในเพิ่มเป็นสองคน ระดับหลอมกระดูกเพิ่มเป็นสิบคน ระดับหลอมเลือดขั้นสูงสุดจำนวนหนึ่ง”

"นอกจากนี้ ยังมีอาวุธหนักครบครัน ทั้งเครื่องยิงหิน รถลาก และอื่นๆอีกมากมาย”

"ส่วนฝั่งเรา”

“มีทหารที่พร้อมรบหนึ่งพันห้าสิบหกนาย, ศิษย์สำนักยุทธอีกสองร้อยนาย ระดับหลอมอวัยวะภายในสามคน ระดับหลอมกระดูกสิบสองคน”

"ท่านผู้พัน…ข้ารายงานครบแล้ว"

"อืม"

เซียงถิงชุนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ​

"โดยรวมแล้ว กำลังรบระดับสูงของเรามีมากกว่า แต่ชนเผ่าซีเหอมีกำลังพลมากกว่าเราหลายเท่า…แม้ว่าเราจะตั้งรับอย่างเดียว ก็คงจะต้านทานได้ไม่นาน”

"ดังนั้น ท่านจี้ ท่านพอจะช่วยขอให้กองบัญชาการทหารแห่งมณฑลอันติ้งส่งกำลังเสริมมาอีกหนึ่งพันห้าร้อยนายได้หรือไม่?"

"เรื่องนี้ข้าไม่มีอำนาจ" จี้กวงเสียนตอบอย่างกระอักกระอ่วน

"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้กองทัพอันติ้งต้องเผชิญหน้ากับกองทหารม้าห้าหมื่นนายอยู่…คงไม่มีกำลังพลเหลือให้ส่งมาหรอก อย่างมากก็แค่ส่งผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายในจากตระกูลข้ามาช่วยอีกคน"

ภารกิจของเขายังไม่สำเร็จ…จึงไม่สามารถกลับไปได้

การอยู่ที่ผอหยาง ก็เท่ากับต้องร่วมเป็นร่วมตายกับเมืองนี้

"คุณหนูซุน"

เซียงถิงชุนหันไปมองซุนหลี

"ทางกองบัญชาการใหญ่พอจะส่งคนมาช่วยได้ไหม?"

“ข้าได้เขียนจดหมายส่งไปยังสถานีส่งข่าวให้รีบนำไปยังเหลียงโจวแล้ว…บิดาข้าคงจะมีการจัดเตรียมแน่นอน” ซุนหลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เเต่ก่อนหน้านั้น ข้าและน้องชายจะอยู่ที่ผอหยางเพื่อช่วยรบอย่างแน่นอน พวกข้าจะไม่หนีทัพเด็ดขาด”

“ดี!”

“ใต้หล้ารู้จักความกล้าหาญของกองทัพหลักทั้งแปดดี ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของพวกท่านจะไม่เกินจริง!” เซียงถิงชุนมองไปยังทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยพลังใจ

“ทุกท่าน แม้แต่คุณหนูและคุณชายของผู้บังคับบัญชา​การสูงสุด​ยังยอมสู้จนตัวตาย เเล้วพวกเราทหารเมืองผอหยาง​จะถอยได้อย่างไร?”

“ข้าขอสั่ง! ตั้งแต่​พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทหารทุกนายของกองพันนายผอหยางจะเข้าประจำการที่กำแพงเมือง เพื่อเตรียมพร้อมรับมือข้าศึกตลอดสิบสองชั่วยาม!”

“รับทราบ!” ทุกคนขานรับพร้อม​กัน

…..

หลังจาก​นั้น​ เซียงถิง​ชุน​ก็ให้ทุกคนเเยกย้ายกันกลับไป

“นายร้อยเฉิน!”

เฉินซานซือที่กำลังจะกลับบ้านได้ถูกเรียกตัวเอาไว้

เขาหยุดเดินแล้วถามว่า

“ท่านจี้ มีอะไรหรือ?”

“ฮ่าฮ่า” จี้กวงเสียนหัวเราะ

“ท่านเฉินบุกเดี่ยวเข้าไปในเขตแดนข้าศึกหลายร้อยลี้ จับตัวองค์ชายท่ามกลางการล้อมของกองทัพศัตรู สร้างผลงานอันน่าทึ่ง…ไม่นานชื่อเสียงของท่านคงจะโด่งดังไปถึงเมืองหลวง”

“ท่านเกาเป็นคามองคนไม่ผิด ท่านต้องมีงานสำคัญให้ท่านทำอย่างแน่นอน”

“ท่านจี้ชมเกินไปแล้ว” เฉินซานซือตอบอย่างขอไปที

“น่าเสียดาย แม้ว่าข้าจะอยากออกจากผอหยางมาก…เเต่ตอนนี้ก็ทำไม่ได้ ไม่ว่าเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ต้องรอให้สงครามจบลงก่อน”

เพียงคำพูด​เดียว ก็สามารถ​ถ่วงเวลาได้!

เเละตราบใดที่ถ่วงเวลาจนระดับพลังของเขาจะสูงขึ้นมากพอ…ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลายได้อย่าง​ง่ายดาย​

“ท่านเฉินพูดถูก” จี้กวงเสียนลูบเครา

“ข้าก็จะไม่ไปไหน จะอยู่ที่นี่ ร่วมเป็นร่วมตายกับทหารผอหยาง…เรื่องของเราควรปรึกษาหารือกันหลังสงครามจบลงจริงๆ”

“ท่านจี้มีคุณธรรม​สูงส่ง​จริงๆ!”

ทันใดนั้น​ เฉินซานซือก็เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว​

“แต่ข้าไม่รู้ว่า…ยา…​”

“ไม่มี!” จี้กวงเสียนขัดขึ้น

“ท่านเฉิน ข้าเดินทางมาไกล จะพกสมุนไพร​ติดตัวมามากมายได้ยังไง”

“เเต่แน่นอนว่าถ้าท่านเฉินรับปาก ข้าก็พอจะส่งคนไปเอายาจากอันติ้งมาให้ได้”

“ท่านจี้เข้าใจผิดแล้ว” เฉินซานซือกล่าว

“ข้ารู้จักมารยาท ไม่มีคุณความดีก็ไม่ควรรับสิ่งตอบแทนหรอก”

“น้ำยาเสริมสร้างร่างกายล้ำค่ามาก แม้ว่าท่านจี้จะมีน้ำใจ ข้าก็ไม่กล้ารับมาใช้ฟรีๆอีก”

“ที่ข้าอยากถามคือ ท่านจี้ยังมียาอื่นอีกไหม?”

“ยกตัวอย่าง​เช่น ยาสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บ ยาสำหรับฟื้นฟูพลังปราณและเลือด…ข้าไม่ต้องการมาก หรอก แค่พอใช้ครั้งเดียวก็พอแล้ว​”

“เรื่องนั้น…” จี้กวงเสียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“มีสิ! ตระกูลจี้ของข้าทำธุรกิจยาสมุนไพรมาตั้งแต่แรกเริ่ม จะมีแค่สูตรยาเดียวได้ยังไง?”

“ไม่ว่าจะเป็นยาพอกแผลสำหรับรักษาบาดแผลภายนอก ยาเม็ดโลหิต​สำหรับฟื้นฟูพลังปราณและเลือด…เเละยาของตระกูลจี้ดีกว่าข้างนอกไม่รู้ตั้งกี่เท่า”

“ในเมื่อท่านเฉินเอ่ยปากแล้ว ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร…เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งไปให้นะ”

“ขอบคุณท่านจี้!” เฉินซานซือประสานมือคำนับ แล้วขอตัว

….

“ท่านนายอำเภอ…เขาเริ่มมาขอยาเราเองแล้ว” ซานหยวนจื่อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอน สูตรยาสำหรับระดับหลอมกระดูกของตระกูลข้า องค์ชายมักจะนำไปใช้ฝึกฝนคนสนิท…เเถมใครได้ใช้แล้วก็ไม่อยากเปลี่ยนยา!” จี้กวงเสียนกล่าวอย่างมั่นใจ

“เจ้าไปส่งยาให้เขา เอาไปแค่พอใช้ครั้งเดียวก็พอ…เขาขอครั้งแรก เดี๋ยวก็ต้องขอครั้งที่สอง เราไม่ต้องกลัวควบคุมเขาไม่ได้อีกเเล้ว”

…

“สำเร็จ!”

เฉินซานซือปรุง ‘น้ำยาเสริมสร้างร่างกาย', ‘ยาฟื้นฟูพลังปราณเเละเลือด และยารักษาแผลภายนอกสูตรลับสำเร็จ

น้ำยาเสริมสร้างร่างกาย…แม้แต่ระดับหลอมกระดูกระดับความสำเร็จเล็กน้อยก็ยังใช้ได้ผล

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนเเรก (ความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: 108/2000]

ส่วนยาอีกสองชนิดไม่ได้มีประโยชน์มากนัก แต่ไม่เอาไว้ก็เสียดาย

เเถมมันยังทำให้จี้กวงเสียนคิดว่าเขาติดใจในยาของตระกูลจี้อีก…อย่างน้อยก็คงไม่มายุ่งกับเขาก่อนที่สงครามจะจบลง

[ทักษะ: การแพทย์ (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 403/500]

…..

“ทักษะการแพทย์ก็ใกล้จะทะลวงขั้นแล้ว!”

จากนั้น เมื่อเฉินซานซือกลับถึงบ้าน

กู้ซินหลันก็ทำอาหารเย็นไว้รอเรียบร้อยแล้ว

ในตอนกลางคืน

เธอนำชุดคลุมสีดำอมฟ้าที่ใช้เวลาเย็บปักถักร้อยนานสองเดือนออกมาสวมให้เฉินซานซือด้วยตัวเอง แล้วตรวจดูว่ามีจุดไหนที่ไม่พอดีหรือไม่ เพื่อที่จะได้แก้ไขในคืนนี้

“ขนาดกำลังพอดีเลย พี่ซานซือใส่แล้วดูหล่อมาก”

ใต้แสงเทียน หน้ากระจกทองแดง

กู้ซินหลันมองสามีของตนอย่างเงียบๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหลงใหล ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงก่ำและมีน้ำตาคลอ

เธอโผเข้ากอดเอวสอบแน่นของเขา เเล้วพึมพำว่า

“ลูกของพี่สาวถงใกล้จะคลอดแล้ว”

“ข้ารู้” นับตั้งแต่มาที่โลกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซานซือได้สวมเสื้อผ้าที่พอดีตัวและสบายขนาดนี้

เขารวบแขนเสื้อพลางตอบว่า

“ซูปินจะไปประจำการที่กำแพงเมืองกับข้า เจ้าช่วยดูแลภรรยาเขาด้วย”

“ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น…” กู้ซินหลันกอดแน่นขึ้น เสียงเบาลง

“ข้าแค่อยากบอกว่า ถ้าพี่กลับมาแล้ว พวกเราก็มีลูกกันเถอะ”

พอพูดถึงตอนท้าย

น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีความเขินอายมากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความสะอื้น

ใจความสำคัญของประโยคนี้คือ “กลับมา”

“ไม่ต้องห่วง ข้ามากเก่งนะ” เฉินซานซืออุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขน

“เเล้วเรื่องนี้ไม่ต้องรอให้กลับมา ทำตอนนี้เลยก็ได้”

“อื้อ~”

…

ค่ำคืนนี้

มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมากมายในค่ายทหาร

บิดาเงียบงัน มารดาเอ่ยกำชับ ภรรยาและบุตรหลั่งน้ำตา

เพราะไม่มีใครรู้ว่า คืนนี้อาจเป็นคืนสุดท้ายที่ได้อยู่พร้อมหน้ากัน

ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป

ทหารทุกนายจะต้องไปประจำการที่กำแพงเมือง เพื่อต่อต้านการรุกรานของชนเผ่าป่าเถื่อน

ก่อนสงครามจะจบลง จะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้กลับบ้านทั้งนั้น

……………………….