บทที่ 89 : ทะลวงขั้นฝึกผิวหนัง, อยู่​ยงคงกระพัน​ชาตรี​

บทที่ 89 : ทะลวงขั้นฝึกผิวหนัง, อยู่​ยงคงกระพัน​ชาตรี​

วันรุ่งขึ้น

ณ วันนี้​ เรื่องที่เฉินซานซือจับองค์ชายเก้าได้ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองผอหยาง

ชื่อเสียงของเขาตอนนี้ แทบจะบดบังเซียงถิงชุนไปเลยทีเดียว

เเละข่าวนี้ทำให้มีคนอีกสองร้อยคนมาสมัครเข้ากองทัพที่ผอหยาง…เซียงถิงชุนรับคนเหล่านี้ทั้งหมดไว้ พร้อมกับส่งเรื่องไปยังกองบัญชาการ เพื่อขอเพิ่มกำลังพลชั่วคราว

เนื่องจากสงครามใกล้เข้ามาแล้ว...เบื้องบนไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

นอกจากนี้ เซียงถิงชุนยังขอให้ส่งกำลังเสริมมาเพื่อป้องกันเมืองผอหยาง…เพราะสงครามครั้งใหญ่ กำลังจะมาถึงแล้ว!

จากสรุปข้อมูลที่เฉินซานซือและคนอื่นๆสืบมาได้ ชนเผ่าซีเหอได้เพิ่มกำลังพลเป็นห้าพันนาย

ไม่แน่…เรื่องนี้มันอาจจะเกี่ยวข้องกับสมบัติเซียนจริงๆก็ได้

เเบบนี้ต่อไปอาจจะมีพวกลัทธิ​เทพวิญญาณ​เเฝงตัวเข้ามาในเมืองผอหยางอีกมาก

หนีดีใหม?

ไม่…ยังไงก็คงหนีไม่พ้นแล้วล่ะ

ตั้งแต่ข้ามโลกมา เขาไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว

ถ้าตอนนั้นเขาเลือกเข้าสำนักยุทธ ตอนนี้อาจจะยังคงประจบประแจงเหลียงจ่านที่สำนักเทียนหยวน แถมคงยังไม่ได้ฝึกวิชาถึงขั้นใหนเลยด้วยซ้ำ

ส่วนการเข้ากองทัพ ถึงจะได้ฝึกวิชาชั้นสูง…แต่ก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเเบบนี้

ทุกทางเลือก ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย

ตอนนี้​ สิ่งเดียวที่เฉินซานซือทำได้ คือการพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!

อย่างไร​ก็ตาม, การเดินทางไปยังทุ่งหญ้าครั้งนี้ ถือว่าคุ้มค่ามาก

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนแรก (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: 885/1000]

….

การต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ทำให้เลือดลมสูบฉีด

พลังจากหลิงเหอที่เขากินก่อนออกเดินทางได้ถูกดูดซึมจนหมด มันจึงทำให้ความเชี่ยวชาญในวิชาหอกของเขา​เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ

อีกไม่กี่วันก็คงจะทะลวงไปถึงขั้นหลอมผิวหนังได้แล้ว

เเต่เรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องประกาศให้ใครรู้หรอก…ค่อยๆทะลวงไปเงียบๆ ก็พอเเล้ว

ที่ผ่านมา แค่โชว์พรสวรรค์ให้คนอื่นเห็นบ้างประปราย​

ต่อไปยังต้องรับมือกับ หลัวตงเฉวียนที่เป็นระดับหลอมอวัยวะภายใน…ดังนั้น ยังไม่จำเป็นต้องทำให้เขาหวาดระแวง

ที่สำคัญที่สุด…ก่อนจะถึงขั้นหลอมอวัยวะภายใน ยังไงก็เลื่อนตำแหน่ง​ไม่ได้เเล้ว

เเล้วเขาจะทำเรื่องให้ยุ่งยากไปทำไม?

….

[ทักษะ : การแกะรอยเเละซ่อนตัว (ระดับ​ความสำเร็จ​เล็ก​น้อย​)]

[ความคืบหน้า: 705/1000]

…

[ทักษะ: การบัญชาการ (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: 233/500]

…

[ทักษะ: การขี่ม้า (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: (109/500)]

….

จะว่าไปแล้ว

ที่เขารอดกลับมาได้…ส่วนหนึ่ง​ก็เพราะ วิชาการแกะรอยเเละซ่อนตัวนี่แหละที่ช่วยไว้!

เเละถ้าไม่มีม้าขาวที่ว่องไวปานสายฟ้า…เฉินซานซือไม่มีทางจับองค์ชายเก้าได้ในเวลาสั้นๆแบบนั้นแน่

ดังนั้น…การเพิ่มความเชี่ยวชาญในทักษะต่างๆจึงถือว่าคุ้มค่ามาก

เเละนอกจากความเชี่ยวชาญในวิชาที่เพิ่มขึ้นแล้ว สิ่งที่ได้มาเเละมีมูลค่ามากที่สุด…ก็คงจะเป็นดาบเล่มนี้!

“ชิ้งงงง!”

เฉินซานซือชักดาบออกมา ทำเอากู้ซินหลันที่อยู่ในอ้อมกอดตกใจ

เฉิน​ซาน​ซือ​พึ่งจะผ่านความเป็นความตายมา…หลังจากที่ได้พบกัน ก็เลยใช้เวลาอันมีค่าด้วยกันทั้งคืน

เเละดาบเล่มนี้

ฝักดาบทำจากไม้มะเกลือ มีลวดลายเถาวัลย์สีทองประดับอยู่ตรงกลาง พร้อมอัญมณีสีแดงที่ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงเทียน

ตัวดาบยาวสามฉื่อหกชุ่น ตรงกับสวรรค์สามร้อยหกสิบชั้น กว้างหนึ่งชุ่นแปดเฟิน ตรงกับครึ่งหนึ่งของกลุ่มดาวเทียนกัง…ดาบทั้งเล่มไร้ที่ติ แสงสีเงินสะท้อน​วาววับคมกริบ น้ำหนักก็กำลังดี

“ดาบเจิ้นเยว่!”

ชื่อของดาบเล่มนี้​ เฉินซานซือเคยอ่านเจอในหนังสือ

ราชวงศ์ที่ปกครองแผ่นดินก่อนราชวงศ์ต้าเซิ่ง คือราชวงศ์ต้าเยี่ยน

ดาบเจิ้นเยว่เล่มนี้ ถูกตีขึ้นโดยจักรพรรดิที่ทำให้ราชวงศ์ต้าเยี่ยนรุ่งเรือง ใครจะไปคิดว่าร้อยปีต่อมาจะตกไปอยู่ในมือของตระกูลหยูเหวิน

หลังจากราชวงศ์ต้าเยี่ยนล่มสลาย, ดินแดนแถบภาคกลางก็แตกแยกเป็นก๊กเป็นเหล่า…ยาวนานกว่าร้อยปี

ชนเผ่าต่างถิ่นต่างหลอมรวมเข้ากับวัฒนธรรมของชาวภาคกลาง อ่านหนังสือของชาวภาคกลาง สวมใส่เสื้อผ้าของชาวภาคกลาง และพูดภาษาของชาวภาคกลาง

ต่อมา พวกเขาก็ถูกจักรพรรดิไท่จู่แห่งราชวงศ์ต้าเซิ่งขับไล่กลับไปยังทุ่งหญ้า…สามร้อยกว่าปีมานี้ ชนเผ่าเร่ร่อนก็ถอยห่างจากวัฒนธรรมของชาวภาคกลางไปมาก แต่ภาษายังคงเหมือนเดิม

“ดาบดี!”

เฉินซานซือชอบดาบเล่มนี้มาก

ดาบเล่มนี้ฟันหอกของเขาจนเกือบพัง จนตอนนี้ต้องส่งไปซ่อมที่ร้านตีเหล็กแล้ว

เเละหลังจากกลับมาที่ผอหยาง ก็ไม่มีใครพูดถึงดาบเล่มนี้อีก เขาก็เลยถือว่าเป็นของเขาโดยปริยาย

ด้วยดาบเล่มนี้​ หลังจากเขาทะลวงขั้นฝึกผิวหนังได้​แล้ว ก็คงต้องหาเวลามาฝึกดาบด้วย!

ส่วนองค์ชายเก้า…เหมือนจะถูกส่งตัวไปยังเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อคืน

องค์ชายเก้าเป็นบุคคลสำคัญ…พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่ององค์​ชายเลย

….

“เเต่นี่ก็นับได้ว่าเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะประทานรางวัลอะไรให้บ้าง” เฉินซานซือคิดพลางพึมพำ​ในใจ

แต่ตอนนี้เป็นช่วงสงคราม ทางเหนืออยู่ไกลจากเมืองหลวงมาก การเดินทางไปกลับคงต้องใช้เวลานาน

ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำห​รับ​เฉินซาน​ซือก็คือการเพิ่มพูนความแข็งแกร่งเท่านั้น​

….

วันรุ่งขึ้น

เฉินซานซือเดินไปที่ค่ายทหาร

จูถง ซูปิน และคนอื่นๆอยู่กันพร้อมหน้า…ไม่มีใครมีอาการบาดเจ็​บหลงเหลือ​อยู่​

เเละที่พวกเขารอดกลับมาได้ถึงหกคน ต้องยกความดีความชอบให้กับการบัญชาการรบที่เยือกเย็นของเฉิน​ซาน​ซือและกลยุทธ์กระบวนทัพวงกลม

เพราะ​ถ้าไม่เป็นแบบนั้น พวกเขา​คงจะถูกฆ่าตายตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

“หวังลี่ เจ้าคงรู้จักหลี่ต้าจื้อกับคนอื่นๆ ใช่ไหม”

เฉินซานซือพูดจบ เขาก็หยิบเงินยี่สิบตำลึงออกมา

“หาเวลาเอาเงินนี่ไปให้ครอบครัวของพวกเขา แล้วก็ดูด้วยว่าเงินช่วยเหลือและค่าชดเชยที่ผู้พันสัญญาไว้ให้ครบหรือยัง…ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาบอกข้า”

ถึงจะเป็นแค่ทหารยศต่ำสุด​ แต่ก็เป็นชีวิตของคนๆหนึ่ง

เขาไม่เหมือนเซียงถิงชุน ที่มองชีวิตคนเป็นแค่ตัวเลข…ในเมื่อพอช่วยได้ เขาก็อยากจะช่วย

อีก​อย่าง​ เขาไม่ไว้ใจขุนนางพวกนั้นหรอก..ใครจะรู้ว่าเงินช่วยเหลือถูกยักยอกไปบ้างหรือเปล่า

“จูถง เรื่องค่ารักษาพยาบาลกองทัพออกให้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องการฝึกฝน ต่อไปทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับระดับหลอมเลือด ข้าออกให้ทั้งหมด จะดื่มยาบำรุงเลือด หรือยาบำรุงพลัง อะไรก็ตามสบายเลย” เฉินซานซือพูดอย่างใจกว้าง

เซียงถิงชุนคงให้ของดีๆเป็นรางวัล​เเก่พวกเขา​ไม่ได้หรอก

แต่สำหรับ​ยาบำรุงเลือด หรือยาบำรุงพลัง…ของพวกนี้ยังไงก็ต้องให้

ไม่งั้นใครจะมาทำงานให้เขา

“ขอบคุณนายร้อยเฉิน!” จูถงและคนอื่นๆก้มหัวขอบคุณ

คนจนๆอย่างพวกเขา ขาดแคลนที่สุดก็คือยาบำรุง…เเละถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น ความเร็วในการฝึกฝนก็คงไม่ช้าแบบนี้หรอก

“หวังจื๋อ อาการ​บาดเจ็บของท่านเป็นยังไงบ้าง?” เฉินซานซือเอ่ยถาม

“ไม่มีปัญหา…ยังไงข้าก็ระดับหลอมกระดูกขั้นสมบูรณ์ โดนฟันแค่เเผล-สองแผล ไม่ตายหรอก”

“แต่ข้าแค้นใจจริงไที่ฆ่าหลัวตงเฉวียนไม่ได้…เจ้ารู้ไหมว่ามันอยู่ระดับไหน?”

“พึ่งจะเลื่อนขั้นเป็นรองผู้พัน, งั้นเขาก็ต้องเป็นระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นเริ่มต้นไม่ใช่เหรอ?” เฉินซานซือถามอย่างประหลาดใจ

“ไม่ใช่แน่ๆ!”

หวังจื๋อพาเขามาที่ที่ไม่มีคน แล้วพูดเสียงเบา

“ถึงแม้ระดับพลังของข้าจะตกลง แต่ข้าก็รู้ดีว่าแต่ละระดับควรจะมีพลังขนาดไหน…ยิ่งกว่านั้น ข้าอยู่ที่ผอหยางมานานกว่าสิบปี รู้แม้กระทั่งว่ามันฝึกวิชาอะไร”

“มันไม่ใช่เเค่ระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นเริ่มต้นแน่ๆ…อย่างน้อยๆก็ต้องขั้นเชี่ยวชาญ! ตอนนี้มันปกปิดระดับพลังที่แท้จริงอยู่​!”

“หืม…ข้าจะระวังไว้” เฉินซานซือพยักหน้า แล้วจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ

เขาเองก็กำลังคิดจะปกปิดเรื่องระดับพลังเหมือนกัน

ไม่นึกเลยว่าหลัวตงเฉวียนจะทำแบบนี้มาก่อน

ที่เขาคิดจะปกปิดระดับพลัง ก็เพื่อรับมือกับผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายใน…แล้วหลัวตงเฉวียนล่ะ มันปกปิดระดับพลังเพื่อรับมือกับใคร?

“เเต่เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก” หวังจื๋อกล่าวต่อ

“หลังจากกลับมาแล้ว เจ้ามีพี่น้องตระกูล​ซุนคอยดูเเลอยู่ หลัวตงเฉวียนไม่มีทางกล้าทำอะไรเจ้าหรอก ตั้งใจฝึกฝนไปเถอะ อีกไม่นานเจ้าก็จะไล่ตามมันทัน”

“แล้วซานหยวนจื่อล่ะ…หมอนั่นปกปิดระดับพลังหรือเปล่า?”

“ไม่” หวังจื๋อตอบ

“ครั้งที่แล้วที่จวนตระกูลจี้ ตอนที่เจ้าฝึกวิชา ข้าแกล้งเมาแล้วลองวัดระดับพลังของมันดูแล้ว มันเป็นระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นเริ่มต้นจริงๆ แต่ก็ฝึกฝนมาอย่างหนักแน่น ไม่ธรรมดาเลย”

เฉินซานซือเข้าใจแล้ว

เรื่องระดับพลัง ส่วนใหญ่แล้วจะมองออกแค่ระดับที่ต่ำกว่าตัวเอง ส่วนระดับที่สูงกว่าตัวเอง มองยังไงก็ไม่ทะลุ

ส่วนหวังจื๋อนี่ถือเป็นกรณีพิเศษ เขาระดับพลังตกลงมาจึงมองคนระดับสูงกว่าออก

หลังจากคุยกันเสร็จ เฉินซานซือก็ไม่พักผ่อนเเล้วรีบเริ่มฝึกฝนทันที

ตอนนี้ เขาเตรียมจะทะลวงขั้นฝึกผิวหนัง​ให้สำเร็จให้ได้

….

อีกด้าน ที่บ้านพักผู้พัน

ณ เวลานี้เซียงถิงชุนกำลังฝึกดาบอยู่ในลานบ้าน

“ท่านผู้พัน ท่านเรียกข้ามีอะไรหรือขอรับ?” หลัวตงเฉวียนเอ่ยถามหลังจากถูกสาวใช้พามาหา

เซียงถิงชุนไม่พูดอะไร เขายังคงฝึกดาบต่อไปเเละปล่อยให้อีกฝ่ายยืนรออยู่แบบนั้น

จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

เขาจึงเก็บดาบ รับผ้าร้อนจากสาวใช้มาเช็ดเหงื่อ

…แต่สุดท้ายก็ยังไม่รีบพูดอะไร นั่งลงบนเก้าอี้หวายแล้วจิบชาอย่างสบายอารมณ์

หลัวตงเฉวียนก็ยืนนิ่งเงียบ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ในที่สุด เซียงถิงชุนก็วางถ้วยชาลงแล้ววเอ่ยขึ้น

“ว่ามา หลัวตงเฉวียน”

“ทำไมเจ้าต้องทำแบบนั้นด้วย”

“ข้าน้อยไม่ทราบว่าเรื่องอะไรขอรับ!” หลัวตงเฉวียนก้มหน้า

“การปล่อยข่าวพวกเดียวกัน มันต่างอะไรกับการทรยศ!”

เซียงถิงชุนลุกขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย ขณะที่พยายามระงับโทสะ

“เจ้า…เจ้าต้องรีบร้อนให้เฉินซานซือตายขนาดนั้นเชียวหรือ แม้แต่หน้าข้าก็ยังไม่เว้นให้?”

“ท่านผู้พัน ข้าน้อยก็แค่ต้องการป้องกันตัวเอง” หลัวตงเฉวียนไม่เสแสร้งอีกต่อไป

“ต่อไปมันคงจะมีอำนาจที่ชายแดน แค่พูดคำเดียว ก็สามารถทำลายอนาคตของข้า ทำลายอนาคตของตระกูลหลัวได้”

“เพี๊ยะ!”

เซียงถิงชุนตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง จนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

“หลัวตงเฉวียน! อย่าลืมนะว่าใครที่พาเจ้าเข้ากองทัพ สอนวิทยายุทธให้ แถมยังยกทรัพยากรให้เจ้า…จนเจ้ามีระดับพลังอย่างทุกวันนี้!”

“ข้าน้อยไม่เคยลืมขอรับ!”  หลัวตงเฉวียนมีรอยฝ่ามือแดงเป็นปื้นบนใบหน้า แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนอะไร

“บุญคุณของท่านผู้พัน ข้าน้อยจะขอตอบแทนด้วยชีวิต!”

“ฮึ่ม…โชคดีที่ไม่มีหลักฐาน เรื่องนี้ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”

เซียงถิงชุนได้เเต่ถอนหายใจ

“แต่ถ้ามีครั้งต่อไปอีก ก็ช่วยตัวเองแล้วกัน!”

“ออกไปได้แล้ว!”

หลัวตงเฉวียนคำนับอย่างนอบน้อม ถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

หลังจากเดินออกจากประตู เขาก็ก้มลงบ้วนเลือดที่ปนมากับน้ำลายออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกต่อความโกรธของเซียงถิงชุน

…

อีกด้าน

“ซู่ๆๆๆ…”

ในถ้ำลับ เฉินซานซือกำลังเท “น้ำยาเสริมสร้างร่างกาย” ลงในถังไม้

ช่วงนี้ เขาไม่ได้ไปที่จวนตระกูลจี้อีก…จึงให้คนส่งยาที่ต้มเสร็จแล้วมาให้ที่บ้าน

วันนี้เป็นยาส่วนสุดท้ายแล้ว…หลังจากใช้หมดก็คงจะทะลวงระดับได้พอดี

จากนั้นก็ไม่ต้องใช้น้ำยาเสริมสร้างร่างกายอีกต่อไป

เฉินซานซือเริ่มจากการฝึกฝนผิวหนังด้วยทรายเหล็ก…หลังจากที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ก็ลงไปแช่ตัวในยาต้มเช่นเดิม

ยาเย็นๆซึมเข้าสู่ร่างกาย ค่อยๆสมานแผลและบำรุงร่างกาย

หลังจากแช่ตัวอยู่พักหนึ่ง เฉินซานซือก็ปีนขึ้นมา หยิบหอกที่ซ่อมเสร็จแล้วมาฝึกฝน

เมื่อเริ่มฝึกวิชา

ยาที่ซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านทางบาดแผลก็ถูกดูดซึมพลังไปจนหมด แล้วไหลออกมาทางรูขุมขน เหมือนหยาดน้ำค้างใสๆที่เกาะอยู่ตามตัว

ณ เวลานี้ เฉินซานซือมาถรู้สึกได้ว่าเขามาถึงจุดที่กำจะทะลวงระดับอีกครั้ง

ตอนนี้ พลังปราณเเละเลือดไม่ได้ส่งผลแค่เส้นเอ็นและกระดูกของเขาอีกต่อไป

เมื่อใช้พลังปราณเเละเลือดเสริมพลังหอก ผิวหนังของเฉินซานซือก็ได้รับการเสริมพลังไปด้วย…มันราวกับว่ามีเกราะหนังหนาๆหุ้มอยู่ทั่วร่าง

“ตูม!”

แทงหอกออกไปหนึ่งครั้ง เจาะเป็นรูขนาดใหญ่บนผนังถ้ำ

ความแข็งแกร่งโดยรวมของเฉินซานซือเพิ่มขึ้นอีกขั้น ผิวหนังหนาและเหนียวขึ้นกว่าหนังวัว…เเถมแข็งแกร่งกว่าหนังของสัตว์อสูรระดับสูงเสียอีก!

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนแรก (ความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: 0/2000]

[ผลของวิชา: พลังเลือดช้างมังกร, เส้นเอ็นเก้ามังกร, กายาวัชรทองคำ, ผิวหนังแข็งเเกร่งดุจกระดูก]

[ผิวหนังแข็งเเกร่งดุจกระดูก: เมื่อพลังปราณเเละเลือดเอ่อล้น ผิวหนังจะเหนียวและแข็งแกร่งมาก พลังป้องกันเทียบเท่ากับกระดูกภายนอก  ดาบธรรมดาไม่สามารถฟันผ่านผิวหนังได้] (***มหาอุตม์ดีๆนี่เอง)

….

“ปึง! ปึง! ปึง!”

เฉินซานซือกำหมัดทุบกำแพงไปหลายหมัด ทิ้งรอยบุ๋มไว้มากมาย

อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย

พลังป้องกันของผิวหนังในตอนนี้ได้กลายเป็นเกราะกระดูกที่แข็งแกร่ง แถมยังไม่ใช่กระดูกธรรมดา แต่เป็นกระดูกที่ฝึกฝนมาจากวิชาชั้นสูงอีกด้วย

…………………………