บทที่ 85 : องค์ชายเก้า, ดาบเจิ้นเยว่

บทที่ 85 :  องค์ชายเก้า, ดาบเจิ้นเยว่

ชนเผ่าซีเหอ เป็นหนึ่งในสาขาย่อยของราชสกุลหยูเหวิน ตั้งถิ่นฐานกระจัดกระจายอยู่ในแถบซีเหอ ที่ห่างออกไปสี่ร้อยลี้

“หวังจื๋อ เจ้าไม่ต้องมาจ้องข้าแบบนี้หรอก” หลัวตงเฉวียนแสยะยิ้มอย่างเย็นชา

“ข้าบอกแล้วไงว่าข้ากับนายร้อยเฉินไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน เจ้าต่างหากที่ใจแคบ!”

“เสแสร้ง!” หวังจื๋อสบถ

“เจ็ดปีก่อน มีทหารใหม่คนหนึ่งฝีมือดี เจ้ากับจ้าวคังแย่งตัวกัน…เเต่สุดท้ายคนคนนั้นก็ตายอย่างปริศนาเเล้วหายสาบสูญไปเลยไม่ใช่รึไง!”

“แซ่หวัง! พูดจาต้องมีหลักฐาน!” หลัวตงเฉวียนหรี่ตาลง

“แล้วก็…รู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อย ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเคยเป็นใหญ่เป็นโตแค่ไหนในกองทัพหลักทั้งแปด แต่ตอนนี้ เจ้าก็เป็นแค่นายร้อยขั้นหลอมกระดูก ส่วนข้าเป็นรองผู้พัน เป็นขุนนางขั้น 5 ที่ราชสำนักแต่งตั้ง!”

“พอๆๆ! อย่าทะเลาะกันเลย” หลิวจินคุยรีบห้ามทัพ

“พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกันทั้งนั้น มีอะไรให้ต้องทะเลาะกันขนาดนี้ ถ้ามีอะไรกลับไปค่อยดื่มเหล้าเคลียร์กันก็ได้…รองผู้พันหลัว ท่านรีบแบ่งงานเถอะ อย่าให้เสียเวลาเลย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวตงเฉวียนก็ชี้ไปยังทิศทางสามทิศ

“ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงเหนือ และทิศเหนือ หน่วยลาดตระเวนของเราทั้งสามหน่วย จะรับผิดชอบการสืบข่าวไปคนละทิศ สองวันหลังจากนี้ ก่อนเวลาจื่อให้กลับมารวมตัวกันที่นี่…ในเมื่อเราปฏิบัติภารกิจกันคนละทิศละทาง แซ่หวัง…คราวนี้เจ้าคงวางใจได้แล้วนะ”

“หึ! ใครจะรู้ว่าเจ้าวางแผนอะไรอยู่ในใจ” หวังจื๋อยังคงแคลงใจ

หลังจากนั้น กองกำลังทั้งสามก็แยกย้ายกันไป

ระยะทางสี่ร้อยลี้ จะว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ จะว่าไกลก็ไม่ไกล

ถ้าใช้ม้าขาวของเฉินซานซือ ไม่ถึงครึ่งวันก็ถึงที่หมายแล้ว

แต่พวกเขาเป็นหน่วยลาดตระเวน ความเร็วไม่ใช่สิ่งสำคัญอันดับแรก

สิ่งสำคัญที่สุดคือการได้ข้อมูลและกลับไปอย่างปลอดภัย

การบุกตะลุยไปข้างหน้าโดยไม่ระมัดระวัง อาจทำให้ถูกทหารม้าชนเผ่าป่าเถื่อนพบเห็นเข้า…เเละถ้าถูกพบเห็นและถูกล้อมจับ อย่าว่าแต่กลับไปเลย แม้แต่ศพก็อาจหาไม่เจอ

เพราะแบบนี้ เมื่อรู้ว่าต้องออกไปสืบข่าว หลิวจินคุยถึงได้สบถออกมาไม่หยุด…

แต่ภารกิจแบบนี้ ก็จำเป็นต้องใช้กำลังพลระดับหัวกะทิเท่านั้น

“ต่อไปเราจะไปทางไหน?”

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบกับภารกิจแรก นั่นคือการระบุเส้นทาง

การจะหาที่ตั้งของชนเผ่าป่าเถื่อนให้เจอโดยไม่ถูกพบเห็นนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เฉินซานซือยังจำได้ว่าตอนที่เขายังอยู่ที่โลกเดิม เคยอ่านเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ฮั่น

มีคำกล่าวหนึ่งว่า ‘หลี่กวงยากได้ตำแหน่งโหว’ แม่ทัพผู้นี้เก่งกาจและกล้าหาญ สร้างผลงานมากมาย ขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะได้ตำแหน่งโหว…แต่ทุกครั้งที่ออกรบ เขาก็มักจะเจอกับกองกำลังหลักของข้าศึกมาดักรอ หรือไม่ก็กลับมาแบบมือเปล่า

สาเหตุสำคัญประการหนึ่งก็คือ การหาเส้นทางในทะเลทรายนั้นยากลำบาก ต้องอาศัยโชคเป็นอย่างมาก

แต่โชคดีที่เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเฉินซานซือ

เขาเป็นพรานป่าที่ต้องเดินทางในป่าตลอดเวลา…มีเซนส์ในการหาทิศทางที่ดีเยี่ยม นอกจากนี้ยิ่งเฉินซานซือยังมีสายตาเฉียบคม แม้ในยามค่ำคืนที่มืดมิด เขาก็ยังมองเห็นรายละเอียดรอบตัวได้อย่างชัดเจน

“เราต้องอ้อมหน่อย…ถ้าเดินตามทางนี้ต่อไป อาจจะเจอพวกป่าเถื่อนได้”

“จริงเหรอ?” หวังจื๋อเคลือบแคลงสงสัยเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็สั่งให้คนอื่นตามเฉินซานซือไป

ตลอดทั้งคืน พวกเขารุกคืบไปได้ประมาณสองร้อยลี้

ระหว่างทาง เฉินซานซือพบร่องรอยของมนุษย์หลายครั้ง และร่องรอยเหล่านั้นก็หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

พอฟ้าสาง พวกเขาก็หาที่ปลอดภัยพักผ่อน

เเละจากการใช้ความสามารถอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ ทำให้ความเชี่ยวชาญทักษะการแกะรอยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

[แกะรอยและซ่อนตัว (ความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: 605/1000]

….

เฉินซานซือไม่คิดเลยว่าทักษะการล่าสัตว์ของเขาจะนำมาใช้ในสนามรบได้

เขากินเนื้อแห้งที่พกติดตัวมาพลางพูดว่า

“ทางที่เรามานี่ เกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่าจะเจอที่ตั้งหลักของชนเผ่าป่าเถื่อน หวังจื๋อ…ท่านคิดว่าชนเผ่าซีเหอมีโอกาสเเอบเพิ่มกำลังพลมากแค่ไหน?”

หวังจื๋อนั่งพิงก้อนหินพลางถอนหายใจ

“น้อยมาก…ต่อให้ชนเผ่าทั้งสี่ร่วมมือกัน กำลังพลก็ยังมีจำกัด การรวมกำลังกันโจมตีสามมณฑลทางตะวันตกเฉียงเหนือซึ่งมีพื้นที่ราบกว้างใหญ่ยังยากเลย”

“ดังนั้น การแบ่งกำลังมาตีเมืองหยูโจวก็ถือว่าแปลกแล้ว การจะเเบ่งมาตีอำเภอผอหยางยิ่งไม่มีเหตุผลเข้าไปใหญ่”

“อืมมม…นั่นก็ถูก”

เฉินซานซือเคยศึกษาทั้งแผนที่และแบบจำลองภูมิประเทศมาแล้ว

ป้อมปราการที่แท้จริงของเมืองหยูโจวคือเมืองอันติ้ง ต่อให้ยึดอำเภอผอหยางได้ แต่ถ้าไม่ยึดเมืองอันติ้ง ก็ไม่สามารถควบคุมเส้นทางยุทธศาสตร์ได้…การส่งกำลังบำรุงหลังจากนั้นก็จะเป็นปัญหาใหญ่

อย่างที่หวังจื๋อพูดก็ถูกต้อง การตีเมืองอันติ้งก็แปลกพออยู่แล้ว

ความยากง่ายในการโจมตีสามมณฑลทางตะวันตกเฉียงเหนือกับเมืองหยูโจวต่างกันโดยสิ้นเชิง

มาตีเมืองอันติ้งเเบบนี้ มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

เเต่เฉินซานซือรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สมบัติเซียน…มันหลุดมาจากชนเผ่าถัวปา!

การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่นี้อาจเกี่ยวข้องกับสมบัติเซียนก็ได้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นี่เป็นแค่การคาดเดาของเขาเท่านั้น

เเต่ถ้าชนเผ่าซีเหอขอเพิ่มกำลังพลได้จริง การคาดเดานี้ก็จะสมเหตุสมผลทันที

เเละไม่ว่าจะใช่หรือไม่ สงครามใหญ่กำลังจะมาถึง

ด้วยระดับพลังปัจจุบันของเฉินซานซือ เขายังอ่อนแอเกินไป…เขาจึงไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย

หลังจากกินอาหารแห้งเสร็จแล้ว เขาก็รีบฝึกฝนต่อทันที

ด้วยพลังของหลิงเหอและสรรพคุณยาที่ยังตกค้าง การฝึกฝนของเขายังคงรวดเร็ว

…..

หลังจากนั้น

พอเลยเที่ยงไป ทุกคนก็ออกเดินทางต่อ

ในช่วงสองร้อยลี้ที่เหลือ แม้แต่หวังจื๋อก็ยังมองเห็นร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์ และยังเห็นฝูงวัวแกะและคนเลี้ยงสัตว์อยู่ไกลๆ

ในที่สุด เมื่อฟ้าเริ่มมืด กระโจมหลายหลังก็ปรากฏขึ้นในระยะสายตาของทุกคน

มองจากระยะไกล นอกจากคนเลี้ยงสัตว์แล้ว ยังมีทหารติดอาวุธจำนวนมากและคบเพลิงที่สว่างไสว แสดงให้เห็นถึงการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด

“ขี่ม้าเข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว” เฉินซานซือสังเกตเห็นว่าอีกไม่ถึงร้อยเมตรก็จะถึงจุดที่ทหารม้าออกลาดตระเวน ถ้าพวกเขาถูกพบเห็นเข้า ก็จบเห่แน่

เขาสังเกตเส้นทางการลาดตระเวนของทหารม้าและสภาพแวดล้อมโดยรอบ แล้วตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

“พวกเจ้ารอสังเกตการณ์อยู่แถวนี้นะ ข้าจะลองเข้าไปดู”

ถ้าไม่ทำภารกิจให้สำเร็จ พวกเขาก็ไม่สามารถกลับไปรายงานได้

“ไป!” เฉินซานซือกระซิบกับม้าแล้วขี่อ้อมไปจนถึงสุดขอบของที่ตั้งถิ่นฐาน

เขาแขวนหอกไว้กับอานม้าแล้วกระซิบ

“เซิน ข้าต้องการเจ้าเมื่อไหร่จะเรียกนะ”

ม้าขาวพยักหน้าราวกับเข้าใจ

“ดีมาก!”

เฉินซานซือสะพายธนูไว้ด้านหลัง ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็กลมกลืนไปกับความมืดจนหลบเลี่ยงทหารลาดตระเวนได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาแอบซุ่มอยู่บริเวณขอบ รอจังหวะจนได้ยิงทหารป่าเถื่อนที่ออกมาปลดทุกข์ ก็ทำการลอบสังหาร…จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าของป่าเถื่อนและคาดดาบโค้ง

ณ เวลานี้ เขาแอบเข้ามาในกระโจมได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

“ถึงจะเเนบเนียน แต่พอไม่มีหอกในมือก็รู้สึกไม่ปลอดภัยเลย”

หอกของเขามันมีขนาดใหญ่เเละเด่นเกินไป พกติดตัวเข้ามาไม่ได้จริงๆ

ตอนนี้เฉินซานซือถือดาบโค้งแบบมาตรฐานของชนเผ่าป่าเถื่อน ถึงแม้ว่าไม่ใช่อาวุธคู่กาย พลังโจมตีก็ไม่ได้แย่ แต่ก็ลดลงไปบ้าง

ดูเหมือนว่าต่อไปเขาควรจะฝึกอาวุธสั้นๆไว้ใช้อีกสักอย่าง เผื่อต้องรับมือกับสถานการณ์พิเศษ

ในสนามรบ อาวุธสั้นสามารถใช้สกัดกั้นศัตรูที่เข้ามาประชิดตัวได้เป็นอย่างดี

การฝึกยุทธคือการเพิ่มระดับพลัง ถ้าเขาฝึกวิชาอื่นๆเพิ่มเติม ความเร็วการเพิ่มระดับก็น่าจะเพิ่มขึ้นด้วยใช่มั้ย?

แต่เรื่องนี้…ค่อยเอาไว้ค่อยคิดทีหลัง

เฉินซานซือมุ่งเน้นไปที่ภารกิจปัจจุบัน เขาเดินวนเวียนอยู่ในค่ายทหารป่าเถื่อนราวกับวิญญาณ…คอยรวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์ทุกอย่าง

อาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน ยุ้งฉางมีข้าวเต็ม กำลังพล…ไม่ใช่แค่สองพัน!

แค่ในค่ายเดียว คาดการณ์คร่าวๆก็น่าจะมีถึงสามพันคน

และชนเผ่าซีเหอก็ไม่ได้รวมตัวกันอยู่ที่เดียว หลัวตงเฉวียนและหลิวจินคุยที่ไปทางอื่นก็น่าจะเจอค่ายทหารเหมือนกัน เพียงแต่กำลังพลอาจจะน้อยกว่าค่ายหลักนี้

….

“ถวายบังคมองค์ชาย——”

องค์ชาย?

เฉินซานซือซ่อนตัวในความมืด เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ทิศทางที่มาของเสียง

บนลานกว้างหน้ากระโจมใหญ่ ทหารป่าเถื่อนทุกคนล้วนคุกเข่าอยู่

เด็กหนุ่มชนเผ่าป่าเถื่อนคนหนึ่งที่แต่งกายหรูหรา ประดับประดาด้วยทองคำเต็มตัว เเละคาดดาบประดับหยกไว้ที่เอว กำลังเดินเข้ามา

“ถวายบังคมองค์ชายเก้า!” หัวหน้าเผ่าและผู้พันประสานมือคำนับ พร้อมคุกเข่าลงกับพื้น

“องค์ชาย…เหตุใดท่านจึงมาที่นี่? ข้ามิได้รับแจ้งมาก่อนเลย”

“ไม่สำคัญหรอก” องค์ชายเก้ายืนกอดอก เเละเชิดหน้าขึ้น

“ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าจะไปตีอำเภอผอหยางในอีกครึ่งเดือน ข้าจึงตั้งใจมาช่วย”

“ช่วย?” หัวหน้าเผ่ามีสีหน้าตกใจ

“องค์ชายทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ จะให้มาช่วยรบได้อย่างไร?”

“ข้าบอกว่าจะมาช่วย! เจ้าฟังไม่รู้เรื่องรึไง!” องค์ชายเก้าเปลี่ยนสีหน้า เเล้วตวาดขึ้นว่า

“เมืองเหลียงโจวไม่ให้ข้าไปก็แล้วไป อำเภอผอหยางเล็กๆแค่นี้ ข้าจะมาลองฝีมือบ้างไม่ได้รึไง!?”

“ท่านทำได้อยู่แล้ว…” หัวหน้าเผ่าพูดอย่างระมัดระวัง

“แต่ข้าเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธขั้นหลอมอวัยวะ เกรงว่าจะปกป้ององค์ชายได้ไม่ดีพอ องค์ชายโปรดกลับไปเถิด”

“บังอาจ!!!” องค์ชายเก้าโกรธจัด

“ข้าฝึกดาบมาสามปี เเต่ยังไม่เคยได้ฆ่าคนต้าเซิ่งสักคน…เเบบนี้วิทยายุทธ์ที่ฝึกมาจะไม่เสียเปล่ารึไง!?”

“วันนี้…ถ้าเจ้ายังกล้าขวางข้า ข้าจะตัดหัวเจ้าเสีย!”

“….”

หัวหน้าเผ่าพูดไม่ออก เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า

“ในเมื่อองค์ชายยืนยันจะอยู่ ข้าน้อยก็มิกล้าขัด”

“อย่างนั้นแหละดี” องค์ชายเก้าอารมณ์ดีขึ้นทันที

“เคร้ง!” เขาดึงดาบที่เอวออกมา คมดาบส่องประกายสีทองภายใต้แสงไฟ

“พวกเจ้ารู้จักดาบเล่มนี้มั้ย? นี่คือ ‘ดาบเจิ้นเยว่’ เมื่อห้าร้อยปีก่อน บรรพบุรุษของราชสกุลหยูเหวินเราแย่งมาจากจักรพรรดิราชวงศ์ก่อนของต้าเซิ่ง!”

“ตอนที่เสด็จพ่ออายุครบยี่สิบ พระองค์ประทานดาบเล่มนี้ให้ข้า!…ข้าจะใช้มันสังหารแม่ทัพต้าเซิ่ง สร้างความรุ่งโรจน์ให้ชนเผ่าเราอีกครั้ง!”

“เเละนับจากนี้เป็นต้นไป ข้าจะบัญชาการชนเผ่าซีเหอด้วยตัวเอง….การโจมตีอำเภอผอหยาง ข้าจะเป็นคนนำทัพ!”

“ขอรับ!”

หัวหน้าเผ่ามองคมดาบด้วยความหวาดกลัว เเละไม่กล้าพูดอะไรอีก

เขารีบเชิญองค์ชายเข้าไปพักผ่อนในกระโจมใหญ่ แล้วสั่งลูกน้องเบาๆว่า

“รีบไปแจ้งท่านข่าน บอกว่าองค์ชายมาที่นี่!”

“ขอรับ!” ลูกน้องรับคำสั่งแล้วจากไป

เฉินซานซือที่อยู่ไม่ไกล ได้ยินทุกอย่างอย่างชัดเจน

‘องค์ชายคนนี้นี่…’

เขารู้สึกว่าองค์ชายคนนี้มีอะไรบางอย่างคล้ายกับคนรู้จักคนหนึ่ง เเละมัรดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่

ส่วนดาบเล่มนั้น…แม้ว่าแสงจะสลัว แต่เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน

มันเป็นดาบที่ดีมาก! ขนาดเขาที่ใช้หอกยังรู้สึกหวั่นไหว (ทรงโจรละพระเอกเรา)

“ช่างเถอะ มีนักรบขั้นหลอมอวัยวะเฝ้าอยู่ ยังไงข้าก็ขโมยไม่ได้หรอก”

“ภารกิจวันนี้สำเร็จเเล้ว ชนเผ่าซีเหอมีกำลังพลมาเพิ่มจริงๆด้วย!”

เฉินซานซือกำลังจะถอยออกมา แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

“อู๊วววววว~~~”

เสียงแตร เสียงธนู และเสียงตะโกนดังระงมไปทั่ว

ทันใดนั้น ค่ายทหารป่าเถื่อนที่เงียบสงบพลันวุ่นวายขึ้นมาทันที

“มีข้าศึกบุก!”

“พบหน่วยลาดตระเวนลับต้าเซิ่ง…ห่างออกไปห้าลี้!”

“ไปไล่ล่าฆ่าพวกมัน!”

“อย่าให้มันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”

………………………….