บทที่ 84 : เริ่มภารกิจเสี่ยงตาย!

บทที่ 84 : เริ่มภารกิจเสี่ยงตาย!

“ธรรมดา?” จี้กวงเสียนชะงักไป

“นายร้อยเฉิน อย่าล้อเล่นเลยน่า”ซานหยวนจื่อพูดขึ้น

“น้ำยาแช่ตัวถังนี้ ราคาตั้งสามร้อยตำลึงเงิน จะธรรมดาได้ยังไง?”

“ธรรมดาก็ธรรมดาสิ ก็แค่แบบนั้นแหละ” เฉินซานซือพูดพลางกระโดดออกมาจากถังไม้โดยไม่ลังเล

สถานการณ์นี้ ทำให้จี้กวงเสียนเริ่มไม่มั่นใจ

เขารีบไปที่ถังไม้ เอื้อมมือไปสัมผัสน้ำยา เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย จึงยิ้มแล้วพูดว่า

“บางทีการแช่เพียงครั้งเดียว ผลลัพธ์อาจจะไม่ชัดเจน งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า…เพื่อแสดงความจริงใจ นายร้อยเฉินสามารถมาแช่ที่นี่ได้อีกสามครั้ง!”

“หลังจากแช่ครบสามครั้ง ค่อยตัดสินใจก็ได้”

“ตราบใดที่เจ้าพยักหน้า น้ำยาแช่ตัวจะมีให้ไม่อั้น!”

“และเหล้าเลือดเสือแดงที่เหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเสริมกระดูก ข้ายังมีเหลืออีกไหหนึ่ง ก็จะยกให้เจ้าด้วย!”

“ตกลง ขอบคุณนายอำเภอจี้มาก!” เฉินซานซือประสานมือคำนับ

จากนั้นเขาก็กระโดดกลับลงไปในถังไม้โดยไม่รีรอ

ส่วนหวังจื๋อก็กินดื่มอย่างเอร็ดอร่อย “ท่านนายอำเภอ ข้าขอชนแก้วกับท่าน!”

ทั้งสองคนอยู่ที่จวนนายอำเภอจนถึงยามจื่อ จึงออกเดินทางกลับ

จี้กวงเสียนให้รถม้ามาส่งพวกเขาอย่างดี

“ท่านนายอำเภอ” ซานหยวนจื่อมองตามรถม้าที่หายลับไปในความมืด

“เจ้าเด็กนั่นก็ไม่ได้ตอบตกลงตามที่ท่านนายอำเภอต้องการ เเล้วทำไมท่านนายอำเภอยังให้เขาใช้น้ำยาแช่ตัวอีก?”

“หยวนจื่อ เรื่องนี้เจ้าย่อมไม่เข้าใจหรอก!” จี้กวงเสียนลูบเคราแล้วพูดอย่างมีเลศนัย

“มีคำกล่าวที่ว่า ‘เคยชินกับความสุขสบายแล้ว ยากที่จะกลับไปลำบาก’ เมื่อเขาได้ลิ้มลอง น้ำยาเสริมสร้างร่างกายของเราแล้ว จะทนใช้น้ำยาแช่ตัวธรรมดาๆของกองร้อยได้อย่างไร?”

“เเละเมื่อถึงเวลานั้น เขาก็ต้องมาขอร้องข้าเอง”

“ท่านนายอำเภอช่างหลักแหลม!” ซานหยวนจื่อตาสว่างขึ้นในทันที

…..

"หนามแพะ, หญ้าเลือด, ผลหัวเสือ..."

บนรถม้า เฉินซานซือท่องชื่อสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับการปรุง 'น้ำยาเสริมสร้างร่างกาย' ในใจ ส่วนใหญ่เขามีครบแล้ว ขาดเพียง 'โสมดำร้อยปี' เท่านั้น

สมุนไพรล้ำค่าชนิดนี้ มักถูกเก็บไว้ในคลังยา ถือเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง

ไม่แปลกใจเลยที่ 'น้ำยาเสริมสร้างร่างกาย' จะมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม

เมื่อมีเวลาว่าง เขาจะลองไปหาดู…ยังไงก็คงหาได้บ้างแหละ

เเละอีกไม่กี่วันหลังจากนี้ เขาก็ต้องไปทุ่งหญ้าในฐานะหน่วยลาดตระเวนกลางคืน

หน่วยลาดตระเวนกลางคืน ตามชื่อก็คือหน่วยที่ออกไปสืบข่าวในยามค่ำคืน

สำหรับเมืองชายแดนที่สำคัญอย่างเหลียงโจวและอันติ้ง จะมีหน่วยลาดตระเวนกลางคืนที่ผ่านการฝึกฝนมาโดยเฉพาะ ไม่ใช่การจัดตั้งขึ้นชั่วคราวเเบบนี้

….

วันรุ่งขึ้น

ข่าวการสู้รบตามชายแดนแพร่สะพัดไปทั่ว

ทั้งในและนอกค่ายทหารต่างหวาดวิตกว่าภัยสงครามจะลุกลามมายังอำเภอผอหยางหรือไม่

"ท่านพ่อส่งจดหมายมา"

ซุนหลีหยิบจดหมายที่เพิ่งไปรับมาจากสถานีจดหมายออกมาแล้วพูดเบาๆ

"ในจดหมายบอกว่าผอหยางอาจเกิดเรื่องไม่ดี ท่านอยากให้พวกเราอยู่ช่วย"

"เรื่องไม่ดี?….หมายถึงชนเผ่าซีเหอ หรือว่า..." เฉินซานซือเอ่ยถาม

"ข้าไม่รู้" ซุนหลีส่ายหน้า

"ในจดหมาย ไม่ได้บอกไว้ชัดเจน"

"เเล้วท่านพ่อเป็นยังไงบ้าง? สถานการณ์ในสามมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือเป็นยังไงบ้าง?" ซุนปู้ฉีดร้อนรนคว้าจดหมายมาอ่าน

"กองทัพหลักแปดกองพลรวมกับกองกำลังยี่สิบเก้ากองจากสามมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือ รวมแล้วเกือบสองแสนนาย แถมท่านพ่อยังออกรบด้วยตัวเอง คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก" ซุนหลียังคงใจเย็น

เเต่ไม่ใช่แค่สองพี่น้องเท่านั้น…ตอนนี้ทั้งกองร้อย รวมถึงอำเภอผอหยาง ต่างก็อยู่ในช่วงหวาดวิตก

หากการสู้รบชายแดนพ่ายแพ้ ทหารม้าต่างเผ่าก็จะหลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนภาคกลาง ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรสำหรับชาวบ้าน บันทึกในประวัติศาสตร์ก็เคยได้กล่าวไว้อย่างชัดเจน

ด้วยเหตุนี้ ทหารทุกนายจึงเริ่มฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งมากขึ้น

เวลาเมา (5-7 นาฬิกา)

เฉินซานซือเพิ่งมาถึงค่ายทหาร ลูกน้องก็เริ่มฝึกซ้อมกันแล้ว

[ทักษะ: การบังคับบัญชา (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 233/500]

[ผลของทักษะ: แกนหลัก]

…..

หลังจากการสั่งสอนครั้งที่แล้ว ทุกคนต่างเชื่อฟังคำสั่งของซูเหวินไฉอย่างว่าง่าย

ผลลัพธ์จึงทำให้ความเชี่ยวชาญทักษะของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

การฝึกซ้อมกระบวนทัพขั้นพื้นฐานก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างจนเทียบเท่าทหารผ่านศึกที่ฝึกฝนมานานหลายปี

"ซูเหวินไฉ" เฉินซานซือเอ่ยเรียกบัณฑิตชรา

"เจ้าเรียกหน่วยลาดตระเวนที่จะไปกับข้ามาฝึก 'กระบวนทัพวงล้อม' ที่เราเคยคุยกันไว้…เผื่อเจอเหตุการณ์ไม่คาดคิดในทุ่งหญ้า จะได้ไม่ต้องนั่งรอความตาย"

กระบวนทัพวงล้อม เป็นหนึ่งในกระบวนทัพของทหารม้า

กระบวนทัพนี้เน้นที่ระยะห่างระหว่างทหารม้าและการประสานงานอาวุธ มากกว่าการบุกตะลุยแบบตรงๆ…ในสายตาของศัตรู มันเหมือนกับวงล้อที่กำลังหมุนวน

ก่อนหน้านี้ในทุ่งหญ้า

กลุ่มคนที่เฉินซานซือเจอ รู้จักแค่การล้อมโจมตีแบบตรงๆ ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากจำนวนคนให้ได้มากที่สุด…ไม่งั้น เขาคงจะรับมือยากกว่านี้

จากนั้นเขา็ร่วมฝึกซ้อมในกระบวนทัพด้วยตัวเอง

ในห้าคนที่หวังจื๋อพามา มีซูปินและฟางปู้ผิงรวมอยู่ด้วย

เเละที่น่ากล่าวถึงคือ ซูปินที่ฝึกฝนระดับหลอมเลือดขั้นความสำเร็จเล็กน้อยมานานหลายปี ในที่สุดก็ทะลวงไปถึงขั้นสำเร็จอันยิ่งใหญ่ได้…แต่น่าเสียดายที่ไม่มีตำแหน่งนายกองร้อยให้เขา

เฉินซานซือที่กำลังขาดคนพอดี จึงอยากดึงตัวเขามาอยู่ใต้บังคับบัญชา

“ไอ้เจ้าเด็กนี่ เเกเริ่มเอาเปรียบข้าแล้วรึ?”

หวังจื๋อจำได้ว่าตอนที่เพิ่งรู้จักกัน เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ขยันขันแข็งเเละซื่อสัตย์…เเต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะชวนเขาไปกินฟรีที่บ้านนายอำเภอ แต่ตอนนี้ยังจะมาเอาเปรียบเขาอีก

“พูดแบบนี้ก็ดูห่างเหินไปหน่อยนะขอรับ” เฉินซานซือพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ข้าจะเอาทหารสองนายไปแลกเปลี่ยน ท่านก็ไม่เสียหายอะไรเเล้ว”

“เหอะๆ…เออๆ ข้ายกให้เจ้าก็ได้” หวังจื๋อฉีกยิ้มกว้าง

“เเต่คราวหน้าถ้าจะไปบ้านนายอำเภอจี้ อย่าลืมชวนข้าด้วยล่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้วขอรับ”

หลังจากฝึกกระบวนทัพวงล้อมมาหลายวัน ก็ถึงคราวที่เฉินซานซือต้องไปประจำการที่กำแพงเมือง

เขากลับมารันกิจกรรมเดิม ขี่ม้าลาดตระเวน ฝึกกระบวนทัพ ฝึกวิทยายุทธ์ ต้มยา

ระหว่างนั้น เขายังไปแช่น้ำยาที่บ้านนายอำเภอจี้ เเละเมื่อรวมกับหลิงเหอ ความเร็วในการฝึกฝนของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อครบสิบวันและถึงเวลาเปลี่ยนกองกำลังป้องกันกำเเพง ความคืบหน้าในการฝึกฝนวิชาก็ทะลุไปกว่าครึ่ง

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนเเรก (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: 655/1000]

…

[ทักษะ: การแพทย์ (ขั้นต้น)]

[ความคืบหน้า: 204/500]

….

ทักษะการแพทย์ เขาก็ไม่ได้ทิ้ง

เเละสุดท้ายก็คือม้าขาว

เฉินซานซือกลับมาถึงกำแพงเมือง เขาดึงบังเหียนม้า แล้วนำอาหารม้าที่เตรียมไว้ออกมา

ที่เรียกว่าอาหารม้า เเต่จริงๆแล้วคืออาหารม้าชั้นดี นอกจากชะเอมเทศและอัลฟัลฟ่าแล้ว ยังมีข้าวโพด ถั่ว และข้าวอื่นๆอีกด้วย

มันกินดีกว่าที่เขากินตอนลำบากเสียอีก

แค่นั้นยังไม่พอ…ม้าของเขายังกินจุมาก เเถมต้องกินทั้งวัน

ตอนนี้ ม้าศึกหนึ่งตัวกินเท่ากับทหารที่แข็งแรงถึงหกคน

การเลี้ยงดูทหารม้า ต้องใช้เสบียงจำนวนมหาศาล…แต่ผลลัพธ์ในสงครามก็คุ้มค่ามาก

ด้วยเหตุนี้ ม้าศึกจึงเป็นทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ที่มีค่าอย่างยิ่งสำหรับราชวงศ์ต้าเซิ่ง

“อยู่กับข้ามาตั้งนานแล้ว ข้าตั้งชื่อให้เจ้าดีกว่า จะตั้งว่าอะไรดีนะ” เฉินซานซือไม่เก่งเรื่องการตั้งชื่อเท่าไหร่

เเละขณะที่เขากำลังคิดหนัก แผงค่าสถานะก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

[ทักษะ: การควบคุมม้า (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: (0/500)]

[ผลของทักษะ: วิ่งได้วันละสองพันลี้, ม้าชั้นยอดตามหาเจ้าของ]

วิ่งได้วันละสองพันลี้?

ม้าที่วิ่งได้วันละพันลี้ ถือเป็นม้าชั้นยอดแล้ว

ส่วนสองพันลี้ เรียกได้ว่าเกินขีดจำกัดของม้าทั่วไปแล้ว!

แต่ในเมื่อโลกนี้มีการฝึกยุทธ์ มีสัตว์อสูร…มันก็ย่อมต้องมีม้าที่พิเศษกว่าปกติ

เพียงแต่เมืองผอหยางไม่มีเท่านั้น

“ไม่แปลกใจเลยที่เจ้ากินจุจัง!”

เเละสิ่งที่เฉินซานซือสนใจมากกว่า คือความสามารถ 'ตามหาเจ้าของ'

[ม้าชั้นยอดตามหาเจ้าของ: ภายในระยะพันลี้ ม้าชั้นยอดสามารถตามหาเจ้าของได้เอง เรียกเมื่อไหร่ก็มา ไล่เมื่อไหร่ก็ไป]

ด้วยความสามารถ 'ตามหาเจ้าของ' การใช้ม้าของเฉินซานซือจะสะดวกขึ้นหลายเท่า

“เอาล่ะ เรียกเจ้าว่าเจ้าเซินไปก่อนก็แล้วกัน!” เฉินซานซือตั้งชื่อมั่วๆ

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นอีกหลายครั้ง

หลัวตงเฉวียน หลิวจินคุย และหวังจื๋อ นำหน่วยลาดตระเวนกลางคืนของตัวเองมาที่ใต้กำแพงเมืองเเล้ว

"ได้เวลาแล้ว" หลัวตงเฉวียนนั่งอยู่บนหลังม้าเอ่ยขึ้นมา

"นายร้อยเฉิน รีบรวมพลลูกน้องของเจ้า เเล้วออกไปสืบข่าวกับข้า!"

"ขอรับ" เฉินซานซือขานรับ

….

ต้นฤดูหนาว ที่ลมหนาวพัดแรง

ณ เวลาเที่ยงคืน ประตูเมืองได้เปิดออก

หน่วยลาดตระเวนสามหน่วย ได้ออกจากเมืองอย่างเงียบๆ เเล้วเข้าสู่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

………………………